@ilias-a said in Χερσόνησος Κυνόσουρα, το νεκροταφείο πλοίων 15-3-2026:
Στην επομενη βολτα με το καγιακ τραβα και καμια συρτη αφρου, ταμαμ ειναι η ταχυτητα του.
πολλοί φίλοι αυτό μου λένε! Πάω που πάω ας πιάνω και κανα ψάρι! Η αλήθεια είναι ότι γενικώς δεν είμαι φαν του ψαρέματος. Μόνο ψαροντούφεκο έκανα πιο μικρός και μου πέρασε. Πάντως με το φουσκωτό ακόμα και να ήθελα, είναι ρίσκο να μπλέκω με αγκίστρια και ψάρια. Δεν αποκλείω τίποτα όμως στο μέλλον!
Λόγω της Σαββατιάτικης βραδινής κρεπάλης, δεν είχα κουράγιο να ταξιδέψω μακριά την Κυριακή που μας πέρασε. Ούτε βέβαια ο καιρός ήταν ιδανικός για να πω την αλήθεια. Είχα δει ότι στη Σαλαμίνα θα είχα ένα περιθώριο καλού καιρού μέχρι τις 14.00 περίπου το μεσημέρι.
Οπότε κινήθηκα προς το Πέραμα και πέρασα με το πλοίο απέναντι. 7,40 ρε σκύλοι? Δηλαδή ένας άνθρωπος που μένει μόνιμα Σαλαμίνα και δουλεύει Πειραιά θέλει 15 ευρώ κάθε μέρα? Κάπου έχουμε ξεφύγει...
'Αφιξη στον οικισμό Σπίθάρι, στην αρχή της χερσονήσου Κυνόσουρα
Έτοιμος για σαλπάρισμα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα περιοχή με ιστορία και πολλά ναυάγια όπως θα δείτε αργότερα. Το 1ο διακρίνεται στα δεξιά της φωτογραφίας.
Έχοντας φτάσει κοντά στο ναυάγιο για το οποίο δε βρήκα κάποιες πληροφορίες.
Σε αυτό το σημείο συνάντησα τεράστια πλοία που έχουν αράξει. Είναι κάτι σαν μικρό ναυπηγείο. Προσεγγίζοντάς τα από τη θάλασσα νιώθεις δέος!
Λίγο πιο πέρα υπάρχει ένα λιμάνι και γερανοί που φορτώνουν τα πλοία.
Σε αυτά τα στενά ο Περσικός στόλος συνετρίβη από τους Αθηναίους το 480 π.Χ
Ακόμη ένα βυθισμένο πλοίο και κάνα δύο άλλα στο βυθό που είδα.
Αυτό όμως είναι το πιο εντυπωσιακό!
Είναι πραγματικά τεράστιο.
Κάποια παρατημένα κτίσματα στην Κυνόσουρα.
Υπάρχουν δύο εκδοχές σχετικά με την προέλευση του ονόματος της χερσονήσου. Με την πρώτη οφείλει την ονομασία της στο σκυλί του Θεμιστοκλή που σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ετάφη εκεί. Ενώ με τη δεύτερη και επικρατέστερη λόγω του χαρακτηριστικού σχήματος της χερσονήσου που μοιάζει με ουρά σκύλου. Από τον χάρτη διακρίνεται ξεκάθαρα η σκυλίσια ουρά πάντως. Διακρίνεται επίσης και η συνολική απόσταση που διένυσα.
Απέναντι οι εγκαταστάσεις της Cosco.
Ακόμη μια παρατημένη εγκατάσταση.
Αυτή είναι η άκρη της χερσονήσου η οποία ονομάζεται και Κάβο Βάρβαρος, το οποίο όνομα απαντά στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Έχοντας περάσει στη νότια πλευρά διακρίνεται η Ψυττάλεια.
Η συνέχεια της Κυνόσουρας μέχρι τα Σελλήνια. Η απόσταση μέχρι εκεί είναι περίπου 5km.
Όπως θα είδατε στον χάρτη της διαδρομής μου, προωθήθηκα σε ένα μικρό νησάκι που βρίσκεται νότια της χερσονήσου και δυτικά της Ψυττάλειας. Είναι το νησάκι Αταλάντη! Δεν το είχα προσέξει ποτέ παρά μόνο όταν σχεδίασα την εξόρμηση αυτή.
ΗΑταλάντη η οποία αναφέρεται από τον γεωγράφο Στράβωνα μεταξύ 60 π.Χ και 24 μ.Χ ( πλησίον δὲ καὶ ἡ Ἀταλάντη ὁμώνυμος τῇ περὶ Εὔβοιαν καὶ Λοκρούς, καὶ ἄλλο νησίον ὅμοιον τῇ Ψυτταλείᾳ καὶ τοῦτο ,[Γεωγραφικά, Θ, 14]). Στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού εντοπίστηκαν θραύσματα αγγείων τα οποία είναι πιθανό να προέρχονται από κάποιο μνημείο που έστησαν οι Αθηναίοι μετά τη νίκη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ.
Το μεγάλο βυθισμένο πλοίο πάνω αριστερά της νήσου δε βυθίστηκε εκεί αλλά μεταφέρθηκε μετά από πυρκαγιά που ξέσπασε ενώ βρισκόταν στη Δραπετσώνα και στοίχισε τη ζωή ενός εργάτη το 1996. Από κοντά θα το δείτε στις επόμενες φωτογραφίες.
Στο νησί υπάρχουν ακόμη 2 ναυάγια τα οποία μάλλον ατύχησαν να βρεθούν εκεί και δε μεταφέρθηκαν όπως το 1ο.
Δημοσιευμένο έγγραφο του 18ου αιώνα (1730) αναφέρει «το νησἠδιο ρημωνἠση οπου τω λένε τἀλατο», δηλαδή το Ταλαντονήσι, όπως άλλωστε το γνωρίζουν και οι ντόπιοι ψαράδες σήμερα. Το έγγραφο αναφέρει επίσης πως παραχωρήθηκε από τον τούρκο βοεβόδα Αλή Αγά, σε κάποιον Παναγιώτη Θεοδώρου, κάτοικο της περιοχής του Αμπελακίου Σαλαμίνας, πιθανότατα για αγροκαλλιέργεια. Αυτό συνέβαινε γιατί δεν είχε τη δυνατότητα να κληροδοτήσει τη γη που του είχε παραχωρηθεί από τον Σουλτάνο, οπότε την πούλαγε έναντι αντιτίμου στους ραγιάδες.
Μια διαφορετική οπτική των 2 μικρότερων ναυαγίων.
Πολύ κοντά στην Ψυττάλεια την οποία όμως δεν προσέγγισα καθώς δεν υπήρχε πολύς χρόνος. Καλά δε νομίζω ότι θα χάναμε και τίποτα σπουδαίο!
Επιστροφή στην Κυνόσουρα για τη νότια πλευρά της.
Η οποία έχει αρκετά σπίτια από αυτήν την πλευρά σε αντίθεση με τη βόρεια.
Σύντομη στάση σε μια ωραία παραλία με παραδόξως καθαρά νερά, κάτω από τον οικισμό Κυνόσουρα.
Πλησιάζοντας στα Σελλήνια
Από εδώ ξεκίνησα να επιστρέφω σιγά σιγά.
Από τη βόρεια πλευρά με πρόλαβε αέρας και λίγο αγριεμένη θάλασσα αλλά με μικρό κυματισμό. Δεν προβληματίστηκα αλλά σίγουρα μου έκοβε ταχύτητα ως συνήθως.
Μόλις επέστρεψα στο αυτοκίνητο είπα να κάνω και τη χωμάτινη διαδρομή που διασχίζει τη χερσόνησο της Κυνόσουρας όπως είχα κάνει ξανά και το 2019 αλλά με τη μηχανή. Η διαδρομή είναι σαφώς βατή και σύντομη αλλά έχει ωραία θέα.
Διακρίνεται το μεγάλο εντυπωσιακό ναυάγιο που είδα και από κοντά με το καγιάκ.
7 χρόνια πριν το ίδιο ναυάγιο στην ίδια θέση αλλά και 3 ακόμη πλοία τα οποία δεν υπάρχουν πια εκεί. Ίσως ανασύρθηκαν.
Οι εγκαταστάσεις που έβλεπα από τη θάλασσα μάλλον εξυπηρετούσαν κάποιο λατομείο όπως βλέπετε στο βάθος.
Τη Σαλαμίνα την είχα γυρίσει εκτενώς σε εκείνη την εξόρμηση του 2019. Παρολαυτά μου είχε ξεφύγει μια διαδρομή που ανακάλυψα σχεδιάζοντας την εξόρμηση. Πρόκειται για μια διαδρομή που ενώνει κατά κάποιο τρόπο δύο παρακείμενους και σχεδόν ισουψείς λόφους. Η Βίγλα έχει ύψος 365 μέτρα ενώ το Μαυροβούνι 375. Ξεκινά από τον δρόμο για Κακή Βίγλα και καταλήγει ψηλά στα Σελλήνια.
Τρομερή θέα στο κατέβασμα προς Σελλήνια.
Δεν περίμενα να βρω τόσο ωραία διαδρομή σε εκείνο το σημείο. Είχε και κάποιες δυσκολίες με σάρες σε κάποια σημεία.
Πλησιάζοντας στο τέλος της διαδρομής μέσα από πυκνό πευκοδάσος.
Από εκεί κατέβηκα στα Παλούκια και πήρα το καραβάκι για Πέραμα. Δε θυμάμαι άλλη φορά να έδωσα περισσότερα λεφτά σε εισητήρια παρά σε πετρέλαιο! Εννοείται έπιασαν τόπο και μη ξεχνάμε ότι λόγω της κοντινής απόστασης, ουσιαστικά είναι και το μοναδικό ουσιαστικό έξοδο για να φτάσει κανείς στη Σαλαμίνα.
Να είστε όλοι καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!
@axel12p said in Οδοιπορικό στο Μέτσοβο:
@billy84 said in Οδοιπορικό στο Μέτσοβο:
Δυνατή η Αουντάρα αλλά εμένα μου τρέχουν τα σάλια με τη λίμνη! Προσεχώς!
Όταν είχαμε ανέβει μια φορά, δεν με είχε εντυπωσιάσει να πω την αλήθεια. Αν παρόλα αυτά ανέβεις προς τα εκεί, κάνε μια στάση και στην λίμνη Ζορίκα, γνωστή και ως "λίμνη με τα νούφαρα", στον δρόμο προς Γρεβενίτη.
Η διαδρομή και το χιονοδρομικό στο Ανήλιο, αξίζει ακόμη και το καλοκαίρι, ενώ πιθανότατα για φαγητό, να είναι καλύτερη επιλογή το Ανήλιο, παρά το Μέτσοβο.
Υ.Γ. Αν και προφανώς τα γνωρίζεις πολύ καλύτερα από εμένα, μιας και το QQ το έχεις πάει παντού (!), υπενθυμίζω ότι ίσως τέτοια εποχή ορισμένοι δρόμοι να έχουν προβλήματα. π.χ. πριν κανένα μήνα με τις βροχές, είχε κλείσει ο δρόμος Ανήλιο - Χαλίκι, λόγω κατολισθήσεων.
Τα μέρη εκεί πάνω τα γύρισα πολύ με μηχανή καθώς υπάρχουν πολλά βουνά που ανήκουν στη λίστα των 200 ψηλότερων βουνών της Ελλάδας (τα ανέβηκά όλα). Τη λίμνη Αώου την έχω δει πολλές φορές και από τις κορυφές τριγύρω της και σε διαφορετικές εποχές. Είναι από τις αγαπημένες μου!
Εδώ είναι μια μετά από καταρρακτώδη βροχή
Η λίμνη με τα νούφαρα είναι όμορφη αλλά σε άλλη κατηγορία (πολύ μικρή, περισσότερο σε έλος φέρνει παρά σε λίμνη από άποψη μεγέθους). Εννοείται σε κάποια από τις δεκάδες εξορμήσεις προς τα εκεί, πήγα και σε αυτήν καθώς είναι και πάνω στο δρόμο.
Από το χιονοδρομικό στο Ανήλιο μια κορυφαία χωμάτινη διαδρομή ξεκινά και κατεβαίνει νότια, διασχίζοντας το όρος Δοκίμι Χαλικίου και βγαίνει στο Στεφάνι Τρικάλων (το πιο ψηλό του νομού). Ακόμη τη νοσταλγώ! Μόνο καλοκαίρι εννοείται αυτά να έχουν στεγνώσει καλά τα χώματα.
Επιτέλους οι συνθήκες ευνόησαν και βρέθηκα στα αγαπημένα Κράββαρα τα οποία αναφέρονται για πρώτη φορά το 1454-1455 ως Κράβαρη (Ḳiravar İli), επαρχία του σατζακίου Τρικάλων στο βιλαέτι Τρικάλων. Στην περιοχή βρέθηκα πολλές φορές την τελευταία δεκαετία καθώς υπάρχουν αρκετά βουνά που ανήκουν στα 200 ψηλότερα της Ελλάδας (Κοκκινιάς, Τσεκούρα, Αρδίνης, Ξεροβούνι, Φονιάς, Άννινος και κάποια που ίσως ξεχνάω).
Στόχος μου αυτή τη φορά ήταν να ρίξω το καγιάκ στη λίμνη Εύηνου αλλά και να κάνω κάποιες διαδρομές που δεν είχα προλάβει να κάνω άλλες φορές. Ο πρώτος στόχος ήταν και εκείνος που με ώθησε να αποκτήσω φουσκωτό καγιάκ. Για να το ρίχνω κυρίως σε λίμνες. Τελικά κοντά 11 μήνες αργότερα, μόλις το 15% των εξορμήσεων έχουν γίνει σε λίμνες και η μία από αυτές δεν πήγε και πολύ καλά (βλέπε Λίμνη Μόρνου ).
Κλασσικά ακολούθησα τη διαδρομή από παλιά εθνική μέχρι πριν τη Ναύπακτο και από εκεί ανέβηκα Πλάτανο- Χάνι Λιόλιου και έπεσα στη λίμνη.
Στο βάθος ο Κοκκινιάς, το ψηλότερο βουνό των Κραββάρων.
Η θέα από το φράγμα. Η ταμπέλα αναφέρει ρητά πως απαγορεύεται η χρήση οποιουδήποτε πλωτού μέσου. Δεν το είχα υπολογίσει αυτό, θεωρούσα πως σε τόσο απομονωμένο μέρος δε θα υπήρχαν ταμπέλες και φύλακες.
Από την άλλη, δεν ήθελα να μπλέκω πάλι στις ιστορίες που είχα μπλέξει στο Μόρνο που δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρές μεν, δε μπορείς να ξέρεις που θα πέσεις δε. Ειδικά όταν στην προκειμένη περίπτωση, η αστυνομία αν έφτανε εδώ, θα ήταν μετά από αρκετά δύσκολα και κουραστικά χιλιόμετρα και πιθανολογώ πως δε θα μου χαριζόταν. Να τονίσω ότι οι ταμπέλες είναι ευανάγνωστες και σαφείς, δεν υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας όπως στο Μόρνο που υπήρχε μια ξεθωριασμένη στο σημείο που είχα μπει.
Είχα κάνει όμως σχεδόν 350 χιλιόμετρα για να φτάσω μέχρι εδώ και δεν είχα σκοπό να τα παρατήσω τόσο εύκολα. Πέτυχα έναν ντόπιο ο οποίος μου πρότεινε να πάω στο κλειστό κομμάτι της λίμνης καθώς από εκεί ''δεν κινείται τίποτα'' όπως χαρακτηριστικά μου είπε. Εντάξει δε θα έκανα και κανένα έγκλημα άλλωστε και βέβαια αυτή η μορφή δραστηριότητας δε ρυπαίνει και δεν ενοχλεί το περιβάλλον στο ελάχιστο (ο νόμος είναι νόμος βέβαια αλλά... ).
Χάρτης διαδρομής
Παραδόξως το κλειστό κομμάτι είναι και αυτό που αξίζει καθώς είναι σαν ένα μεγάλο ποτάμι που κυλά μέσα σε χαράδρα.
Με λίγη δυσκολία κατάφερα να μπω μέσα καθώς η ποταμίσια λάσπη γλιστράει σα λάδι.
Η γέφυρα που ενώνει Περδικόβρυση με τα χωριά της άλλης πλευράς, Κλεπά, Αράχοβα, Δενδροχώρι κλπ.
Οι γεωλογικοί σχηματισμοί ποτέ δε λέιπουν από τέτοια μέρη.
Το μέρος είναι μαγικό δεν το συζητάμε...
Η στάθμη της λίμνης είναι σε υψηλό επίπεδο. Μάλιστα υπάρχει μικρή βραχονησίδα που περίμενα να δω αλλά έχει καλυφθεί τελείως από το νερό.
Η λίμνη είναι από τις πιο νεαρές σε ηλικία. Δημιουργήθηκε αρχές της δεκαετίας του 90.
Συνεχιζοντας στο κλειστό κομμάτι που βέβαια δεν είναι και τόσο κλειστό στην πράξη.
Η απόλυτη ηρεμία και φυσικά διαφορετικές εικόνες από τη θάλασσα.
Είναι διαφορετικό να βρίσκεσαι στο νερό σε τέτοια υψόμετρα και να βλέπεις έλατα κλπ.
Εδώ ένα εντυπωσιακό σημείο με βυθισμένα δέντρα.
Ψηλά η Αράχοβα Ναυπακτίας
Ακόμη ένα εντυπωσιακό σημείο που μου διέφυγε στο πήγαινε.
Μετά από συνολικά 2 ώρες ήμουν έτοιμος να προχωρήσω στο 2ο σκέλος της εξόρμησης. Από την Περδικόβρυση ανέβηκα στα Κρυονέρια.
υψόμετρο 1.170m
Από εκεί συνέχισα χωμάτινα μέχρι την τοποθεσία Περγάρι.
Ο δρόμος είναι πολύ στενός και αν τύχει να συναντηθούν αυτοκίνητα που πάνε αντίθετα, θα είναι λίγο θέμα.
Το Περγάρι είναι ένα τρομερό μπαλκόνι στον Εύηνο, τη λίμνη και τα γύρω βουνά.
Μοναδική εικόνα.
Ο Εύηνος και ο ο δρόμος που ανεβαίνει στην Κλεπά.
Μιας και είχα κάνει τόσο κόπο, κάποιος αποφάσισε να με ανταμείψει!
Σε 1ο πλάνο ο εντυπωσιακός Κοκκινιάς. Αν θαυμάσατε τη θέα από το Περγάρι, μπορείτε να φανταστείτε πως θα είναι η θέα και από την κορυφή του Κοκκινιά. Για την πραγματική εμπειρία ζωής εκεί ψηλά θα χρειαστεί να ιδρώσετε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Επιστροφή στα Κρυονέρια και συνέχεια προς Λάλικα.
Η διαδρομή αυτή κινείται σε μεγάλο υψόμετρο, μέσα στα έλατα και είναι μια πραγματική απόλαυση.
Λάλικα και απέναντι τα Βαρδούσια τα οποία είναι και τα μοναδικά που κρατούν ψηλά τον πήχη χιονιού.
Επιστροφή από Άνω Χώρα- Ρέρεσι με μερικά άγρια άλογα στη διαδρομή.
Από Ρέρεσι δεν κατέβηκα Ευπάλιο αλλά συνέχισα για λίμνη Μόρνου.
Ψιλογέμισε αλλά ακόμα υπάρχει θεματάκι.
Επιστροφή από Μόρνο- Βουνιχώρα- Ιτέα. Πολύ και απολαυστικό στροφιλίκι. Μόνο για ανώμαλους!
Και κάπως έτσι, τόσα χιλιόμετρα επαρχιακού βγήκαν νεράκι κυριολεκτικά, κάτι που παλιότερα δεν περίμενα ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει και με 4 τροχούς σε μια μέρα. Εν τέλει όλα στο μυαλό είναι, αν γουστάρεις την οδήγηση δε θα σε προβληματίσει τίποτα. Αν γουστάρεις γενικά αυτό που κάνεις, η ώρα περνάει τόσο γρήγορα που αναρωτιέσαι για πότε αυτή η φανταστική μέρα τελείωσε. Πάμε για το επόμενο επεισόδιο.
Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!
@a-d-p said in Στα 1.740 μέτρα:
Οδηγούμε στον υψηλότερο ασφαλτοστρωμένο δρόμο της Πελοποννήσου (video)
Δυνατή η Αουντάρα αλλά εμένα μου τρέχουν τα σάλια με τη λίμνη! Προσεχώς!
Η άγνωστη χερσόνησος που τη χαρακτηρίζω για χρόνια σαν τα ''παραθαλάσσια Άγραφα'' της Ελλάδας. Ακόμη και τα Άγραφα έχουν πια μερικούς ασφαλτοστρωμένους δρόμους, ο Μακρυνικόλας έχει μείνει πίσω στο χρόνο και μοιάζει με έναν παράδεισο για τους λάτρεις του αυθεντικού αλλά και των χωμάτινων διαδρομών. Αυτό που τον κάνει να θυμίζει τη σύγχρονη εποχή είναι οι άπειρες ανεμογεννήτριες που φύτρωσαν εκεί την τελευταία πενταετία. Είμαι από τους τυχερούς που πρόλαβαν τον τόπο ανόθευτο χωρίς καμία ανεμογεννήτρια.
Η πρώτη φορά που γύρισα τη χερσόνησο ήταν το 2019. Πλέον μοιάζει διαφορετική με τόσα σιδερένια εκτρώματα που γέμισε. Αλλά δεν υπήρχε και κανένας να αντιδράσει μιας και δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι σε ολόκληρη τη χερσόνησο εδώ και δεκαετίες. Τελευταία φορά πήγα πέρισυ για μια ορειβατική προσέγγιση στον όρμο του Πευκιά από τη δυτική πλευρά. Πλέον είχε έρθει η ώρα να τη γυρίσω λίγο και δια θαλάσσης.
Τα χιλιόμετρα ήταν συνολικά 20 πήγαινε έλα και το ορμητήριό μου ήταν η παραλία της Συκιάς.
Από την παραλία του Βάλτου ξεκινά το χωμάτινο ταξίδι στη χερσόνησο. Υπάρχουν διάφορες επιλογές που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος. Εγώ έφτασα στη Συκιά.
Ο καιρός άψογος και προβλεπόταν έτσι για αρκετές ώρες. Βέβαια έπεσαν ξανά έξω τα σάιτ οπότε δεν πήγε και πολύ καλά αυτό.
Έχοντας απομακρυνθεί από την εντυπωσιακή παραλία Συκιάς με τους απόκρημνους βραχώδεις όγκους να δεσπόζουν στην περιοχή.
Πλησιάζοντας το ακρωτήριο Μούντα.
Στο βάθος η Ιτέα και ψηλά η χιονισμένη Γκιώνα. Στα αριστερά της το ξέχιονο Κοκκινάρι με μέγιστο υψόμετρο 1.909m.
Διακρίνεται η δυτική πλευρά του Μακρυνικόλα. Θα φτάσω στο μυτάκι που διακρίνεται στο βάθος. Εκεί βρίσκεται η ερειπωμένη μονή Αγίου Νικολάου.
Η δυτική πλευρά αποδείχθηκε απίστευτα ενδιαφέρουσα και δεν της το 'χα.
Σε αντίθεση με τα Τριζόνια, η θάλασσα ήταν πεντακάθαρη στην περιοχή.
Και τα χρώματα φανταστικά!
Συνεχίζω έκπληκτος.
Δώστε βάση στους κατακόρυφους βράχους, στο σημείο που φαίνεται σαν κεφάλι ίσιας βίδας!
Η άλλη πλευρά της χερσονήσου είναι αρκετά πιο ήπια. Εδώ το σημείο χτυπιέται για χιλιάδες χρόνια από δυτικά οπότε έχουν δημιουργηθεί και αυτές οι εικόνες.
Ο όρμος Πευκιά που είχα κατέβει πέρισυ με τα πόδια μέσω αυτού του φαραγγιού που διακρίνεται.
Κρυφή και προσατευμένη παραλία δίπλα από εκείνη του Πευκιά.
Συνεχίζοντας νότια προς το ακρωτήρι Μακρυνικόλα.
Σε ένα σημείο πέτυχα απίστευτα σχήματα στους βράχους.
Σκεφτείτε να είχε βρεθεί σε αυτό το σημείο ο Τσαρλς Μπέρλιτζ και ο Έρικ Φον Νταίνικεν τι θα διαβάζαμε!
΄΄Εξωγήϊνα όντα βρέθηκαν στη χερσόνησο Μακρυνικόλα και με laser κοπής που χρησιμοποιεί κρύσταλλο άγνωστου υλικού, κατάφεραν να ζωγραφίσουν τους βράχους και να μας στείλουν ένα μήνυμα!΄΄
Δε θυμάμαι πάντως να έχω δει κάτι παρόμοιο στη θάλασσα. Μόνο σε κάποια φαράγγια ή και σε κάποια βουνά σε πολύ μεγάλα υψόμετρα έχω δει σχήματα που μοιάζουν με αυτά. Αναμφίβολα το αξιοθέατο της εξόρμησης.
Απέχοντας πια μόνο λίγα χιλιόμετρα από το μοναστήρι.
Διακρίνεται το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου.
Πολύ ωραία παραλία κάτω από απόκρημνους βράχους.
Όταν υπήρχαν καλόγεροι κάποτε, είχαν φτιάξει ένα μικρό τσιμεντένιο μονοπάτι που ανέβαινε στο μοναστήρι. Στο σημείο κοντά στην παραλία έχει διαλυθεί εντελώς από τα κύματα.
Πάντως δείχνει περιποιημένο και όχι παρατημένο για πολλά χρόνια.
Θέα προς τα νότια.
Μια φωτογραφία του μοναστηριού από εκείνη την εξόρμηση του 2019 όπου είχα φτάσει από μονοπάτι σε ένα σημείο ψηλά.
Δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα σε αυτήν την περιοχή. Μόνο ο φωτογράφος έχει αλλάξει αρκετά!
Στην επιστροφή σήκωσε αρκετό αέρα τον οποίο είχα αρχικά κόντρα αλλά σύντομα γύρισε πίσω μου για καλή μου τύχη.
Ο καιρός αγρίευε ολοένα και περισσότερο αλλά εφόσον τον είχα πίσω μου, δε με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Μέχρι που όταν έφτασα στο ακρωτήριο Μούντα για να στρίψω δεξιά και να βγω στην παραλία, είδα ότι είχε καιρό από την παραλία προς τα μέσα. Ωχ λέω το τελευταίο 1,5 χιλιόμετρο θα βγει με αίμα και αν βγει. Πράγματι δε με άφηνε με τίποτα να βγω έξω. Έκοβε για κάποια δευτερόλεπτα και κέρδιζα μέτρα, μετά έριχνε δυνατές ριπές και έμενα στο ίδιο σημείο έχοντας στην πλάτη μου ήδη 19 χιλιόμετρα κωπηλασίας. Δε σταμάτησα δευτερόλεπτο να δίνω γερές κουπιές και μετά από αρκετή ώρα κατάφερα να φτάσω στην παραλία.
Δε μου έχει ξανατύχει τόσο γερός καιρός αλλά έπρεπε να το ζήσω και αυτό κάποια στιγμή για να δω περίπου τι χρειάζομαι παραπάνω σε τέτοιες συνθήκες. Πάντως δεν υπήρχε κάποιος κίνδυνος υπό την έννοια ότι και με το παλιό καγιάκ να ήμουν, το πολύ πολύ να με πήγαινε στην Ιτέα μιας και προς τα εκεί πήγαινε ο καιρός.
Από την παραλία Συκιάς ανέβηκα στην τοποθεσία Μνήματα και συνέχισα μέχρι το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων κοντά στη Δεσφίνα.
Από το εκκλησάκι κατέβηκα την φανταστική χωμάτινη διαδρομή που καταλήγει στα Γεννημάκια. Άγιος Μηνάς για όσους δεν είναι ντόπιοι. Εκπληκτική διαδρομή η οποία είναι φυσικά άγνωστη στο ευρύ κοινό! Την είχα κάνει και παλιότερα αντίθετα όμως.
Μόλις έφτασα κάτω, θυμήθηκα μια ωραία παραλία που είχα πάει οικογενειακώς πριν 2 χρόνια, τον Μακρύ Γιαλό. Θυμάμαι ότι είχε ένα κομμάτι προς το τέλος που ήταν σπασμένο και δεν το κατέβαινε κανείς. Το είχα σταμπάρει για κάποια επόμενη φορά που θα βρισκόμουν μόνος στην περιοχή, μου είχε μείνει απωθημένο να το κατέβω.
Η φωτογραφία και το βίντεο το αδικούν λίγο, Έχει αρκετή κλίση και είναι σπασμένο, θα έλεγα κοντά στο όριο για να βρει ένα μη ψηλωμένο SUV με απόσταση περίπου 20cm από το έδαφος. Η ανηφόρα δε, δε μπορεί να ανέβει με φόρα γιατί θα βρει κάτω οπότε η τετρακίνηση κρίνεται απαραίτητη.
Εδώ και πολλά χρόνια μου αρέσει να βλέπω διαφορετικά πράγματα κάθε φορά. Σπάνια θα με δείτε να κάνω ακριβώς την ίδια βόλτα. Πάντα θα υπάρχει κάτι διαφορετικό να δω ακόμη και σε γνώριμο μέρος, κάποια άλλη προσέγγιση, κάποιο άλλο μέσο. Θεωρώ τη ζωή πολύ μικρή και μοναδική για να κάνω τα ίδια πράγματα και με τον ίδιο τρόπο. Στην προκειμένη περίπτωση νιώθω σαν να πήγα σε ένα καινούργιο μέρος.
Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!
Την έχω κάνει και αυτή τη διαδρομή κατεβαίνοντας αλλά έχουν περάσει χρόνια. Πάει για το νοσοκομείο. Δεν είναι εύκολη αλλά αν δεν έχουν δημιουργηθεί παρόμοια λούκια τουλάχιστον θα βγαίνει. Δεν ξέρω τι γίνεται στο τελευταίο κομμάτι που πάει στο εκκλησάκι όμως. Νομίζω είχα δει βίντεο φίλου και έχει και εκεί καταστραφεί ο δρόμος. Δε χάνεις κάτι να δοκιμάσεις όμως.
@xenos έχω ανέβει πολλές φορές Άγιους Ασώματους με μηχανή όμως. Βέβαια τα τελευταία 2-3 χρόνια χάλασε πολύ ο δρόμος και δημιούργησε τεράστια λούκια και δεν περνάει μη ψηλωμένο όχημα. Με μηχανή ακόμα και έτσι, υπάρχει σημείο να περάσει. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για Άγιους Ασώματους. Ένας δρόμος που θα δεις στο χάρτη να πηγαίνει από πάνω δεξιά είναι μόνο για εντούρο.
Ήταν αναμενόμενο να διαλυθούν οι δρόμοι με τόσες βροχές και χωρίς πουρνάρια πια να συγκρατήσουν τα νερά. Και η Πεντέλη είναι γενικά βραχόκηπος, φαντάσου να είχε μαλακά χώματα, δε θα πέρναγες ούτε με τα πόδια.
@danis said in Τριζόνια- Άγιος Ιωάννης- Δαφνοχώρι 23-2-2026:
@billy84 εξαιρετικό post, για μια ακόμη φορά!
Ερώτηση: ποιο κανό έχεις; Ευχαριστημένος;
Σκέφτομαι και εγώ να πάρω για βόλτες σε δύσβατες παραλίες, αν και στη Νότια Κρήτη ο καιρός είναι λίγο πιο δύσκολος.
Σε ευχαριστώ φίλε! Έχω το Spinera Hybris 410. Είναι 4 μέτρα και 10 εκατοστά με drop stitch πάτωμα που φουσκώνει στα 8 psi (αυξημένη ακαμψία). Από τα μπαλόνια δεν είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος καθώς κατάφερα, χωρίς να το χτυπήσω κάπου, να έχω μια μικρή διαρροή, η οποία επισκευάστηκε εύκολα βέβαια. Κατά τα άλλα, πολύ γρήγορο και σταθερό καγιάκ με χαμηλό προφίλ μπαλονιών και αιχμηρό σχήμα, κάτι που βοηθά σε δύσκολο καιρό.
Δυστυχώς ακόμα δε μπορώ να σου πω ότι αξίζει τα λεφτά του καθώς το έχω ρίξει μόνο 9-10 φορές.
@tgd said in Τριζόνια- Άγιος Ιωάννης- Δαφνοχώρι 23-2-2026:
Υπάρχουν αρκετά ιδιωτικά νησιά. Λέγεται ότι ο Ωνάσης ήθελε να αγοράσει τα Τριζόνια, αλλά οι κάτοικοι αρνήθηκαν να πουλήσουν κι έτσι κατέληξε στον Σκορπιό.
Δυστυχώς υπάρχουν και είναι κατάντια...
Λόγω της μεγάλης εξόδου του 3μέρου, αποφάσισα να πετάξουμε χαρταετό την Κυριακή ώστε να μην ταλαιπωρήσω την οικογένεια την Καθαρά Δευτέρα που γίνεται πάντα χαμός τόσο στις ταβέρνες και κυρίως στο δρόμο. Έτσι, η Δευτέρα έμεινε ελεύθερη για να πεταχτώ στα Τριζόνια που ήταν ένα απωθημένο για περίπου 7-8 χρόνια, όταν ψάχναμε με τη γυναίκα μου ένα δωμάτιο και δε βρίσκαμε με τίποτα.
Τα Τριζόνια είναι το μοναδικό κατοικημένο νησί του Κορινθιακού κόλπου. Για την προέλευση της ονομασίας κυριαρχούν δύο απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη το νησί πήρε το όνομά του από το ομώνυμο έντομο, ενώ σύμφωνα με την δεύτερη άποψη αποτελεί παραφθορά του «τριονήσια», όνομα που περιέγραφε το σύμπλεγμα των Τριζονίων που περιλαμβάνει τρία νησιά (Τριζόνια, Άγιος Ιωάννης και Πρασούδι).
Στόχος μου ήταν να κάνω το γύρο των δύο νησιών που βρίσκονται κοντά, τα Τριζόνια και του Αγίου Ιωάννη.
Ο καιρός θα ήταν σίγουρα καλός μέχρι περίπου τις 14.00. Αργότερα θα σήκωνε αέρα σύμφωνα με τις προβλέψεις.
Διακρίνεται στο βάθος το ένα και μοναδικό ομώνυμο χωριό του νησιού.
Στο βάθος το όρος Ξηροβούνι με υψόμετρο 1.361m.
Όταν η θάλασσα είναι λάδι, είναι πραγματική απόλαυση να βρίσκομαι μέσα στο καγιάκ και να κάνω κουπί.
Πλησιάζοντας το δυτικό άκρο του νησιού.
Κοιτώντας νότια διακρίνεται το Παναχαϊκό όρος.
Μαγική εικόνα!
Τα Τριζόνια έχουν αρκετά ενδιαφέρουσα ακτογραμμή, καταπράσινα νερά αλλά πολύ βρώμικα. Δεν έμπαινα ούτε με στολή κατάδυσης...
Παραλία Μπιτσίρια. Προσεγγίζεται από αρκετά επικίνδυνο μονοπάτι ή από θάλασσα.
Στο βάθος διακρίνεται η γέφυρα Ρίου- Αντιρρίου και στη δεξιά πλευρά η Κλόκοβα.
Σε κάποια σημεία κυριαρχεί το αργιλώδες έδαφος που δίνει αυτό το ερυθρό χρώμα.
Και όμως στη νότια πλευρά του νησιού συνάντησα ένα σπίτι. Να τονίσω ότι δεν επιτρέπονται τροχοφόρα οχήματα στα Τριζόνια. Εκτός αν είσαι ντόπιος βέβαια, εκεί όλα επιτρέπονται!
Και αν το σπίτι σου δεν είναι απλό σπίτι αλλά βίλα, επιτρέπονται ακόμα περισσότερα!
Μερικά ενδιαφέροντα σημεία από γεωλογικής άποψης.
Σύντομη στάση σε αυτήν την παραλία. Θα τη ζήλευα αν τα νερά ήταν πιο καθαρά...
Συνεχίζοντας ανατολικά στη νότια πλευρά του νησιού.
Στο βάθος ο Χελμός. Μερικές εικόνες της βόλτας αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στο μυαλό μου. Σίγουρα θα τις θυμάμαι για πάντα.
Συνεχίζοντας σε απόκρημνες τοποθεσίες.
Ή νότια πλευρά ήταν απάνεμη και μου χάρισε μερικές αντανακλάσεις.
Η προηγούμενη κόκκινη παραλία που συνάντησα ονομάζεται Κόκκινα Χαλίκια. Πλέον έχω απομακρυνθεί και βρίσκομαι στην παραλία Άσπρα Χαλίκια.
Συνεχίζοντας στην αρκετά μεγάλη νότια ακτογραμμή.
Φανταστικό σημείο!
Ξανά κόκκινο έδαφος
Κόκκινη παραλία ονομάζεται για ευνόητους λόγους.
Ακόμη μια βίλα σε ωραία τοποθεσία.
Έφτασα στο ανατολικό άκρο του νησιού και στο ακρωτήριο Πούντα. Σε 1ο πλάνο το νησί Άγιος Ιωάννης.
Στόχος μου ήταν να κάνω το γύρο και αυτού του νησιού το οποίο αποδείχθηκε πολύ ενδιαφέρον.
Σταμάτησα στη μεγάλη παραλία που διακρίνατε από μακριά.
Λίγα μέτρα από την παραλία προς το εσωτερικό του νησιού συνάντησα μια μικρή λιμνοθάλασσα. Τα νερά εκεί ήταν σαν καθρέφτης.
Συνεχίζοντας στη νότια πλευρά του νησιού η οποία ήταν πολύ απόκρημνη.
Στη βόρεια πλευρά συνάντησα ένα σπίτι, ένα μικρό εκκλησάκι και ερείπια παλιότερης μεγαλύτερης εκκλησίας. Είδα κάποιες ταμπέλες ότι το νησί είναι ιδιωτικό και ότι απαγορεύεται η παραμονή πάνω σε αυτό κλπ. Σοβαρά τώρα? Από που και ως που τα νησιά ανήκουν σε κάποιον και για ποιό λόγο επιτρέπεται σε οποιονδήποτε να αγοράσει εκτός από τον Ωνάση?
Σύντομα έφτασα και στο λιμανάκι στα Τριζόνια. Εντάξει ωραίο μέρος και ήρεμο κλπ αλλά κρίνοντας από τη θάλασσα δε χάσαμε και τίποτα που δεν ήρθαμε με τη γυναίκα μου τότε. Ωραία φάση αλλά αν θες και καλή θάλασσα δεν αξίζει, ειδικά όταν πρέπει κανονικά να περπατήσεις μέσα στη ζέστη για να φτάσεις στις παραλίες.
Λόγω της ημέρας, μέχρι και αυτό το ήσυχο μέρος είχε μετατραπεί σε μια χαβούζα.
Πράγματι περίπου στις 14.00 σήκωσε αρκετό αέρα και έφαγα λίγο ξύλο στην επιστροφή. Επόμενος στόχος ήταν να ανέβω στο Δαφνοχώρι απο μια εξαιρετική χωμάτινη διαδρομή που έχω κάνει και με τη μηχανή στο παρελθόν.
Η θέα που προσφέρει αυτή η διαδρομή είναι από τις κορυφαίες. Τα Τριζόνια σε πρώτο πλάνο.
Δαφνοχώρι Φωκίδας. Υψόμετρο 920μ και χωρίς μόνιμους κατοίκους. Μέχρι το 1928 έφερε το όνομα Μαραζιά ή Μαραζά, οπότε μετονομάστηκε σε Ροδοδάφνη και το 1933 σε Δαφνοχώρι.
Μερικά παραδοσιακά αρχοντικά στέκονται ακόμη.
Από εκεί συνέχισα χωμάτινα για το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται σε τρομερή τοποθεσία.
Θαυμάστε την απεριόριστη θέα από τον Άγιο Γεώργιο.
Από εκεί κατέβηκα χωμάτινα στην Ελαία θαυμάζοντας τη φανταστική θέα.
Η Ελαία μόλις με 60 ή και λιγότερους κατοίκους είναι ένα αρκετά προσεγμένο χωριό. Παλιότερα ονομαζόταν Βελενίκος.
Από εκεί ξεκίνησα να επιστρέφω σιγά σιγά. Η επιστροφή με τόσο κόσμο στο δρόμο είναι πάντα δύσκολη και φυσικά επικίνδυνη. Βέβαια ήταν μια συνθήκη που είχα αποδεχτεί προτού ξεκινήσω αυτό το ταξίδι και κάθε ταλαιπωρία θα άξιζε τον κόπο μετά από τόσες υπέροχες εικόνες.
Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!
@monman2 said in Κ.Ο.Κ.-Παραβασεις και προστιμα.:
@billy84 said in Κ.Ο.Κ.-Παραβασεις και προστιμα.:
Να μην ξεχνάμε βέβαια ότι μπορείς να διασχίσεις τη Γερμανία έχοντας 200+ κοντέρ σταθερά.
Αρα το αυτοκίνητο πρέπει να εχει πραγματική τελική 250+ για να είσαι στην ασφαλή ζώνη του 80% της τελικής ώστε να μην το διαλύσεις γιατί όπως θα σου πουν οι τεχνικοί με παρατεταμένες τελικές κτυπάς στρόφαλο.
Που σημαίνει εργαλείο με πολλά κυβικά πολλούς κυλίνδρους , καλή ηχομόνωση για να μην γίνει κουδούνι το κεφάλι σου τοπ αναρτήσεις φρένα τετρακίνηση θα ήταν ευπρόσδεκτη ...
μια στιγμή κάτι θυμήθηκα οτι έχω παρκάρει στο car
https://www.car.gr/classifieds/cars/view/337555736-audi-a3
Ιδού στελθ όπλο με 6500 χιλιάρικα ...
Εργαλειάρα αλλά αν πήγαινα σε τόσο παλιό θα προτιμούσα S3 μιας και έχω ωραίες αναμνήσεις από το παρελθόν!!!
@a-d-p said in Κ.Ο.Κ.-Παραβασεις και προστιμα.:
Στη Γερμανία έχουν πολλές περισσότερες κατηγορίες και ανεβαίνει βαθμιαία το πρόστιμο, ενώ εμείς είχαμε τρεις μόνο κατηγορίες και τώρα τις έκαναν 5. Μιλάμε μόνο για την υπέρβαση ορίου ταχύτητας, για να μη χάσουμε τη μπάλα.
Η ακριβής μεταφορά του γερμανικού ΚΟΚ, στην Ελλάδα θα ήταν πρακτικά αδύνατη, γιατί εμείς ακόμα τα κάνουμε χειρόγραφα τα πάντα (σχεδόν). Προφανώς στη Γερμανία έχουν πιο αυτοματοποιημένα συστήματα. Υποθέτω έχουν και καλύτερο μηχανισμό είσπραξης, οπότε και καλύτερο ποσοστό είσπραξης (εμάς είναι γύρω στο 60%, λένε)
Το μεγαλύτερο σφάλμα του νέου ΚΟΚ, κατά τη γνώμη μου, είναι η αύξηση της πρώτης κατηγορίας (έως 20 χαω) από 20€ σε 150€. Γιατί μπορεί να οδηγήσει και σε καταστρατήγηση, από μεριά των ελεγκτών (αστυνομικοί), αλλά και των εισπρακτόρων (Δήμοι).
Έπρεπε να διατηρήσουν τα 20€ για τις υπερβάσεις μέχρι 10 χαω.
Έπειτα 50€ για υπέρβαση 11-20 κ.ο.κ.Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι έχουν θεσμοθετημένη (?) ανοχή:
Ανοχή Blitzer: Συνήθως αφαιρούνται 3 χλμ/ώρα για ταχύτητες έως 100 χλμ/ώρα και 3% για υψηλότερες ταχύτητες.
Πράγμα που εδώ, επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια των οργάνων (εκτός κι αν υπάρχει κάποια εσωτερική διαταγή που δεν γνωρίζω)
Και οι Γερμανοί έχουν την έννοια της Υποτροπής
Αν οδηγείτε με +26 χλμ/ώρα δύο φορές μέσα σε ένα έτος, επιβάλλεται αυτόματα 1 μήνας απαγόρευση οδήγησης, ακόμη και αν η μεμονωμένη παράβαση δεν προέβλεπε αφαίρεση.
Να μην ξεχνάμε βέβαια ότι μπορείς να διασχίσεις τη Γερμανία έχοντας 200+ κοντέρ σταθερά. Μεγάλη υπόθεση να μπορείς να τρέξεις νόμιμα σε οποιαδήποτε εθνική κοντά σου και να καλύψεις σοβαρές αποστάσεις σε ταξίδια (ακόμη νοσταλγώ το piece of mind που είχα όταν διέσχισα τη Γερμανία το 2016)! Όταν υπάρχει αυτή η δυνατότητα δεν πας να τρέξεις μέσα στις πόλεις μετά. Αν και υπάρχουν διάφορες επαρχιακές διαδρομές που έχω δει να πηγαίνουν τάπα μηχανές και αυτοκίνητα. Δεν υπάρχει αστυνομία εκεί βέβαια και προφανώς δεν έχει κίνηση. Αυτές είναι για τους στριφτερούς.
Πάνω στην αυστηρότητα των Γερμανών και στην τυφλή υπακοή (και απόλυτη πίστη) των νόμων που πολλοί μάλιστα επικαλούνται και θαυμάζουν, θα πω ότι, όχι και πολύ παλιότερα, δεν πήγε και πολύ καλά αυτό!
Τυχαία μου πέταξε ο αλγόριθμος ένα βίντεο και έφριξα!! Το βάζω εδώ επειδή νομίζω ότι πρόκειται για 2ης γενιάς Duster.
Εργοστασιακή μόνωση οροφής με χαρτόνι?
Είπαμε φθηνά VFM αλλά τελικά δίκαιο έχει ο @gatoz που σας ρίχνει ''ξύλο''!
@otso said in Στα λημέρια του Σκίρωνα 14-2-2026:
Τον τενεκε με τις λιρες τον βρηκες ;
Τον έφαγε η τεράστια χελώνα!!!
Ακόμη μια εξόρμηση, αυτή τη φορά σε αρκετά κοντινό και γνωστό μέρος αλλά με μεγάλη και άγνωστη μυθολογία πίσω του. Η Κυριακή προβλεπόταν χαοτική από άποψη καιρού οπότε το Σάββατο είπα να πεταχτώ κάπου κοντά και να βρίσκομαι εκεί με την ανατολή του ήλιου, καθώς στη συγκεκριμένη περιοχή προβλεπόταν άπνοια.
Έτσι λοιπόν με αρκετά συνοπτικές διαδικασίες και ξεκινώντας ουσιαστικά νύχτα, έφτασα στην παραλία Στίκα κοντά στα Μέγαρα.
Στις 7.17 ήμουν έτοιμος. 7.20 ο ήλιος ανέτειλε.
Μοναδικό συναίσθημα να βλέπει κανείς τον ήλιο να ανατέλλει (σχεδόν) μέσα από τη θάλασσα. Πόσο μάλλον να βρίσκεται και ο ίδιος μέσα.
Κινούμενος δυτικά και βλέποντας μια ενδιαφέρουσα σπηλίτσα.
Μια πολύ σπάνια εικόνα. Η γέφυρα της σιδηροδρομικής γραμμής του προαστιακού!
Ακόμα πιο σπάνια εμπειρία να κωπηλατεί ή και να κολυμπά κανείς από κάτω της. Πως τις βλέπετε τις κολώνες? Αντέχουν ή θα έχουμε κάποτε νέα Τέμπη? Ρωγμές βλέπω...
Μου τράβηξε την προσοχή το μάλλον τεχνητό ρέμα εκεί ψηλά.
Ψηλά ο οικισμός του Στίκα.
Πάντως άπνοια δεν είχε σίγουρα. Τα σάιτ έπεσαν για ακόμη μια φορά έξω.
Ενδιαφέροντες σχηματισμοί κατά τη διάρκεια της διαδρομής
Μερικές σύγχρονες κατασκευές, έτσι όπως τις κοιτάει κάποιος από τη θάλασσα, μοιάζουν λίγο με μεσαιωνικές οχυρώσεις.
Ένας από τους αρκετούς βραχώδεις ορμίσκους της περιοχής.
Μέχρι τις 11.30 βαριά 12.00 έπρεπε να βρίσκομαι ξανά πίσω, για αυτό ξεκίνησα τόσο νωρίς άλλωστε.
Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή?
΄
Συνεχίζοντας την περιήγηση στα δωρεάν εκθέματα της ακτογραμμής.
Περίπου στα μισά της διαδρομής...
Ποιός ήταν ο Σκίρωνας λοιπόν και ποιά ήταν τα λημέρια του?
Ο Σκίρωνας ήταν ένας περιβόητος Κορίνθιος ληστής, γιος του Πέλοπα, είχε το λημέρι του στον γκρεμό που είχε το όνομά του, τις λεγόμενες Σκιρωνίδες πέτρες, τη σημερινή «Κακιά Σκάλα» δηλαδή.
Παραμόνευε στον δρόμο Αθηνών-Πελοποννήσου και όταν περνούσε από εκεί κάποιος μοναχικός ταξιδιώτης, τον λήστευε, τον αιχμαλώτιζε και τον βασάνιζε
Συνήθως υποχρέωνε τον αιχμάλωτό του να του πλύνει τα πόδια στην άκρη του γκρεμού, και την ώρα που αυτός ήταν απασχολημένος, του έδινε μια κλωτσιά και τον έριχνε από τον γκρεμό στη θάλασσα!!!
Εκεί έβγαινε μια τεράστια χελώνα και έτρωγε τα κομμάτια του!
Ο ήρωας Θησέας σκότωσε τον Σκίρωνα είτε κατά το πρώτο του ταξίδι από την Τροιζήνα προς την Αθήνα, είτε αργότερα, όταν ήταν βασιλιάς της Αθήνας και εξεστράτευσε κατά της Ελευσίνας
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση, ο Σκίρωνας ήταν γιος του Κανήθου και της Ηνιόχης, κόρης του Πιτθέα και αδελφής της Αίθρας, της μητέρας του Θησέα. Επομένως ο Σκίρων και ο Θησέας ήταν πρώτα ξαδέρφια από τις μητέρες τους.
Ψηλά διακρίνεται η Ολυμπία οδός.
Το γνωστό ξενοδοχείο Κοκκίνης στην Κακιά Σκάλα.
Δίπλα του το Σκιρώνειο μουσείο.
Οι αρχαίοι ιστορικοί των Μεγάρων πάντως υπεστήριζαν ότι όλα αυτά ήταν γελοίες συκοφαντίες, και ότι ο Σκίρων όχι μόνο δεν ήταν ληστής, αλλά ήταν ευεργέτης ήρωας της περιοχής. Επικράτησε η Αθήνα και εκεί μάλλον!
Αυτό το σημείο είναι το αγαπημένο μου και αν μπορούσε η φαντασία να είναι αληθινή, μόνο εδώ θα μπορούσε να είναι.
Διακρίνονται και τα 2 πυροβολεία από τον Β παγκόσμιο πόλεμο, που βέβαια ούτως ή άλλως τα βλέπουν και όσοι χρησιμοποιούν την παλιά εθνική.
Επιστροφή και σύντομη στάση σε μια ωραία παραλία που προσεγγίζεται μόνο από θάλασσα.
Βίντεο από τη διαδρομή που πάντα αποτυπώνει ρεαλιστικότερα τις συνθήκες και το τοπίο.
Χάρτης της διαδρομής. Χρειάστηκα περίπου 2,5 ώρες με τις στάσεις για φωτογραφίες κλπ.
Επιστροφή από την τη διαδρομή που πάει παράλληλα στη σιδηροδρομική γραμμή, αποφεύγοντας Νέα Πέραμο, Λουτρόπυργο κλπ.
Ήταν μια εξόρμηση υπό στενά χρονικά όρια αλλά περιεκτικότατη και πλήρης. Αυτό που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι το υψηλό κίνητρο που συνεχίζει να είναι εκεί, όπως ήταν και όταν ανέβαινα στα βουνά.
Τα λέμε την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά!
@sette said in Κινηματογράφος - Ταινίες [#5]:
Πάει και αυτός... Τον θυμάμαι από το The Last Ship (post-apocalyptic σειρά, με παρουσία και του ΠΝ αν και με λάθος αναφορά στα πλοία), την οποία δεν έβλεπα μόνο για την εκφυλόφατσα τη Rhona...
Πολύ νέος ρε γαμώτο. Τουλάχιστον ο Ρόμπερτ έζησε τη ζωή του. Πολύ κρίμα...
''Λατρεύω τη μυρωδιά της Ναπάλμ το πρωί''
Ακόμη ένας μεγάλος ηθοποιός που μας αφήνει χωρίς αντικαταστάτη...
