Δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή που ο καιρός μου έκανε το χατήρι σε μια περιοχή που σπάνια επικρατεί άπνοια. Στον Πόρο έχω πάει αρκετές φορές, όμως η βόρεια πλευρά του παρέμενε για χρόνια ένα μυστήριο. Ένας μόλις ασφάλτινος δρόμος καταλήγει σε μια παραλία, ενώ άλλος ένας κακοτράχαλος χωματόδρομος καταλήγει σε μια μεγάλη χερσόνησο που εκτείνεται βόρεια και το άκρο της ονομάζεται Αχέρδο. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πως προέκυψε αυτή η ονομασία, ή τι σημαίνει, αλλά μόνο το άκουσμά της θα αρκούσε για να με τραβήξει κοντά της σα μαγνήτης.
Στο χάρτη το ακρωτήρι ήταν πάντα δελεαστικό και ανυπομονούσα να βρεθώ εκεί. Στο χάρτη θα δείτε τη θαλάσσια διαδρομή που ακολούθησα με κάποια έξτρα όπως τη νήσο Πλατειά που απέχει χονδρικά 3 χιλιόμετρα από το Αχέρδο.
Πάντα όμορφος ο Πόρος!
Από το λιμάνι έφτασα εύκολα στο οροπέδιο Φούσας από όπου ξεκινά ο πολύ δύσβατος χωματόδρομος που κατευθύνεται προς τον όρμο Μπίστη και τη μεγάλη χερσόνησο που είδατε στο χάρτη.
Ο χωματόδρομος ήταν σε τραγική κατάσταση αλλά πραγματικά από τότε που άλλαξα ψαλίδια κλπ και σε συνδυασμό με τα αμορτισέρ Monroe Adventure, περνάω σχεδόν παντού αέρα χωρίς την παραμικρή υποψία να ακουμπήσω. Σε φυσιολογικά πλαίσια πάντα. 'Εχει βελτιωθεί η λειτουργία της ανάρτησης κατακόρυφα.
Στο τέλος της διαδρομής συνάντησα μια εγκατάσταση ιχθυοκαλλιέργειας και λόγω του δρόμου φαντάστηκα πως θα είναι παρατημένη. Και όμως υπάρχουν ορισμένοι ήρωες που πηγαινοέρχονται καθημερινά, εννοείται με αγροτικά και φορτηγά. Δεν έχουν λείψει όμως οι φορές που τους έσκασαν τα λάστιχα, όπως μου είπε ένας εργάτης εκεί. Δε μου κάνει εντύπωση...
Ομολογώ πως το ζήλεψα λίγο το ξύλινο σπιτάκι. Θα γινόταν μια σούπερ καφετέρια!
Διακρίνονται στα δεξιά οι ιχθυοκαλλιέργειες και η νήσος Μπίστη στο βάθος. Η εταιρεία είναι η γνωστή Avramar που είναι η κορυφαία στο χώρο και μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν Ελληνική, πριν ξεπουληθεί και αυτή σε Καναδική εταιρεία κολοσσό. Καλά πάμε...
Εννοείται κατευθύνθηκα προς το νησάκι, αν και δε φαινόταν για κάτι το ιδιαίτερο. Ήθελα όμως να δω τι γίνεται από την αθέατη πλευρά του.
Η οποία μου αποκάλυψε ωραίους βραχώδεις σχηματισμούς!
Μια εικόνα του Πόρου που σπάνια συναντάμε. Είναι ολόκληρη η βόρεια καταπράσινη πλευρά του.
Σε πρώτη οπτική επαφή με το ακρωτήριο Αχέρδο. Ο καιρός δεν είναι ιδανικός αλλά αναμένεται βελτίωση σύντομα.
Μόλις πλησίασα την ανατολική πλευρά του ακρωτηρίου εξεπλάγην και από τους δικούς του γεωλογικούς σχηματισμούς. Προφανώς αυτή η πλευρά τρώει πολύ ξύλο από τους νοτιοανατολικούς ανέμους και τα αποτελέσματα είναι προφανή.
Φτάνοντας στην άκρη.
Κοιτώντας το ακρωτήρι το οποίο δε διαθέτει κάποιο φάρο.
Μου έκανε εντύπωση αυτός ο σταυρός ο οποίος μοιάζει σαν να ακουμπά πάνω σε τάφο.
Ο καιρός ακόμα δεν ήταν ενδεδειγμένος για να εφορμήσω προς το νησάκι Πλατειά. Είπα να κάνω το γύρο του ακρωτηρίου μέχρι να ηρεμήσει ο καιρός και δικαιώθηκα για την επιλογή μου αργότερα.
Πάρα πολλά αγριοκάτσικα στη χερσόνησο που απορούσαν ποιός είναι αυτός ο περίεργος τύπος που εμφανίστηκε από τη θάλασσα.
Πλησιάζοντας στον όρμο Βαριαρνιά από δυτική πλευρά της χερσονήσου.
Εκεί βρίσκεται η ομώνυμη παραλία η οποία είναι βουτηγμένη στο πράσινο. Δυστυχώς και εκεί υπάρχουν ιχθυοκαλλιέργειες της Avramar, κάνοντας το μπάνιο απαγορευτικό, ειδικά σε τόσο κοντινή απόσταση που βρίσκονται από την παραλία.
Σύντομη στάση.
Επιστροφή με τον καιρό να έχει γίνει ακριβώς έτσι όπως τον είχα οραματιστεί.
Το πιο δύσκολο πράγμα για έναν άντρα είναι να μπορέσει να αντισταθεί στις παρορμήσεις του. Είχα κάνει ήδη αρκετά χιλιόμετρα και η απόσταση της νησίδας ήταν αρκετή αλλά δε μπόρεσα να αντισταθώ βλέποντας αυτήν την άπνοια.
Αυτό το ΄΄κενό΄΄ του καιρού ήταν λες και το είχα παραγγείλει. Μου χαρίστηκε απλόχερα.
Η νησίδα βέβαια δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να δείξει πέρα από εκείνον το οριζόντιο βράχο που έτσι όπως έχει σταθεί ανάμεσα στους άλλους δύο μοιάζει με πύλη.
Ξέχασα βέβαια να αναφέρω ότι τελικώς η νησίδα αξίζει και για τα κρυστάλλινα νερά της.
Τα χρώματα πέριξ της νησίδας μου θύμισαν λίγο Ελαφόνησο.
Στο βάθος ο Πόρος. Η φωτό είναι ενδεικτική του πόσο έχω απομακρυνθεί. Βέβαια ο καιρός μόνο προς το καλύτερο έδειχνε να πηγαίνει σύμφωνα με τους πάντες, δεν παύει όμως να είναι θάλασσα και ποτέ δεν ξέρεις...
Πόσες φορές τα έχω ζηλέψει αυτά τα πτηνά...
Θαυμάστε νερά!
Επιστροφή σε θάλασσα που έμοιαζε με γιαούρτι.
Δυστυχώς θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα πω και εγώ σοβαρά ''τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, δεν έχω κουτάλι''.
Έκανα και μια παράκαμψη ανατολικά του σημείου που είχα ξεκινήσει, στον διπλανό όρμο όπου αράζουν συνήθως μεγάλα σκάφη. Φανταστικά χρώματα.
Επέστρεψα στο σημείο που ξεκίνησα και με το αυτοκίνητο έφτασα στη διασταύρωση που κατεβαίνει στην παραλία Βαριαρνιά. Από εκεί και κάτω έχει στρωθεί ένας τσιμεντένιος δρόμος ο οποίος μόλις στα τελευταία μέτρα γίνεται χωματόδρομος.
Εδώ η παραλία που έφτασα και με το καγιάκ. Θα μπορούσε να έχει άλλη προοπτική.
Από το οροπέδιο της Φούσας είπα να πάω και στη μοναδική παραλία που προσεγγίζεται από δρόμο στη βόρεια πλευρά του Πόρου.
Παραλία Βαγιωνιά. Εντάξει ο Πόρος γενικώς δε φημίζεται για τις παραλίες του. Είναι βέβαια σε καλύτερη μοίρα από τα γειτονικά Μέθανα.
Επέστρεψα στο οροπέδιο της Φούσας και μέσω της κλασσικής διαδρομής έφτασα στον Ρώσικο Ναύσταθμο ο οποίος αποτελεί σήμερα ένα ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Δημιουργήθηκε μετά τη συνθήκη Κιουτσούκ Καϊναρτζή για τον ανεφοδιασμό του ρωσικού στόλου, ενώ το 1831 συνδέθηκε με ταραχώδη γεγονότα της ελληνικής ιστορίας, πριν εγκαταλειφθεί στις αρχές του 20ού αιώνα.
Επιστροφή από Επίδαυρο και σύντομη στάση, για 1η φορά τα τελευταία 20 χρόνια που περνάω από την περιοχή, στο Εξαμίλιο τείχος! Ένα οχυρό τείχος μήκους περίπου 10 χιλιομέτρων, χτισμένο νότια και με σχεδόν παράλληλη πορεία με τον ισθμό της Κορίνθου για να προστατεύει την Πελοπόννησο από τις εισβολές από τον βορρά.
Εκτιμάται ότι χτίστηκε πριν το 400 μ.Χ. και χρησιμοποιήθηκε ως αμυντική εγκατάσταση κατά καιρούς μέχρι το 1446, χωρίς σημαντική επιτυχία, δεδομένου ότι η Πελοπόννησος είναι εύκολα προσβάσιμη από τη θάλασσα και ήταν δυνατή η παράκαμψή του. Θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κάποιος και ως τη Βυζαντινή γραμμή Μαζινό...
Δεν παύει βέβαια να ήταν μια εντυπωσιακή κατασκευή.
Μια ακόμα απολαυστική εξόρμηση μπήκε στο χρονοντούλαπο. Ελπίζω να ακολουθήσουν αρκετές ακόμα. Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά. Καλό μήνα με υγεία πάνω από όλα για όλους.
