Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που είχα αυτοκίνητο στην κατοχή μου. Είχα στο παρελθόν ένα Citroen ZX 1.400cc, μετά ένα Almera Gti 2.000cc και τελευταίο ένα Saxo VTS. Από μικρός όμως είχα μπλέξει με μηχανάκια και αργότερα με μοτοσυκλέτες. Οι δραστηριότητές μου ήταν κυρίως εντός δρόμου και πίστας. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί να βγω εκτός δρόμου αλλά κάποια στιγμή μοιραία έγινε και αυτό θέλοντας και μη. Οι ασφάλτινοι προορισμοί στην Ελλάδα εξαντλούνται γρήγορα, οι χωμάτινοι είναι πραγματικά ατελείωτοι.

Ένα σοβαρό ατύχημα που είχα ακριβώς 2 μήνες πριν με ώθησε ξανά στους 4 τροχούς. Επέστρεφα από μια συνηθισμένη- εύκολη εξόρμηση στη Μεσσηνία και πάτησα πετρέλαια σε ένα πονηρό σημείο κοντά στην Τρίπολη. Ήταν αδύνατον να φανούν καθώς η άσφαλτος ήταν σχετικά πρόσφατη- μαύρη. Ελέω οικογένειας, ήταν υποχρέωσή μου να τερματίσω αυτή τη σχέση πάθους που είχα με τη μοτοσυκλέτα. Έτσι επέλεξα τον δρόμο ενός SUV ώστε να μπορεί να με ταξιδέψει άνετα παντού αλλά και να μπορεί να μπει και εκτός δρόμου. Επέλεξα το Nissan Qashqai του 2015 με τετρακίνηση σε Tekna έκδοση με πανοραμική οροφή (απαραίτητο χαρακτηριστικό για έναν πρώην μοτοσυκλετιστή).

Την Κυριακή που μας πέρασε αποφάσισα να κάνω την 1η μου εκδρομή στην Ευρυτανία για να αξιολογήσω τη συνεργασία αυτοκινήτου και οδηγού σε ίδιες περίπου συνθήκες που συναντούσα σαν μοτοσυκλετιστής εδώ και περίπου 10 χρόνια.

Πρώτος μου στόχος το όρος Κωνίσκος στα νότια του Καρπενησίου. Από τη θέση Κεφαλόβρυσο ένας χωματόδρομος με προώθησε ψηλότερα σχεδόν στα 1300m υψόμετρο.

Youtube Video

Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και είναι άγνωστος ο λόγος που ανοίχτηκε. Πιθανότατα για να εξυπηρετήσει κάποιον βοσκό.

Από το σημείο που σταμάτησα συνέχισα με τα πόδια για την ψηλότερη κορυφή του βουνού η οποία δεν απείχε πολύ όμως ακόμα δεν έχω επανέλθει πλήρως και δεν ήθελα κάτι δυσκολότερο. Άλλωστε η βόλτα ήταν κυρίως αναγνωριστική.

Οι εικόνες του δάσους ήταν αναμενόμενα πανέμορφες.

Σε ένα ξέφωτο φάνηκε πίσω το Βελούχι.

Ένα ακόμη ξέφωτο στην πορεία μου προς τη ράχη του Κωνίσκου. Ένα υποτυπώδες σηματοδοτημένο μονοπάτι που ακολουθούσα δεν υπάρχει πια αλλά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία σε τόσο εύκολο τερέν.

Φτάνοντας στη ράχη του βουνού παραδόξως βρήκα έναν μικρό κούκο.

Η πορεία μου πια είναι ακόμα πιο εύκολη.

Πλησιάζοντας την κορυφή, ξεπροβάλλει η επιβλητική Καλιακούδα στο βάθος.

Στην κορυφή δεν υπήρχε τριγωνομετρικό κολωνάκι. Απέναντι το Βελούχι.

Στο βάθος η Χελιδόνα.

Η Καλιακούδα σε όλο της το μεγαλείο.

Κατάβαση από τον Κωνίσκο μέχρι τη διασταύρωση που οδηγεί στον Άγιο Ανδρέα.

Η χωμάτινη διαδρομή μέχρι τον Άγιο Ανδρέα, ολοκληρώνοντας έτσι ένα ορεινό χωμάτινο πάσο στον Κωνίσκο.

Youtube Video

Άγιος Ανδρέας Ευρυτανίας.

Χωρίς σχόλια...

Από τον Άγιο Ανδρέα συνέχισα ασφάλτινα στην Ανιάδα. Είναι χτισμένη μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καλιακούδα και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Ευρυτανίας.

Η ονομασία του χωριού λέγεται ότι προέρχεται είτε από τον αρχικό αριθμό των κατοικιών ή από τους αρχαίους Αινιάνες. Ο οικισμός αρχικά βρισκόταν στη θέση Αϊ-Λιας, ωστόσο μετά από κατολισθήσεις οι κάτοικοι μετέβησαν στη σημερινή θέση και έφτιαξαν εννιά καλύβες στη σημερινή θέση και ίσως από εκεί πήρε και την ονομασία του το χωριό (Εννιάδα, Ανιάδα).

Youtube Video

Από την Ανιάδα συνέχισα χωμάτινα προς το χωριό Βύθισμα ή Σέλο. Η διαδρομή είναι από τις ομορφότερες της περιοχής. Πριν κάποιους μήνες είχα προσπαθήσει να βγω στο Βύθισμα από το Μαρίνο και από την τοποθεσία Τρανό Ίσιωμα αλλά είχα αποτύχει λόγω του ότι και στις 2 διαδρομές είχαν πέσει οι γέφυρες που περνούσαν από το ρέμα της Ανιάδας. Στο 6:14 που ενώνεται ο δρόμος προς το Τρανό ίσιωμα παρατήρησα πως δημιουργήθηκε ένα πέρασμα για απέναντι.

Youtube Video

Άφιξη στο Βύθισμα. Απέναντι στη δεξιά αιχμηρή κορυφή βρίσκεται ο Άγιος Νικόλαος στον οποίο είχα ανέβει κάποιους μήνες πριν. Δύσκολη ανάβαση από την πλευρά του Μαρίνου. Είναι εντυπωσιακό το πως κατάφεραν να χτίσουν εκκλησία σε τόσο δύσβατο μέρος.

Συνεχίζοντας την εκπληκτική διαδρομή προς τον ερειπωμένο οικισμό Ψιανά Ευρυτανίας ο οποίος ήταν ο 2ος στόχος της εξόρμησης.

Τρομερό σημείο με την Καλιακούδα να δεσπόζει ψηλά.

Τα Ψιανά από ψηλά και ο Κρικελλοπόταμος. Ο πρώτος οικισμός βρισκόταν στο Παλιοχώρι που βρίσκεται χτισμένο σε μια πλαγιά λίγο νωρίτερα. Στο Παλιοχώρι μετά την Επανάσταση κατοίκησε ο στρατηγός Γιαννακάκης Γιολδάσης.

Τα Ψιανά είναι η πατρίδα του δάσκαλου, συγγραφέα και αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Γιάννη Βράχα, προτομή του οποίου υπάρχει στην πλατεία του χωριού, μπροστά στο Δημοτικό Σχολείο.

Απέναντι υπάρχει εκκλησία και μνημείο πεσόντων.

Ήταν ένα εξαιρετικό σημείο για να τσιμπήσω κάτι πρόχειρο. Απέναντι το όρος Πλατανάκι.

Από τη μέρα που είχα σταματήσει στην πεσμένη γέφυρα που βρίσκεται στον δρόμο Μαρίνου- Βυθίσματος, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα δοκιμάσω να φτάσω εκεί από την άλλη πλευρά. Έτσι από εναν κάθετο χωματόδρομο μεταξύ Βυθίσματος και Ψιανών, προσπάθησα να προσεγγίσω το σημείο.

Ο δρόμος φάνηκε από την αρχή παρατημένος και δεν έδινα αρκετές πιθανότητες να φτάνει μέχρι τη γέφυρα. Πράγματι σύντομα έφτασα σε απροσπέλαστο σημείο.

Χαμηλά ξανά ο Κρικελλοπόταμος.

Επέστρεψα πίσω και προσπάθησα να βγω στον δρόμο που οδηγεί στο διάσελο της Καλιακούδα και από εκεί να φτάσω στο Μεγάλο Χωριό.

Ο δρόμος επίσης έδειχνε παρατημένος για χρόνια.

Και μοιραία έφτασα σε σημείο που ο δρόμος έχει πέσει.

Λίγο οι αναστροφές είναι της ταλαιπωρίας σε τέτοιες περιπτώσεις. Με τη μηχανή είναι παιχνίδι.

Επιστρέφοντας προς το Βύθισμα μπήκα σε έναν κάθετο χωματόδρομο ο οποίος με οδήγησε σε μια πολύ όμορφη και πρόσφατα χτισμένη εκκλησία. Ομολογώ πως δεν το περίμενα να δω κάτι τέτοιο σε τόσο απομονωμένο μέρος. Δε γνωρίζω καν πως λέγεται, το google maps γράφει σκέτο ιερός ναός.

Στο βάθος διακρίνεται ο Κοκκινιάς, το ψηλότερο βουνό των Κράββαρων. Από πίσω του βρίσκεται η λίμνη του Εύηνου, ένα στολίδι για την περιοχή.

Τρομερή θέα από αυτήν την εκκλησία. Μας τα χαλάει λίγο το νεκροταφείο αλλά τι να κανς...

Επιστρέφοντας προς την Ανιάδα δεν κρατήθηκα και πέρασα απέναντι στο σημείο που σας είπα νωρίτερα το οποίο οδηγεί στην τοποθεσία Τρανό Ίσιωμα.

Οι κλίσεις αρκετά υψηλές αλλά δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα.

Σταμάτησα σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο στο οποίο είχα σταματήσει και στα τέλη του Οκτώβρη.

Δείτε πως μεταμορφώνεται το τοπίο αν είσαι τυχερός. Βέβαια για να είσαι τυχερός πρέπει και να την κυνηγάς την τύχη σου λίγο...

Από εκεί επέστρεψα στην Αθήνα, ολοκληρώνοντας μια φανταστική εξόρμηση. Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο γιατί μιλάμε για την Ευρυτανία φυσικά. Δύσβατη, δύσκολη να τη ζεις, ακόμη και να τη διασχίζεις, όμως αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που την κάνουν μοναδική με άγρια ομορφιά.

Το Qashqai ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου. Με πήγε και με έφερε υπερ-άνετα και οικονομικά. Το δούλεψα επίτηδες αποκλειστικά σε επαρχιακό. Δηλαδή πήγα και ήρθα από παλιά εθνική οδό γιατί ήθελα να το δοκιμάσω και ήθελα να δω αν θα με κουράσει- δε με κούρασε καθόλου, έχουν αλλάξει πολλά συγκριτικά με τα παλιότερα αυτοκίνητα σε όλους τους τομείς. Ακόμη και στα χώματα που θεώρησα ότι θα βρίσκει εύκολα, θα κοπανάει και θα ψάχνω σύντομα για κιτ ανύψωσης, δε με προβλημάτισε σε 1η φάση. Θα δω πως θα πάει αυτό, επιλογές άλλωστε υπάρχουν διάφορες.

Όταν τελείωνα ένα ταξιδιωτικό, έλεγα στους συνάδελφους μοτοσυκλετιστές ''Πάντα όρθιοι'', μια έκφραση που συνηθίζεται στη μοτοσυκλετιστική αργκό. Τώρα δεν ξέρω τι να ευχηθώ. Να έχετε υγεία και όσο μπορείτε να ταξιδεύετε ίσως!

Τα λέμε την επόμενη φορά!

Μια από τις κορυφαίες εξορμήσεις μου τα τελευταία χρόνια. Ένα νησί στο οποίο υπάρχουν μηνύματα χαραγμένα στους βράχους από τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή εποχή. Η ονομασία του νησιού κατά πάσα πιθανότητα προέρχεται από τον αρχαίο δαίμονα Πρωτέα ο οποίος απεικονίζεται με ουρά φιδιού. Πράγματι και το ίδιο το νησί μοιάζει με ένα ερπετό με ουρά από ψηλά

Η Πρώτη μνημονεύεται από τον Θουκυδίδη, ο οποίος αναφέρει ότι εκεί βρήκε καταφύγιο, λόγω κακοκαιρίας, ο αθηναϊκός στόλος του Δημοσθένη (του Αθηναίου στρατηγού, όχι του ρήτορα), πριν πολιορκήσει στη νήσο Σφακτηρία τους Σπαρτιάτες. Αυτά συνέβησαν περί το 425 π.Χ. σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά επεισόδια του Πελοποννησιακού πολέμου. Επιπλέον η Πρώτη αναφέρεται και από τον Στράβωνα.

Στο νησί υπάρχει ένα μικρό μοναστήρι και στο νότιο τμήμα του μια αρχαία οχύρωση η οποία συνέχισε να χρησιμοποιείται και επί Φραγκοκρατίας. Επίσης υπάρχει ένα μεγάλο ναυάγιο από την εποχή του Β' Παγκοσμίου πολέμου.

Όπως είναι προφανές, υπήρχε σοβαρό κίνητρο απο πλευράς μου για να πάω εκεί. Πράγματι στις 6.15 το πρωϊ βρισκόμουν στο δρόμο με τρομερή δίψα για αυτήν την εξόρμηση. Λίγο πριν τις 10 βρισκόμουν στη Μαραθόπολη έτοιμος για σαλπάρισμα (εννοείται κυρίως από παλιά εθνική).

Η θάλασσα κάθε άλλο παρά ιδανική ήταν.

Ιόνιο γαρ. Σε πρώτο πλάνο η Πρώτη.

Προσεγγίζοντας τον κόλπο του Γραμμένου για να αντικρίσω τα μυστηριώδη μηνύματα.

Κοιτώντας νότια προς την Πύλο.

Λέγεται πως αυτός ο κόλπος ήταν ορμητήριο πειρατών. Δεν επιβεβαιώνεται αλλά θα μπορούσε.

Διάφορα μηνύματα από αυτήν την πλευρά.

Και από την άλλη πλευρά ακόμα περισσότερα. Τα περισσότερα ήταν ευχές για καλό ταξίδι.

Youtube Video

Συνεχίζοντας νότια.

Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου στο βάθος. Τίποτα το ιδιαίτερο. Έχει χτιστεί πάνω σε παλιότερο μοναστήρι.

Εκείνος ο κόλπος προσφέρει ωραίο θέαμα στους κάθετους βράχους.

Σε ελάχιστη απόσταση υπάρχει και αυτή η σπηλιά η οποία ονομάζεται ''σπηλιά της φώκιας''.

Η οποία εσωτερικά είναι αρκετά εντυπωσιακή.

Συνεχίζοντας νότια για τον κόλπο Βουρλιά όπου βρίσκεται και το εντυπωσιακό ναυάγιο Ανουάρ.

Απέναντι η Μαραθόπολη και πίσω τα Όρη Κυπαρισσίας.

Προσεγγίζοντας τη μοναδική παραλία του νησιού η οποία είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Και με άμμο παρακαλώ.

Είχα πάρει μαζί μάσκα και βατραχοπέδιλα για αυτή τη δουλειά.

Το πλοίο είχε μήκος 40 μέτρα.

Δυσκολεύεται κανείς να συνειδητοποιήσει ότι κοιτάει ένα σκαρί που βρίσκεται βυθισμένο 85 χρόνια!

Συνέχεια της εξόρμησης νότια για δω από χαμηλά την αρχαία οχύρωση.

Διακρίνεται ψηλά.

Η επιστροφή ήταν λίγο δύσκολη καθώς ο καιρός αγρίεψε κι άλλο και σήκωσε αρκετό κύμα. Δεν προβληματίστηκα ιδιαίτερα πάντως. Χρειάστηκα περίπου μισή ώρα για να καλύψω την απόσταση από το νησί μέχρι τη Μαραθόπολη.

Ο βασικός στόχος της εξόρμησης είχε ολοκληρωθεί, είχα όμως σχεδιάσει να κάνω μια χωμάτινη διάσχιση πάνω από το χωριό Σελλάς και να καταλήξω στα Ζερμπίσια Μεσσηνίας

Στον Σελλά έφτασα μετά από 50 λεπτά. Το επαρχικό οδικό δίκτυο μέχρι εκεί είναι σφιχτό και δύσκολο.

Λίγο μετά τον Σελλά βρήκα την αρχή της χωμάτινης διαδρομής η οποία με οδήγησε αρχικά στο ιστορικό μοναστήρι του Αγίου Νικήτα.

Youtube Video

Το μοναστήρι βρίσκεται στα 900 μέτρα υψόμετρο, σε κατάφυτη τοποθεσία και στο βάθος διακρίνεται λίγο η θάλασσα.

Στον προαύλιο χώρο της μονής υπάρχουν δύο υπεραιωνόβιες βελανιδιές που χρονολογούνται περίπου στα 400 χρόνια. Εδώ, οι Σελλαίοι μαχητές γονάτισαν κάτω από τις δύο βελανιδιές και προσευχήθηκαν στον προστάτη του χωριού Άγιο Νικήτα προκειμένου να τους βοηθήσει να αντιμετωπίσουν το Τουρκικό απόσπασμα του Ιμπραήμ που ερχόταν μετά την καύση του χωριού Αετός Τριφυλλίας, με προορισμό το Μανιάκι. Διακρίνεται ένα κομμάτι της μιας βελανιδιάς.

Το μοναστήρι χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των κηρυγμένων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων της Ελλάδας. Από εκκλησιαστικής απόψεως ο Άγιος Νικήτας δεν είναι ακριβώς μοναστήρι, αλλά παρεκκλήσι που ανήκει στο ναό της Αγίας Τριάδος του χωριού Σελλάς. Επικράτησε η ονομασία «μοναστήρι» διότι στο παρελθόν υπήρξε μοναστήρι που κατά την ακμή του είχε ιδιόκτητα κτήματα, περιβόλια και γιδοπρόβατα.

Από τον Άγιο Νικήτα συνέχισα χωμάτινα μέχρι ένα άλλο γειτονικό μοναστήρι το οποίο και αυτό έχει αφιερωθεί στην κοίμηση της Θεοτόκου όπως και εκείνο της Πρώτης.

Youtube Video

Από εκεί συνέχισα τον χωματόδρομο προς την κορυφή του όρους Πύλα.

Youtube Video

Δυστυχώς και εδώ έφτασαν οι καταστροφικές φωτιές.

Καταπληκτική θέα προς τον κόλπο της Κυπαρισσίας.

Δυστυχώς το πλάνο μου δε βγήκε καθώς ο δρόμος από το όρος Πύλα προς τον Χρυσότοπο είναι για δεκαετίες παρατημένος. Έκανα μια προσπάθεια αλλά σύντομα γύρισα πίσω καθώς έφτασα σε απροσπέλαστο σημείο.

Επιστροφή προς τα πίσω λοιπόν και κατάβαση στο πανέμορφο Μοναστήρι που βλέπετε στη φωτογραφία και τον Αετό. Από εκεί βγήκα εύκολα στον κεντρικό Τσακώνας- Κυπαρισσίας και επέστρεψα.

Αρκετά απαιτητική η εξόρμηση στο θαλάσσιο κομμάτι της, βατή στο χωμάτινο σκέλος και άκρως χορταστική σε εικόνες και ιστορικό υπόβαθρο. Η απαιτητικότητα αυτού του τρόπου ψυχαγωγίας είναι αυτή που κάνει τη διαφορά απέναντι σε εύκολα προσβάσιμες ψυχαγωγίες, κάτι που είχε μελετήσει σε βάθος και ο εξαιρετικός Άλντους Χάξλεϋ. Να είστε όλοι καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Μια από τις εξορμήσεις που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου. Σχεδόν όλο το καλοκαίρι έψαχνα μια μέρα που οι συνθήκες θα ευνοούσαν να πραγματοποιηθεί επιτυχημένα.

Το Καρυώτι είναι ένας παραθαλάσσιος οικισμός του Κορινθιακού κόλπου και προσεγγίζεται από το Κυριάκι. Προσπαθήσαμε να πάμε την προηγούμενη φορά αλλά στις ανηφόρες προς Αγία Άννα έσκασε το κολάρο του ιντερκούλερ και αναγκαστήκαμε τελικά να πάμε στον Άγιο Νικόλαο. Δε ρίσκαρα να να κατέβω στο Καρυώτι καθώς το αυτοκίνητο δεν θα είχε δύναμη να ανέβει τις ανηφόρες της επιστροφής. Με το ζόρι ανέβηκε και τις ασφάλτινες ανηφόρες του Αγίου Νικολάου να φανταστείτε.

Αυτή τη φορά τα πάντα λειτουργούσαν άψογα οπότε ταχύτατα βρεθήκαμε στο Καρυώτι.

Ο δρόμος δεν είναι ολοκληρωμένος οπότε υπάρχουν και κάποια βατά κομμάτια χωμάτινης διαδρομής. Όποιος επιθυμεί φυσικά μπορεί να προσεγγίσει είτε τον Ταρσό είτε τη Ζάλτσα και να φορτώσει χωμάτινα χιλιόμετρα τα οποία είναι σχετικά βατά. Προσοχή όμως, δεν είναι και τόσο βατά ώστε να τα εμπιστευτείτε πολλές φορές με ασφάλτινα λάστιχα (πάντα να έχετε υπόψιν ότι η κάμερα τα δείχνει όλα εύκολα)

Μερικά στιγμιότυπα του χωμάτινου κομματιού της διαδρομής.

Άφιξη στο Καρυώτι, απέναντι η νήσος Άμπελος και δεξιά το Δασκαλειό. Ο καιρός ιδανικός!

Η παραλία είναι κλασσική με χοντρό βότσαλο. Εσωτερικά επίσης βότσαλο αλλά και μεγάλοι παράξενοι βράχοι. Δε μπαίνεις χωρίς παπούτσια θαλάσσης ή κροκς κλπ. Δεν αξίζει για μπάνιο δηλαδή. Βέβαια ο στόχος μας βρισκόταν απέναντι.

Σε αυτό το σημείο υπάρχει ένα υποτυπώδες μικρό λιμανάκι.

Φουσκώσαμε το καγιάκ και ξεκινήσαμε για να πάμε απέναντι στην Άμπελο. Είπαμε ο καιρός ήταν ιδανικός!

Έχοντας απομακρυνθεί και κοιτώντας προς το Καρυώτι. Εντυπωσιακό το που σκέφτηκαν να χτίσουν.

Πλησιάζοντας την Άμπελο. Διακρίνονται δύο μεγάλοι σταυροί.

Άφιξη σε αυτό το εντυπωσιακό νησάκι το οποίο ίσως εκ πρώτης όψεως δε γεμίζει το μάτι.

Υπήρχε μια παρέα με 2 σκάφη ήδη και είχαν κάτσει σε ωραίο σημείο.

Εμείς ακολουθήσαμε το καλοφτιαγμένο μονοπάτι για το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας που έχει χτίσει στο νησί ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Όλα τα κομφόρ όπως βλέπετε!

Το εκκλησάκι ήταν πολύ περιποιημένο εσωτερικά. Πήρε το όνομα της Αγίας Μαρίνας καθώς οι εργασίες ξεκίνησαν 17 Ιουλίου το 1985, όταν ο Ιερώνυμος βρισκόταν στη μονή του Οσίου Λουκά στο Στείρι. Ο ίδιος ο Όσιος Λουκάς ασκήτεψε στο νησί κατά τα έτη 943-946 μ.Χ.

Έχει δημιουργηθεί και δεύτερο μονοπάτι το οποίο δεν έχει καθόλου σκαλοπάτια όπως αυτό που ανεβήκαμε. Ίσως για ΑΜΕΑ ή για ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Σίγουρα ήταν κάτι που δεν περιμέναμε να δούμε σε μια άγνωστη βραχονησίδα.

Επιστροφή στο καγιάκ

Επειδή ο βυθός κοντά στην προβλήτα ήταν βραχώδης με αρκετούς αχινούς αποφάσισα να συνεχίσουμε τον γύρο του νησιού μήπως βρίσκαμε κάποια καλύτερη. Εντυπωσιακό το σπήλαιο εκεί ψηλά που φαίνεται να περιέχει έναν τεράστιο σταλαχτίτη.

Έχοντας φτάσει στη νότια πλευρά του νησιού.

Κάπου εδώ ξεκινάνε τα κρυμμένα διαμάντια!

Από τους εντυπωσιακότερους βράχους που έχω συναντήσει!

Στη βάση του από την αριστερή πλευρά συναντήσαμε και τους μόνιμους κατοίκους του νησιου!

Πραγματικά αυτός ο βράχος ύψους σχεδόν 40 μέτρων μας εντυπωσίασε. Ίσως επιστρέψω κάποια στιγμή για να τον ανέβω.

Σε αυτήν την πλευρά βρήκαμε μια παραλία και πλησιάσαμε.

Εδώ ήταν σούπερ η φάση. Βότσαλο μέσα αλλά καθόλου βράχια κλπ. Σταματήσαμε και κάτσαμε αρκετή ώρα για μπάνιο.

Βέβαια μόλις είδα τα σκαλοπάτια δεν έχασα την ευκαιρία να δω που βγαίνουν, αν και ήταν προφανές.

Η θέα φανταστική, η εμπειρία μοναδική γενικότερα.

Τα σκαλιά οδηγούσαν στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας απλά από την πίσω πλευρά.

Η νησίδα Δασκαλειό και απέναντι η χερσόνησος Μακρυνικόλα.

Η μικρή παραλία αποδείχθηκε σούπερ.

Η διαδρομή και τα καλύτερα σημεία της σε βίντεο.

Youtube Video

Όταν επιστρέψαμε στο Καρυώτι, πήρα τη μάσκα λίγο να χαζέψω το βυθό και τα παράξενα βράχια του που μου είχαν κάνει εντύπωση όταν κολύμπησα νωρίτερα. Μετά από 5 λεπτά βγαίνω τρέχοντας έξω φωνάζοντας στη γυναίκα μου ''φέρε το κινητό και τη θήκη, έχει αρχαίο οικισμό εδώ μπροστά''. Στην αρχή νόμιζε ότι είδα καρχαρία ξερω γω

Δεν πίστευα στα μάτια μου. Πουθενά δεν έχει αναφερθεί όσο και αν έψαξα

Τα ευρήματα όμως είναι πέραν πάσης αμφιβολίας αρχαία. Έχω δει αρκετές φορές και έχω αποκτήσει μια σχετική εμπειρία πια.

Διακρίνονται θεμέλια αρχαίων οικιών. Μήπως να μιλήσω με την αρχαιολογική υπηρεσία?

Η ώρα ήταν περασμένη και ξεκινήσαμε το δρόμο της επιστροφής. Περίπου 25 λεπτά μέχρι το Κυριάκι.

Youtube Video

Και άλλα τόσα μέχρι τον Άγιο Γεώργιο στο σημείο που ενώνεται με την παλιά εθνική οδό. Από εκεί αναλόγως την κίνηση απαιτείται χονδρικά 1,30 ώρα μέχρι το κέντρο της Αθήνας.

Youtube Video

Ήταν μια ακόμα περιεκτική εξόρμηση με διαφορετικές εικόνες από αυτές που είχα συνηθίσει τόσα χρόνια στα βουνά. Αν και λάτρης των βουνών, τολμώ να πω πως και η θάλασσα έχει τη δική της χάρη.

Να είστε όλοι καλά, να περάσετε όμορφα και προσοχή στους δρόμους τον Αύγουστο! Καλές διακοπές σε όσους λείπουν και με το καλό οι υπόλοιποι.

Μια εξόρμηση που ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές αλλά κατέληξε άδοξα. Δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί και σε αυτό έπαιξαν αρκετοί παράγοντες ρόλο. Η Δίβρη είναι ένα γραφικό ορεινό χωριό κοντά στη Λαμία, χτισμένο στα 800 μέτρα υψόμετρο. Είχα βρεθεί ξανά εκεί σχεδόν 20 χρόνια πριν παρέα με ένα φίλο, ένα καλοκαιρινό βράδυ με αφόρητο καύσωνα. Σπουδάζαμε στη Λαμία και είχαμε όρεξη για εξερεύνηση. Δεν είδαμε φυσικά την απίστευτη θέα ανεβαίνοντας αλλά έχουμε να θυμόμαστε τις τρέλες που κάναμε. Με παπάκι δικάβαλο, μέσα στη νύχτα να ανεβούμε στη Δίβρη. Η μοναδική διαφορά βέβαια 20 χρόνια μετά είναι ότι απλώς παίζουμε με ακριβότερα παιχνίδια...

Ανεβαίνοντας για Δίβρη, απέναντι η Οίτη. Φανταστική ορεινή διαδρομή.

Άφιξη στη Δίβρη 20 χρόνια μετά, μόνο κάτι φωτάκια θυμόμουν όπως είναι λογικό.

Είχε χιονάκι ψηλότερα, όχι όμως κάτι ανησυχητικό εκ πρώτης όψεως. Άλλωστε η διαδρομή που ήθελα να κάνω δεν πέρναγε από μεγάλο ύψος.

Η Δίβρη από άλλη οπτική γωνία.

Ακριβώς στην έξοδο του χωριού υπάρχει αυτή η ταμπέλα που η αλήθεια είναι ότι με εξέπληξε. Οι χωματόδρομοι που έβλεπα στον χάρτη να καταλήγουν σε διάφορες κατευθύνσεις, δε μου γέμιζαν το μάτι σε κάποια σημεία. Συγκεκριμένα ήθελα να βγω στη Μελιταία και ήταν μια απόφαση της τελευταίας στιγμής γιατί κατά τα άλλα αυτό που είχα σχεδιάσει βρισκόταν βορειότερα. Εν τω μεταξύ το google maps από τη Δίβρη έβγαζε κανονικά τη διαδρομή και μάλιστα σε σχετικά σύντομο δρόμο τύπου 23 λεπτά τα 13 χιλιόμετρα χωματόδρομου, κάτι που δεν έδειχνε κάτι παράξενο.

Ξεκίνησα αρχικά για το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία που βρισκόταν σχετικά κοντά. Ο δρόμος είχε χιόνι και πάγο από την αρχή αλλά είχα άριστη πρόσφυση.

Σύντομα όμως οι ροδιές χάθηκαν, ο δρόμος στένεψε και το χιόνι έδειχνε να βαθαίνει.

Αποφάσισα να μην το ρισκάρω και να κάνω αναστροφή.

Η διαδρομή μέχρι την τοποθεσία Γεωργαρά όπου και σταμάτησα.

Youtube Video

Πίσω λοιπόν στον κεντρικό χωματόδρομο ο οποίος ήταν πολύ βατός, με λίγο παγωμένο όμως χιόνι αλλά πήγαινα πολύ άνετα.

Κάποια στιγμή πέρασα από ένα τεράστιο οροπέδιο όπου υπήρχαν πιο βαθειές ροδιές. Δεν προβληματίστηκα κάπου. Δεν ήμουν βέβαιος όμως για το αν θα καταφέρω να βγω στη Μελιταία, υπό την έννοια ότι μπορεί να πετύχαινα απάτητο δρόμο και να μη συνέχιζα, όπως και νωρίτερα. Σε κάθε περίπτωση η διαδρομή ήταν απολαυστική.

Το εντυπωσιακότερο ήταν ότι πέτυχα ακόμη μια ταμπέλα σε αυτή τη διασταύρωση που μου έδωσε θάρρος να συνεχίσω. Ούτε στα Άγραφα δεν έχει ταμπέλες σε διασταυρώσεις! Εδώ πας και χωρίς καν GPS. Αυτή όμως ήταν και η παγίδα!

Ο δρόμος για Μελιταία ήταν πιο στενός αλλά η διαδρομή ήταν πραγματικά μαγική. Κάποιες λάσπες δε με προβλημάτισαν γιατί δεν ήταν βαθειές και εκτός αυτού πάντα οι λάσπες παγώνουν σε αυτά τα υψόμετρα υπό αυτές τις συνθήκες.

Βέβαια είχα ξεκινήσει να κατεβαίνω, όμως οι θερμοκρασίες ήταν πολύ χαμηλές. Πέτυχα 2 κυνηγούς που μου είπαν ότι ο δρόμος βγαίνει κανονικά στη Μελιταία.

Ο 2ος μάλιστα που μου το είπε, ήταν περίπου 200-300 μέτρα από αυτό!

Όπως θα δείτε και στο βίντεο προς το τέλος, πετυχαίνω τους κυνηγούς και μιλάμε και μου λένε ''οκ στη διασταύρωση λίγο πιο κάτω θα κάνεις δεξιά και μετά θα βγεις''

Youtube Video

Μέσα σε λίγα μέτρα κόλλησα στο χειρότερο είδος λάσπης που μπορεί να συναντήσει κανείς στο βουνό, τη λεγόμενη λάσπη-πηλό. Στόχος μου ήταν να σκάψω όσο μπορώ και με τα traction boards (τις πλαστικές σανίδες) που είδατε στην προηγούμενη φωτογραφία, να κάνω λίγο όπισθεν και να συνεχίσω λίγο πάνω σε ένα άνοιγμα που είχε για να επιστρέψω. Άλλωστε είχα κολλήσει μόλις μερικά μέτρα πριν το κομμάτι με τον πηλό. Που ήταν κάτι εντελώς άκυρο καθώς τα πάντα μέχρι εκείνο το σημείο ήταν παγωμένα και ξαφνικά για 1 χιλιόμετρο η λάσπη-πηλός ήταν παντού και μαλακή! Ίσως το μικροκλίμα εκείνου του σημείου να άλλαζε, δεν έχω ιδέα.

Εκεί που είχα μείνει είχα κλείσει τον δρόμο. Ένα ψηλωμένο αγροτικό ήρθε αλλά δε χώραγε να περάσει και γύρισε με όπισθεν. Άλλα δύο τζηπ ψηλωμένα κατάφεραν να φύγουν απο παράκαμψη στα αριστερά, το αγροτικό λόγω καρότσας δε μπορούσε γιατί είχε αυλάκι και θα έβρισκε. Κανένας τους δεν προσφέρθηκε να με βοηθήσει εν τω μεταξύ, γιατί λίγα μέτρα αν με τράβαγαν πίσω θα είχα ξεμπερδέψει.

Εγώ πίστευα πως με τις σανίδες θα καταφέρω να βγω. Τελικά τζίφος, δεν έβρισκα πρόσφυση με τίποτα. Από κάτω ήρθαν κάτι ψηλωμένα τζηπ τέρατα και δε χωρούσαν, τους έδειξα την παράκαμψη που θα μπορούσαν να περάσουν αλλά τους παρακάλεσα αν μπορούν να έρθουν και να με τραβήξουν λίγο προς τα πίσω. Όλοι ήταν βιαστικοί γιατί κυνηγούσαν αγριογούρουνα.

Τελικά έφυγαν και ένας πιο νέος ήρθε με τα πόδια να με βοηθήσει. Δυστυχώς με πήρε στο λαιμό του ακόμα περισσότερο. Ενώ ήθελα να βγω προς τα πίσω όπως είπα, αυτός με προέτρεψε να συνεχίσω από κάτω. Δε μου φαινόταν καλή ιδέα αλλά δεν έβλεπα και κανέναν να βοηθάει. Με λίγο σπρώξιμο ξεκόλλησα εύκολα γιατί το σημείο ήταν κατηφορικό. Σύντομα όμως κόλλησα ξανά και χειρότερα. Η πλάκα είναι ότι στις φωτογραφίες δε φαίνεται να έχει βυθιστεί το αυτοκίνητο αλλά πιστέψτε με ούτε καν σπρωχνόταν πια. Είχα πια μπλέξει κυριολεκτικά από το πουθενά.

Ο κυνηγός αυτός έφυγε να συναντήσει τους άλλους και μου είπε ότι θα καλέσει για βοήθεια. Το πρόβλημα ήταν ότι η ώρα περνούσε και δεν είχα καθόλου σήμα εκεί. Βγήκα από το αυτοκίνητο και περπάτησα τον δρόμο προς Μελιταία να δω από τι δρόμο θεωρούσε αυτός ότι θα μπορούσα να περάσω.

Να σημειωθεί ότι αυτός ΉΡΘΕ από εκεί. Εντάξει, τον περπάτησα τον δρόμο μέχρι τη διασταύρωση που όντως έδειχνε να καλυτερεύει και η κατάσταση ήταν απίστευτα πιο δραματική. Τι σκέφτηκε ο τύπος όταν με βοήθησε να πάω ακόμα πιο κάτω, πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω. Μιλάμε ότι η όλη φάση ήθελε αποκλειστικά MUD λάστιχο και σοβαρό ψήλωμα. Δεν καταλαβαίνω πως γίνεται ένας άνθρωπος που έχει φάει τα βουνά με το κουτάλι, ντόπιος Διβριώτης, να θεωρεί ότι ένα SUV και χωρίς MUD λάστιχο θα μπορέσει να πάει από εκεί. Σηκώνω τα χέρια ψηλά!

Με τα πολλά σήμα δε βρήκα πουθενά, η ώρα περνούσε και όσους κυνηγούς πέτυχα είτε δε με βοήθησαν είτε με παρέσυραν βαθύτερα στο βούρκο, πήρα την απόφαση να πάρω το 112 γιατί καταρχήν με όλα αυτά δεν τους εμπιστευόμουν, κατα δεύτερον δεν ήμουν βέβαιος αν τα τζηπ που είδα θα μπορούσαν να με ξεκολλήσουν μέχρι ένα ασφαλές σημείο. Είχα την εντύπωση ότι μόνο με κανά τρακτέρ θα έβγαινα από εκεί μέσα.

το 112 με σύνδεσε με την αστυνομία Λαμίας. Εκεί μίλησα με κάποιον που γνώριζε την περιοχή. Του έδωσα το τηλέφωνο της Πανελλαδικής ομάδας βοήθειας 4x4 γιατί αρχικά ήθελε να μου στείλει κυνηγούς και του εξήγησα πως οι κυνηγοί της περιοχής με έμπλεξαν περισσότερο!

Επίσης του έδωσα τηλέφωνα δικών μου να τους ενημερώσει να μην ανησυχούν κλπ.

Μετά από 1,5 ώρα ήρθε τελικά ένα land rover στρατιωτικού τύπου, τερατάκι. Δεν τα ξέρω αυτά καλά οπότε συγχωρέστε με. Ο κυνηγός που με είχε βοηθήσει με το σπρώξιμο εν τω μεταξύ δεν ξαναφάνηκε! Πάλι καλά που ενήργησα μόνος μου γιατί ακόμα εκεί θα ήμουν!!! Δεν ξέρω μπορεί να ένιωσε και άσχημα ο άνθρωπος που με βούτηξε ακόμα πιο βαθειά στο βούρκο!

Το Land Rover ήρθε από την πάνω πλευρά που είχα έρθει και εγώ.

-''Που πας ρε άνθρωπε ???'' μου λέει

-φίλε πραγματικά είναι μεγάλη ιστορία τι να σου εξηγώ τώρα. Θα με τραβήξεις σε παρακαλώ προς τα πίσω γιατί προς τα κάτω περπάτησα και δεν πρόκειται να βγω με τίποτα?

-Όχι ρε ξέρω εγώ λίγα μέτρα είναι θα βγεις μετά Μελιταία εύκολα.

-Φίλε πήγα και είδα με τα μάτια μου, δεν πρόκειται αυτό το αυτοκίνητο να βγει χωρίς ρυμούλκηση από αυτό το κομμάτι. Δεν περνάει με τίποτα!!!!

-Βρε ξέρω σου λέω μη φοβάσαι έλα πάμε γιατί κυνηγάω γουρούνια πρέπει να φύγω κλπ.

Ήταν κυνηγός τελικά, μου είχαν στείλει ακόμα έναν κυνηγό! Νευρικό γέλιο με είχε πιάσει με την κατάσταση!

Με τράβηξε μέχρι ένα ίσιωμα με βαθειές λάσπες και μου είπε να συνεχίσω μόνος μου.

-Ρε φίλε δεν πρόκειται να βγω από εδώ μείνε μαζί μου τουλάχιστον μέχρι το σημείο που καλυτερεύει ο δρόμος. Την ανηφόρα που είδα σε ένα σημείο μετά το ίσιωμα δεν τη βγάζω.

-Έλα πάμε εντάξει θα σε βλέπω.

Προφανώς η ανηφόρα δε βγήκε και εκεί έπρεπε να κάνω όπισθεν, όμως τα λούκια ήταν βαθειά και έτσι ξήλωσα την ποδιά κινητήρα η οποία με τη σειρά της παρέσυρε το δεξιό φρύδι και το δεξιό κομμάτι του προφυλακτήρα σπάζοντας κάποια κουμπώματα και βάσεις. Αν με είχε τραβήξει εξ αρχής θα γλίτωνα αυτές τις μικροζημιές.

Εν τέλει με τράβηξε μέχρι το σημείο όπου όντως καλυτέρευε ο δρόμος και εύκολα βγήκα στη Μελιταία. Δηλαδή η όλη φάση ήταν 13 χιλιόμετρα χωματόδρομου από τη Δίβρη, με μόλις το 1km να είναι απίστευτα χάλια και να χρειάζεται απαραίτητα MUD ελαστικό.

Ήταν μια δύσκολη κατάσταση από την οποία όμως μόνο σοφότερος θα μπορούσα να βγω. Το πρόβλημα δεν είναι ακριβώς το αν μπορείς να προβλέψεις τη στραβή, αλλά το πως μπορείς να ξεμπλέξεις. Σίγουρα τα Traction Boards δε βοηθάνε καθόλου ακόμη και σε ελαφρύ κόλλημα. Όταν ένας άνθρωπος με έσπρωξε λίγο και ξεκόλλησα, δεν υπάρχει δικαιολογία να μη μπορούν να σε βγάλουν από τη δύσκολη αυτές οι σανίδες. Είναι τα πιο άχρηστα 135 ευρώ που έχω πετάξει! Μόνο για κανένα γεφύρωμα μπορούν να χρησιμεύσουν.

Ένας εργάτης θα βοηθούσε σίγουρα, στην περίπτωσή μου ακόμη και ένας χειροκίνητος ίσα για να με βγάλει προς τα πίσω κανά μέτρο και σιγά σιγά να γυρίσω με όπισθεν. Όταν έμπλεξα χαμηλότερα δε θα βοηθούσε ούτε αυτός. Δε θα έμπλεκα ποτέ όμως χαμηλότερα αν δε με παρέσερνε ο κυνηγός. Φορητό εργάτη δεν έχω δει πουθενά να χρησιμοποιούν στα βίντεο του Youtube.

Επίσης κάτι που θεωρώ πως θα βοηθούσε θα ήταν ένας τέτοιος γρύλος που φουσκώνει με τα καυσαέρια της εξάτμισης

Με αυτόν θα μπορούσε να σηκωθεί σημαντικά το αυτοκίνητο και να γεμίσω με κλαδιά τα σημεία που πατούσαν οι ρόδες ώστε να κάτσει κανονικά μετά χωρίς να ακουμπάει κάπου από κάτω. Ο κανονικός γρύλος που σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω όταν έβλεπα ότι δε βγαίνω με τις σανίδες, δε μπορούσε να σταθεί χωρίς να γλιστράει ούτε πάνω σε αυτές για να το σηκώσω το αυτοκίνητο. Και το σκάψιμο είναι γενικώς πολύ δύσκολο σε αυτό το τερέν που καλά καλά δε μπορείς να σταθείς (τα παπούτσια πρέπει να ζύγιζαν 10 κιλά έκαστο).

Γενικότερα το self recovery είναι ένα θέμα με το αυτοκίνητο αλλά δεν πειράζει, ευτυχώς υπάρχουν και οι κυνηγοί στα βουνά ε?

Το θετικό είναι πως το αυτοκίνητο κινείται κανονικά και απέφυγα κάποια σοβαρότερη ζημιά αλλά η αλήθεια είναι πως στενοχωρέθηκα λίγο. Δεν πειράζει, συμβαίνουν και αυτά τα απρόοπτα. Είναι μέσα στο παιχνίδι.

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Υπέρβαση: Η ενέργεια η οποία υπερβαίνει τα επιτρεπόμενα, τα καθορισμένα ή και τα συνηθισμένα όρια. Γιατί φτάνει ένας άνθρωπος σε μια τέτοια ενέργεια? Ένας λόγος είναι γιατί δεν υπάρχει τρόπος να πραγματοποιήσει κάτι αν κινηθεί μέσα σε αυτά τα όρια που αναφέρθηκαν, συνεπώς πρέπει να τα υπερβεί. Ένας άλλος λόγος και ίσως το ίδιο σημαντικός είναι γιατί απλά μπορεί να κάνει την υπέρβαση και αυτό αποτελεί ένα κίνητρο από μόνο του.

Για πρώτη φορά βρέθηκα στη Ροδόπη με το Qashqai και επίσης για πρώτη φορά έγραψα συνολικά 1380km σε μια μέρα. Μέχρι τη Λάρισα η διαδρομή και στο πήγαινε αλλά και στο έλα έγινε από την παλιά εθνική, ενώ από εκεί και πάνω από την καινούργια. Είναι κάτι που συνέφερε αρκετά καθώς τα διόδια είναι πολύ φθηνά από τη Λάρισα μέχρι την Ξάνθη. Επίσης πάντα προτιμώ τον παλιό δρόμο αντί της βαρετής εθνικής. Πράγματι κάποια στιγμή στην επιστροφή είχα βαρεθεί αρκετά μέχρι να μπω στον παλιό δρόμο για Φάρσαλα. Μόλις μπήκα ζωντάνεψα αμέσως για ευνόητους λόγους.

Λίμνη Βόλβη

Νοτιοδυτικές παρυφές της Ροδόπης.

Από την έξοδο της Εγνατίας για Εύλαλο και Τοξότες έφτασα στον οικισμό Γαλάνη από όπου ξεκινά το φανταστικό παραποτάμιο μονοπάτι του Νέστου.

Youtube Video

Λόγω 3μέρου είχε αρκετό κόσμο και η εύρεση πάρκινγκ κόστισε λίγο χρόνο. Βέβαια δεν είχα κάποια σπουδαία ετοιμασία να κάνω, δηλαδή έτσι όπως ήμουν με τη βερμούδα και τα αθλητικά παπούτσια ξεκίνησα αμέσως να περπατάω.

Το μονοπάτι είναι βατό ακόμη και για μικρά παιδιά, ειδικά στην αρχή του που είναι πλακόστρωτο.

Δημιουργήθηκε από τους εργάτες της σιδηροδρομικής γραμμής. Παρακάτω θα δείτε και τις γραμμές του τραίνου και σήραγγες.

Μαγικό τοπίο. Ιδιαίτερη εμπειρία.

Η σιδηροδρομική γραμμή που λέγαμε.

Λαξευμένος βράχος για να δημιουργηθεί πέρασμα. Φανταστείτε σφυριά και καλέμια. Δε νομίζω να χρησιμοποιήθηκε δυναμίτης αλλά δεν παίρνω και όρκο.

Συνεχίζοντας παράλληλα με τη γραμμή. Το μονοπάτι είναι τεράστιο και φτάνει μέχρι τη Σταυρούπολη όπως και η σιδηροδρομική γραμμή φυσικά. Εννοείται δεν είχα έρθει για να το περπατήσω ολόκληρο. Θα έπρεπε να ζούμε σε άλλο πλανήτη με μεγαλύτερη μέρα!

Προχώρησα βέβαια αρκετά!

Κάποια στιγμή το μονοπάτι μπήκε σε πυκνό δάσος.

Και ξαναβγήκε σε σημεία με εκπληκτική θέα στους μαιάνδρους του Νέστου.

Η αλήθεια είναι ότι η ζέστη ήταν αρκετή καθώς το υψόμετρο της περιοχής είναι σχεδόν 70 μέτρα. Γενικά τα χαμηλά υψόμετρα δε μου αρέσουν τέτοια εποχή για περπάτημα αλλά έπρεπε να εκμεταλλευτώ τη μεγάλη μέρα του Ιουνίου.

Κάποια στιγμή πέτυχα και έναν ψαρά που ήταν μέσα στο ποτάμι. Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα λίγο με τη ζέστη που επικρατούσε.

Ένα τρομερό πέρασμα που δημιουργήθηκε για σύντομη παράκαμψη. Από τα εντυπωσιακότερα σημεία του μονοπατιού.

Συνεχίζοντας με τον Νέστο πάντα δίπλα μου.

Μπαίνοντας ξανά σε σημείο με λαξευμένους κατακόρυφους βράχους.

Όπως είδατε και στην προηγούμενη φωτογραφία. Πλέον το μονοπάτι έμπαινε σε αρκετά πυκνή βλάστηση. Ο καύσωνας και η υψηλή υγρασία λόγω του ποταμού είναι κακός συνδυασμός.

Σε αυτό το σημείο πέτυχα τον Δημήτρη, έναν Λαρισαίο φοιτητή που σπουδάζει στην Ξάνθη και είχε έρθει και αυτός εκεί για να περπατήσει το μονοπάτι. Μου είπε ότι λίγα μέτρα παραπέρα έχει πολλά φίδια ακόμη και μέσα στο μονοπάτι. Δυστυχώς δεν είχα πάρει μαζί το μπατόν λόγω της ευκολίας του μονοπατιού. Σίγουρα θα βοηθούσε για να συνεχίσω. Είχα ήδη βέβαια διεισδύσει ήδη μια ώρα και παραπάνω μέσα στο φαράγγι και είχα μάλλον δει τα καλύτερα σημεία του. Έπρεπε να επιστρέψω στο αυτοκίνητο γιατί είχα και κάποιες χωμάτινες διαδρομές να κάνω στις νοτιοδυτικές παρυφές της Ροδόπης.

Από τους Τοξότες ένας χωματόδρομος με οδήγησε στον ερειπωμένο οικισμό Αγέλη. Μόνο κάποιοι βοσκοί πλέον πηγαινοέρχονται από το χωριό λόγω των ζωντανών που έχουν εκεί.

Youtube Video

Αρκετά ερείπια.

Τα νοτιοδυτικά τμήματα της Ροδόπης στο βάθος.

Από την Αγέλη ξεκίνησα να ανεβαίνω πια προς τον ορεινό όγκο του Γρόνθου και του Αχλαδόβουνου. Ο δρόμος από τα πρώτα μέτρα έδειχνε ότι δε βγαίνει αλλά είπα να συνεχίσω μέχρι όσο πάει. Δεκαετίες παρατημένος και μεγάλο σπαστήρι.

Youtube Video

Κάποια στιγμή σε μια φουρκέτα πέτυχα αυτό και δε μπορώ να καταλάβω τι αυτοκίνητο είναι καν. Για πείτε γνώμες! Εν τω μεταξύ πως διάβολο έγινε αυτό? Δεν το έχω ξαναδεί ποτέ σε χωματόδρομο!

Φανταστικό σημείο της διαδρομής!

Στην τοποθεσία Γρόνθος, από την ομώνυμη κορυφή που βρίσκεται ακριβώς από πάνω. Αν έστριβα δεξιά θα κατευθυνόμουν προς το Αχλαδόβουνο αλλά δεν υπήρχε χρόνος για περαιτέρω διερεύνηση.

Έτσι έκοψα αριστερά με στόχο να βγω στην Ίμερα, έναν ακόμη ερειπωμένο οικισμό ο οποίος όμως δείχνει να έχει 2-3 σπίτια που ίσως χρησιμοποιούνται. Φυσικά δεν είχα ιδέα για το αν βγαίνει ο δρόμος γιατί τα πάντα έδειχναν παρατημένα. Πάντως συνέχισε σε ακόμα χειρότερο τερέν. Ευτυχώς όμως ήταν σπαστήρι με φυτευτές και όχι με μαλακό έδαφος που γίνεται σώβρακο από τις βροχές και δημιουργούνται τεράστια λούκια ή διαλύεται τελείως.

Youtube Video

Η ζούγκλα της Ροδόπης. Μοναδικές εικόνες!

Άφιξη στην Ίμερα

Κατάβαση προς Τοξότες από τον ασφάλτινο δρόμο πλέον. Ωραία θέα που θα ήταν ακόμα καλύτερη το χειμώνα φυσικά.

Ένα κλασσικό τζαμί στους Τοξότες όπως συναντάμε συνήθως στα Πομακοχώρια. Υπάρχει και εκκλησία στο χωριό βέβαια. Σε άλλα χωριά υπάρχουν μόνο τζαμιά. Γενικότερα οι εικόνες αυτές είναι κάπως ξένες για όσους δε μένουν κοντά στα μέρη αυτά. Σκεφτείτε τώρα να περνάγατε από χωριά της Πίνδου και αντί για τις εκκλησίες και τα πλατάνια στις κεντρικές πλατείες να βλέπατε τζαμιά. Θα ήταν κάπως άκυρες εικόνες βάσει αυτών που έχουμε συνηθίσει. Βέβαια με αυτούς που έχουμε μπλέξει στο τιμόνι της χώρας, δε θα μου κάνει εντύπωση αν ξυπνήσω μια μέρα και δω τη Μητρόπολη να έχει γίνει τζαμί!

Επιστροφή περίπου στις 11 το βράδυ, αρκετά κουρασμένος, όχι όμως όσο θα περίμενα. Όπως είπα και νωρίτερα, περισσότερο με κούρασαν τα βαρετά χιλιόμετρα Θεσσαλονίκης-Λάρισας παρά η υπόλοιπη διαδρομή. Και με τη μηχανή θυμάμαι με κούραζαν αυτές οι βαρετές ευθείες. Βέβαια για να είμαι δίκαιος, είναι απαραίτητα για να βγουν άκοπα τα μισά χιλιόμετρα της εξόρμησης. Αλλιώς τα νούμερα δε βγαίνουν.

Ακόμη μια εξόρμηση λοιπόν που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα την κάνει κάποιος λογικός άνθρωπος καθώς θα περιμένει ένα 3μερο ας πούμε για να πάει. Δεν έχουν όλοι αυτήν την πολυτέλεια φυσικά, οπότε ή θα πήγαινα έστω και έτσι, ή δε θα πήγαινα ποτέ. Στο τέλος μετράνε αυτά που έκανες και όχι αυτά που θα ήθελες να κάνεις.

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Ήταν Μάιος του 2016 όταν ανέβηκα για 1η φορά στη δρακόλιμνη Βερλίγκα και στην κορυφή του Λάκμου, την Τσούκα Ρέλλα. Το τοπίο με μάγεψε όπως ήταν αναμενόμενο όμως από την πίσω πλευρά της κορυφής είχα παρατηρήσει κάποιους δρόμους που δε μπορούσα να καταλάβω ούτε από που ξεκινούσαν, ούτε που κατέληγαν. Οι πληροφορίες στο ίντερνετ τότε ήταν ελάχιστες και από αυτές είχα διαπιστώσει πως πρόκειται για γενικά δύσκολες και σχετικά παρατημένες διαδρομές. Από τότε είχα πει ότι με την 1η ευκαιρία θα δοκίμαζα ένα καλοκαίρι με στόχο να ολοκληρώσω αυτή τη διαδρομή που ουσιαστικά ξεκινά από το Παλιοχώρι Ιωαννίνων και καταλήγει είτε στους Καλαρρύτες, είτε στο Συρράκο. Τα χρόνια πέρασαν, οι προτεραιότητες ήταν διαφορετικές και μέχρι την Κυριακή που μας πέρασε δεν είχα καταφέρει να πάω.

Το αστείο ήταν ότι και την Κυριακή βρέθηκα εκεί πάνω καθαρά από σπόντα. Ο καιρός ήταν άστατος μέχρι και το Σάββατο το βράδυ που τον κοιτούσα, βροχή έδειχνε και στις 6 το πρωϊ που ξύπνησα. Για αυτό το λόγο είχα σχεδιάσει μια διαδρομή προς Πήλιο και ξεκίνησα για εκεί. Στο ύψος του Δομοκού όμως είπα να δω ακόμη μια φορά τον καιρό μήπως άλλαξε κάτι! Τι τύχη! Ο καιρός έδειχνε ανοιχτός οπότε τράβηξα απευθείας για πάνω από Τρίκαλα-Καλαμπάκα- Εγνατία και έξοδο στο Μικρό Περιστέρι!

Διακρίνεται το Παλιοχώρι και το φαράγγι Δέος, κάποια στιγμή ίσως επιστρέψω και για αυτό! Μάλλον σίγουρα, όχι ίσως!

Από τη θέση Σταυρός ξεκινά η χωμάτινη διαδρομή που διεισδύει στα μαγικά αλπικά τοπία του Λάκμου.

Youtube Video

Οι συνθήκες είναι ακριβώς αυτές που μου αρέσουν στα βουνά. Χαμηλή νέφωση που σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι ακόμα ψηλότερα από ότι πραγματικά είσαι!

Σε κάποια σημεία ο καιρός άνοιγε τελείως. Η λέξη μαγεία είναι πραγματικά πολύ λίγη για να περιγράψει τα τοπία εκεί ψηλά.

Είχα παρατηρήσει πως ένας κάθετος δρόμος έφτανε στη βάση της ψηλότερης κορυφής του Λάκμου και δεν το σκέφτηκα και πολύ, τον ακολούθησα με στόχο ίσως να ανέβω στην Τσουκα Ρέλλα μετά από 8.5 χρόνια.

'Εφτασα και έβαλα μόνο τα ορειβατικά παπούτσια και μια ορειβατική μπλούζα απο πάνω γιατί ένα κρυάκι το είχε. Απείχα 200 υψομετρικά μέτρα για την κορυφή.

Η συνέχεια της διαδρομής από ψηλά με νότια κατεύθυνση.

Το τερέν είναι αρκετά βατό αλλά φυσικά πολύ ανηφορικό σε αυτό το σημείο.

Εκεί χαμηλά διακρίνεται ένα κομμάτι της Βερλίγκας η οποία φυσικά δεν έχει νερό αυτήν την εποχή. Θα τη δούμε καλύτερα αργότερα.

Τις προηγούμενες 2 φορές που είχα έρθει στο βουνό αυτό είχε φουλ χιόνια. Πρώτη φορά το βλέπω τέτοια εποχή. Κάθε εποχή έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

Χωρίς λόγια!

Πλησιάζοντας στην κορυφή, περικυκλωμένος από σύννεφα.

Τσούκα Ρέλλα Λάκμου 2.295m.

Βερλίγκα από ψηλά.

Ο μύθος λέει για ένα παράξενο μαύρο κριάρι που εμφανίστηκε κάποτε στην περιοχή και κάποιοι βοσκοί το έψησαν και το έφαγαν. Κάποιος τους είπε να μην φάνε την καρδιά του γιατί θα γίνουν δράκοι όμως ο ένας βοσκός δεν τον άκουσε και την έφαγε. Έτσι μεταμορφώθηκε σε έναν φιδόμορφο δράκο αλλά δεν άντεξε αυτή τη μεταμόρφωση και τρύπησε το έδαφος, δημιουργώντας όλους αυτούς τους μαιάνδρους, και χάθηκε μέσα στη γη.

Πριν 2 χρόνια είχα βρεθεί ξανά εκεί αλλά σε εντελώς διαφορετικό τοπίο.

Δείτε πως ήταν τον Μάιο του 2016 η Βερλίγκα

Youtube Video

Επιστροφή στο Qashqai και συνέχεια της διαδρομής μέχρι τον Μπάρο κοντά στους Καλαρρύτες.

Η φανταστική λίμνη Πηγών Αώου στο βάθος.

Συνέχεια της διαδρομής

Youtube Video

Τα λόγια είναι πάντα φτωχά για να περιγράψουν τις εικόνες.

Από τον Μπάρο συνέχισα προς Ματσούκι

Πριν το Ματσούκι στη θέση Κριθάρια ξεκινά ο χωματόδρομος που με αρκετό κόπο καταλήγει στο χωριό Νεράιδα. Την προηγούμενη βδομάδα γνωστός μου δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη διαδρομή εξαιτίας μιας καθίζησης στο ύψος του Κρυάκουρα ο οποίος είναι ένας από τους ορεινούς όγκους της Κακαρδίτσας.

Όλως τυχαίως όμως ένας φίλος με μηχανή πήγε μεσοβδόμαδα και εκείνο το σημείο που ο δρόμος είχε πέσει είχε φτιαχτεί πρόχειρα από κάποιον και χωρούσε ίσα ίσα ένα αυτοκίνητο! Για αυτό πήρα την απόφαση να ολοκληρώσω και αυτή τη διάσχιση της Κακαρδίτσας που επίσης ήθελα αρκετά χρόνια να κάνω.

Η Κακαρδίτσα αποτελεί μια ξεχωριστή οροσειρά με μέγιστο υψόμετρο 2.429m. Πολλές φορές συγχέεται εσφαλμένα με τα Τζουμέρκα αλλά και τον Λάκμο. Τα όρια σε αυτά τα 3 βουνά είναι κάπως δυσδιάκριτα αλλά έχουν καθοριστεί εδώ και πολλά χρόνια. Σε αυτή τη στάνη ξεκινά το μονοπάτι για την κορυφή. Την τελευταία φορά που είχα έρθει δεν είχε άλογα αλλά ήταν μέσα Νοέμβρη.

Η διαδρομή μέχρι τη βάση του Κρυάκουρα στο σημείο που είχε γίνει η καθίζηση του δρόμου. Απολαύστε!

Youtube Video

Μερικά κορυφαία σημεία αυτής της διάσχισης.

Η καθίζηση που ευτυχώς επισκευάστηκε και κατάφερα να ολοκληρώσω την πλήρη διάσχιση του βουνού.

Youtube Video

Ψηλά ο Κρυάκουρας.

Σκέφτομαι τους μεγάλους καλλιτέχνες που έχουν περάσει από αυτόν τον πλανήτη και γελάω. Ποιός να συγκριθεί με την ίδια τη φύση?

Η συνέχεια μετά την κατολίσθηση μέχρι τη Νεράιδα ήταν πολύ ζόρικη, γεμάτη κοτρώνια και σαθρά σημεία, έτοιμα να καταρρεύσουν εντελώς στην πρώτη κακοκαιρία και να κλείσει εντελώς ο δρόμος.

Παρολαυτά ήταν απολαυστική και φυσικά το ότι ήθελα πολλά χρόνια να την ολοκληρώσω, μου έδωσε ιδιαίτερη ικανοποίηση!

Άφιξη στη Νεράιδα και επιστροφή προς τα πίσω!

Ήταν μια εξόρμηση που θα έπρεπε να έχει γίνει αρκετά χρόνια νωρίτερα όμως ποτέ δεν είχαν συγχρονιστεί τα άστρα. Το ότι ολοκληρώθηκε μετά από καθαρή σπόντα αποτέλεσε και το αλατοπίπερο της συνολικής εμπειρίας.

Να είστε όλοι καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Καλές οι διακοπές, καλά τα οικογενειακά μπάνια, όμως υπάρχουν και κάποιοι ανοιχτοί λογαριασμοί τους οποίους οφείλω να ξεχρεώσω μόνος μου καθότι απαιτητικοί. Βρέθηκα στο βόρειο Πήλιο για ακόμη μια φορά στη ζωή μου (κάτι μου βγάζει και η βόρεια πλευρά του βουνού για κάποιο απροσδιόριστο λόγο), αλλά η εξόρμηση αυτή ήταν αρκετά διαφορετική από τις προηγούμενες στο συγκεκριμένο μέρος.

Αυτή τη φορά το google maps μου πρότεινε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή που θυμίζει αρκετά τη διαδρομή Φάρσαλα-Λάρισα. Λίγο μετά τα Φάρσαλα με πήγε από Πολυδάμειο, Μεγάλο Μοναστήρι, Στεφανοβίκειο και έφτασα στη λίμνη Κάρλα.

Εκεί ανέβηκα την ωραία σύντομη χωμάτινη διαδρομή μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου.

Youtube Video

Τέλεια θέα. Φουλ γεμάτη η λίμνη. Λειψυνδρία κατά τα άλλα. Όχι ότι η μοναδική λίμνη που είναι άδεια λόγω διαρροών είναι ο Μόρνος και κάποιοι κωλοβαράνε σκόπιμα για να ιδιωτικοποιήσουν και το νερό...

Από την Κάρλα ανέβηκα στα Κανάλια και από εκεί τράβηξα τη στριφτερή καταπράσινη διαδρομή μέχρι το Βένετο.

Χαρακτηριστικό λατομείο πριν το Βένετο. Υπάρχουν και άλλα κρυμμένα στα απέραντα δάση.

Πάντα γοητεύει η συγκεκριμένη διαδρομή.

Άφιξη στο Βένετο. Απομονωμένο και ήρεμο αλλά σε φανταστική τοποθεσία. Μπαλκόνι στο βόρειο Αιγαίο.

Από το Βένετο κατέβηκα στην παραλία Κουλούρι. Την προηγούμενη φορά που είχα βρεθεί στην περιοχή η διαδρομή ήταν χωμάτινη και δύσβατη. Πλέον έγινε άσφαλτος.

Youtube Video

Μόνο λίγα μέτρα πριν το τέλος είναι χωματόδρομος. Κάποτε δεν κατέβαινε τίποτα μέχρι κάτω ήταν τελείως διαλυμένο αυτό το κομμάτι. Το σημείο είναι στρατηγικό καθώς θα είχε σκιά μέχρι το απόγευμα.

Το μέρος είναι μαγικό. Μου είχε μείνει από τότε που είχα ξαναέρθει. Αυτά που επρόκειτο να δω βέβαια δεν τα είχα φανταστεί τότε. Και ούτε θα μπορούσα βέβαια καθώς ταξίδευα με μηχανή και θα ήταν αδύνατο να κουβαλάω καγιάκ.

Έτοιμος για σαλπάρισμα.

Κινούμενος νότια για να βρω τις μυθικές σπηλιές του Πηλέα.

Στο βάθος η παραλία Πετρομέλισσο στην οποία κατεβαίνει χωματόδρομος και θα πήγαινα αργότερα.

Συνεχίζοντας.

Βρίσκομαι σε οπτική επαφή με τις σπηλιές του Πηλέα οι οποίες δείχνουν μικρές από εδώ.

Πλησιάζοντας γίνομαι μάρτυρας του μυθικού τοπίου για το οποίο έκανα τόσο κόπο να δω

Ο Πηλέας ή Πηλεύς ήταν γιος του βασιλιά της Αίγινας Αιακού και της Ενδηίδας, και η πρώτη του γυναίκα ήταν κόρη του βασιλιά της Φθίας.

Από τον γάμο του με την κόρη του Νηρέα, τη Νηρηίδα Θέτιδα, απέκτησε τον περίφημο Αχιλλέα. Για να παντρευτεί τη Θέτιδα, τον βοήθησε ο κένταυρος Χείρωνας, αφού η Θέτιδα για να τον αποφύγει μεταμορφωνόταν σε φωτιά, σε σουπιά, κλπ. Κάποια στιγμή όμως τη ΄΄στρίμωξε'' σε κάποια από αυτές τις σπηλιές.

Ο Πηλέας πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία μαζί με τον Ιάσονα. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας ο Ιάσονας οργάνωσε αγώνες στη Λήμνο και ο Πηλέας του ζήτησε να ενώσει πέντε αγωνίσματα φτιάχνοντας το πένταθλο, με αποτέλεσμα να αναδειχθεί νικητής, αφού ήταν ανίκητος στην πάλη, ενώ στη δισκοβολία, στο ακόντιο, στο άλμα και στον δρόμο ερχόταν δεύτερος.

Η συγκεκριμένη σπηλιά δεν ήταν τρύπια μόνο στο πλάι αλλά και στην οροφή της!

Μερικές εντυπωσιακές σπηλιές που πραγματικά άξιζαν τον κόπο

Και αυτή με δύο εισόδους όπως και η πρώτη.

Ακόμη μια με εντυπωσιακούς γεωλογικούς σχηματισμούς.

Οι σπηλιές είναι περίπου 25-30

Κοιτούσα με δέος τα δημιουργήματα της φύσης. Σαν να είναι ψεύτικα.

Στην περιοχή έρχονται συχνά σκάφη για να δουν αυτό το μοναδικό θέαμα.

Επιστρέφοντας σταμάτησα σε μια μικρή παραλία η οποία προσεγγίζεται μόνο από θάλασσα. Διέκρινα κάποια παλιά κτίσματα. Δεν έχω ιδέα τι προσπάθησαν να φτιάξουν.

Πριβέ παραλία. Έκατσα για κανά μισάωρο μπανάκι. Άλλωστε το πρόγραμμα είχε πάει ανέλπιστα καλά.

Επέστρεψα στο Βένετο και πήγα στην παραλία Πετρομέλισσο που είδατε νωρίτερα από τη θάλασσα. Αυτή η διαδρομή ήταν ακόμη χειρότερη όταν είχα έρθει. Βέβαια είχα έρθει χειμώνα. Όταν ξαναείδα το βίντεο που είχα τραβήξει τότε αμφέβαλλα για το αν θα μπορέσω να φτάσω με το Qashqai κάτω. Τελικά και αυτή η διαδρομή είχε συντηρηθεί και κατέβηκα εύκολα.

Youtube Video

Επιστροφή ξανά στο Βένετο και κατεύθυνση προς τα πίσω. Σε μια διασταύρωση μπήκα αριστερά για να οδηγηθώ στο εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας σε μια μαγική τοποθεσία.

Youtube Video

Αγία Τριάδα Βένετου.

Στο βάθος υπάρχει εποχική λίμνη η οποία φυσικά αυτήν την εποχή δεν είχε νερό.

Από το εκκλησάκι συνέχισα την πανέμορφη διαδρομή προς την τοποθεσία Βούζια. Είχα δει από πριν ότι είναι αδιέξοδη αλλά ήθελα να φτάσω μέχρι το τέρμα αν ήταν εφικτό βέβαια.

Χαρακτηριστικό ξέφωτο της διαδρομής.

Λίγο πριν τελειώσει η διαδρομή πέτυχα έναν βοσκό με το κοπάδι του. Δεν είχε νόημα να συνεχίσω καθώς ήδη τα ανησύχησα τα ζωντανά και θα πέρναγα πάλι από το ίδιο σημείο μετά. Κλασσικά με κοιτούσε απορημένος όταν του είπα τι ακριβώς είχα κάνει από τη στιγμή που ξύπνησα.

Επιστροφή στην άσφαλτο.

Είχα διακρίνει ακόμη έναν χωματόδρομο που κατέβαινε προς τη θάλασσα και ένα μικρό ακρωτήρι το οποίο λανθασμένα αναφέρεται στο google maps ως Cape Koulouri

Δύο ντόπιους που πέτυχα όμως με ενημέρωσαν πως η παραλία και το ακρωτήρι ονομάζονται Ελιά. Σε κανέναν χάρτη πάντως δεν αναφέρονται έτσι, είναι ανώνυμα.

Χαμηλότερα ο δρόμος χάλαγε αλλά κατάφερα να φτάσω μέχρι έναν φράχτη. Από εκεί ήθελε συνέχεια με τα πόδια για να φτάσω στην παραλία και η αλήθεια είναι πως δεν ψήθηκα.

Ήθελα σιγά σιγά να ξεκινήσω να επιστρέφω αλλά ήθελα να μπω λίγο και στον βατό χωματόδρομο του αρχαίου Βελανιδοδάσους λίγο πάνω από τα Κανάλια. Μετά από λίγα ασφάλτινα χιλιόμετρα λοιπόν μπήκα στη χωμάτινη διαδρομή και ακριβώς μετά από 1 λεπτό βλέπω στο καντράν low tyre pressure!!!! '' Οχι ρε μλκ τι έγινε τέτοια ώρα και εδώ? Δεν παίζει να έσκασε λάστιχο σε αυτόν τον δρόμο ήμαρτον'' φώναζα!

Δυστυχώς το σενάριο επιβεβαιώθηκε όταν βγήκα έξω. Και όμως σε αυτόν τον δρόμο που είναι σαν άσφαλτος χωρίς λακκούβες και φυτευτές έγινε αυτό!

Ανατινάχτηκε στην κυριολεξία το Yokohama Geolandar και μάλιστα το πίσω δεξιά. Οκ έχει φθορά, δεν είναι καινούργιο αλλά υποτίθεται πως στις 30.000km περιμένεις να δεις μια α αντοχή από ένα ΑΤ ελαστικό. Να σημειωθεί πως εφαρμόζω την πρόταση αρκετών λαστιχάδων και παλιών αγωνιζόμενων σε rally acropolis. Δηλαδή αν θες αντοχή σε κλαταρισμα κράτα ψηλά τις πιέσεις στα χώματα. Θα έχει περισσότερο κοπάνημα αλλά θα γλιτώσεις ένα σκασμένο λάστιχο.

Το εργοστασιακό μπουλονόκλειδο έκανε δουλίτσα. Είχα μια ανησυχία μήπως δε λύνουν τα μπουλόνια από το συνήθως δυνατό σφίξιμο των λαστιχάδων αλλά τελικά έλυσαν αφού βέβαια ανέβηκα ολόκληρος πάνω στο μπουλονόκλειδο. 100 κιλά είναι αυτά δεν αστειεύονται
Το πρόβλημα που αντιμετώπισα είναι ότι ξέχασα να βάλω μια έξτρα πέτρα από κάτω από τον γρύλο για να σηκωθεί ψηλότερα το αυτοκίνητο. Η ζάντα με το σκασμένο ελαστικό βγήκε, η ρεζέρβα για ένα εκατοστό δεν έμπαινε καθώς ήταν φουσκωμένη. Αναγκάστηκα να την ξεφουσκώσω λίγο και να την φουσκώσω ξανά. Αυτό μου κόστισε λίγο χρόνο.

Επέστρεψα πάντως σε νορμάλ ώρα, δεν έχασα τρελό χρόνο με αυτήν την αναποδιά. Και με τη ρεζέρβα μια χαρά πήγαινα μέχρι 110km βέβαια. 145-90-16 παρακαλώ οι διαστάσεις της!!! Έχω την αίσθηση ότι αν με πιάσει λάστιχο στη Βερλίγκα πχ, δε θα αντέξει να με βγάλει μέχρι την άσφαλτο. Μπορεί να κάνω και λάθος, δεν ξέρω.

Στο δια ταύτα, βρήκα διαθέσιμα τα Michelen Lattitude Cross και τα φόρεσα. Μαλακά φαίνονται και αυτά. Σε κανά χρόνο με βλέπω να ξαναβάζω τη ρεζέρβα. Θα γίνω εξπέρ στο τέλος μου φαίνεται!

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Σαββατιάτικη οικογενειακή εξόρμηση στο πανέμορφο χιονισμένο ορεινό σύμπλεγμα του Ελικώνα. Ήταν μια βόλτα που είχα υποσχεθεί στα κορίτσια μου κανά μήνα νωρίτερα αλλά δεν τα είχα καταφέρει λόγω ασθένειας.

Αυτήν την εικόνα που είχα δει στα τέλη του Δεκέμβρη, ήθελα απαραίτητα να τη δουν.

Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε για το χωριό του Ελικώνα αλλά ήθελα να βγούμε από τη χωμάτινη διαδρομή, από την πλευρά της Αγίας Τριάδας. Δεν ήξερα φυσικά πόσο χιόνι θα είχε οπότε θα πηγαίναμε βλέποντας και κάνοντας.

Ανεβαίνοντας από τον κεντρικό δρόμο Θήβας-Λιβαδειάς προς Αγία Τριάδα. Χιονάκι είχε όχι όμως πάρα πολύ. Ίσα για να ομορφύνει τόσο όσο το τοπίο χωρίς να δημιουργεί όμως και προβλήματα στην κυκλοφορία.

Λίγο μετά την Αγία Τριάδα προς Αγία Άννα, στα δεξιά ξεκινά ένας βατός χωματόδρομος ο οποίος καταλήγει στο πολύ γραφικό χωριό του Ελικώνα, όπου βρισκόταν και η λίμνη που είδατε στην 1η φωτογραφία. Το βουνό ονομάζεται Μεγάλη Λούτσα ή Βουνό Μεγάλης Λούτσας, έχει υψόμετρο 1.553μ και ανήκει στα 200 ψηλότερα βουνά της Ελλάδας. Η ψηλότερη κορυφή του ονομάζεται Καψάλα.

Από την αρχή είχε χιόνι, όχι όμως κάτι που θα μας προβλημάτιζε και υπήρχαν και ροδιές, κάτι που σημαίνει πως είχαν περάσει κάποια οχήματα.

Η διαδρομή ήταν πραγματικά απολαστική αν και δεν την ολοκληρώσαμε καθώς απο κάποιο σημείο είχε πέσει περισσότερο φρέσκο χιόνι και φυσικα δε θα ρίσκαρα ούτε στο ελάχιστο να προχωρήσω. η πρόσφυσή μου πάντως καθόλη τη διάρκεια ήταν υποδειγματική μπορώ να πω.

Youtube Video

Αυτό ήταν το σημείο που αποφάσισα ότι δεν πρέπει να ρισκάρουμε. Ο δρόμος συνεχίζει ευθεία αλλά είχαμε ακόμα τουλάχιστον 6-7km για να φτάσουμε στο χωριό και είχα αμφιβολίες.

Έτσι γυρίσαμε λίγο πίσω και στη διασταύρωση ανεβήκαμε λίγο τον πατημένο δρόμο που πάει σε ανεμογεννήτριες. Εκεί σταματήσαμε λίγο να παίξουμε στο χιόνι.

Επειδή είχε έρθει η ώρα του φαγητού κατεβήκαμε ξανά στο δρόμο για Αγία Άννα και κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Υπάρχουν αρκετές και καλές επιλογές για φαγητό.

Και το τοπίο έξω ήταν ιδανικό!

Για να φτάσουμε στη λίμνη του Ελικώνα έπρεπε να συνεχίσουμε προς Αρβανίτσα-Κυριάκι και από εκεί προς Λιβαδειά. Η απόσταση ήταν κανά μισάωρο και ανησυχούσα μην κοιμηθεί η μικρή και δεν προλάβει να δει τη λίμνη. Ευτυχώς είχε αρκετή ενέργεια και δεν την πήρε ο ύπνος. Η διαδρομή προς Κυριάκι με αυτές τις συνθήκες είναι καταπληκτική.

Youtube Video

Φτάσαμε στη λίμνη του Ελικώνα και αυτή τη φορά το τοπίο ήταν ακόμα πιο μαγικό καθώς ήταν παγωμένη σε πολλά σημεία.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτό το απίστευτο θέαμα. Να σημειώσουμε πως η λίμνη είναι εποχική. Το καλοκαίρι είναι μια στεγνή λάκκα και μάλιστα υπάρχει μικρός δρόμος που τη διασχίζει. Στο βάθος διακρίνεται το χωριό του Ελικώνα και η Μεγάλη Λούτσα. Ο χωματόδρομος θα μας έβγαζε στην αριστερή πλευρά του χωριού όπως το κοιτάμε.

Να τονίσω εδώ ότι ο περισσότερος κόσμος, πιθανότατα μέχρι και οι ντόπιοι, θα θεωρούν ότι το βουνό ονομάζεται Ελικώνας ο οποίος όμως βρίσκεται πίσω από από αυτό το βουνό, για αυτό ίσως και το ίδιο το χωριό ονομάστηκε έτσι. Εγώ επειδή έχω ασχοληθεί εκτενώς με το ορεινό ανάγλυφο και με την λίστα βουνών της ομοσπονδίας ορειβασίας και αναρρίχησης, οφείλω να λέω την πραγματική ονομασία του βουνού. Άλλωστε εδώ αφιέρωσα αρκετές ώρες μελέτης και ανάβασης για την κορυφή. Έκανα έναν κόπο δηλαδή που δε θα είχα κάνει αν δεν συμπεριλαμβανόταν στα 200 ψηλότερα βουνά της Ελλάδας (και ήταν απλά ένας ορεινός όγκος του Ελικώνα).

Εν τέλει καταφέραμε και είδαμε όλοι μαζί αυτή τη μαγική λίμνη. Η μικρή τελικά κοιμήθηκε σε ολόκληρη την επιστροφή μέχρι την Αθήνα. Οριακά δηλαδή προλάβαμε! Είπαμε είναι οι κλασσικοί περιορισμοί που έχει κανείς με παιδιά από 5 χρονών και κάτω (από 5 και πάνω δε γνωρίζω ακόμα και μάλλον δε θέλω να μάθω από τώρα )

Να είστε όλοι καλά και τα λέμε σύντομα με την επεισοδιακή εξόρμηση της επόμενης μέρας!

Η χερσόνησος Μακρυνικόλα είναι ένας άγνωστος και ατόφιος προορισμός που πάντα τον παρομοιάζω με τα Άγραφα, όχι όμως για τους λόγους που νομίζετε. Δεν έχουν φυσικά καμία σχέση με τα Άγραφα ούτε σε ομορφιά αλλά ούτε και σε ανάγλυφο αλλά ούτε και σε αριθμό καθώς και μέγεθος χωριών. Είναι όμως μια τεράστια χερσόνησος στην οποία ο χρόνος έχει σταματήσει πολλά χρόνια πριν και η κίνηση σε όλο το μήκος της γίνεται αποκλειστικά από χωματόδρομους.

Θα έλεγα ότι είναι η χαρά του off roader. Δυστυχώς και αυτός ο τόπος δε γλίτωσε από τις ανεμογεννήτριες οι οποίες μπήκαν σχετικά πρόσφατα και αλλοίωσαν τον ατόφιο χαρακτήρα της περιοχής. Είμαι τυχερός που πρόλαβα αυτόν τον τόπο χωρίς ανεμογεννήτριες πριν κάποια χρόνια.

Σαφέστατα όσοι δε γνωρίζουν τη συγκεκριμένη χερσόνησο θα αναρωτιούνται για αυτήν την περίεργη ονομασία της. Ένας χάρτης θα σας κατατοπίσει καλύτερα για το που βρίσκεται αλλά και για το γιατί ονομάστηκε έτσι.

Η χερσόνησος βρίσκεται δυτικά της παραλίας του Διστόμου στο νοτιοανατολικό άκρο του νομού Φωκίδας. Στο κέντρο της χερσονήσου θα παρατηρήσετε τα Μακριά Μαλλιά και λίγο χαμηλότερα τον Άγιο Νικόλαο. Αυτοί οι δύο οικισμοί συνέθεσαν το όνομα του ακρωτηρίου και κατά συνέπεια της χερσονήσου (Μακρύ-Νικόλα).

Με πρωϊνή εκκίνηση και συνοπτικές διαδικασίες έφτασα στη Δεσφίνα, στο βόρειο άκρο της χερσονήσου.

Στο βάθος ο χιονισμένος Παρνασσός.

Η διαδρομή που ξεκινά από τη Δεσφίνα και κατευθύνεται νότια προς το ακρωτήρι ανοίχτηκε για τις ανάγκες του αιολικού πάρκου. Είναι βατή και ξεκινά από μεγάλο ύψος, προσφέροντας έτσι μαγικές εικόνες στον Κορινθιακό.

Απολαύστε τη διαδρομή μέχρι τα Μακριά Μαλλιά.

Youtube Video

Πρέπει να ανησυχήσω? Εν τω μεταξύ δεν δεν υπάρχει σε κανέναν χάρτη τοποθεσία με αυτό το όνομα.

Έφτασα στο σημείο που κυκλώσει στον χάρτη και ήταν ο αντικειμενικός στόχος της εξόρμησης αυτής.

Όσοι παρατηρήσατε τη δορυφορική εικόνα του χάρτη νωρίτερα, θα διαπιστώσατε ότι πρόκειται για μια μια ξερή χερσόνησο τύπου Μάνης.

Σε ένα εκτεταμένο κομμάτι που καταλήγει μέχρι τη θάλασσα υπάρχει ένα μεγάλο δάσος από πεύκα. Για αυτό και η παραλία όπως θα δείτε ονομάζεται Πευκιάς. Προφανώς προσεγγίζεται ορθολογικά μέσω θαλάσσης αλλά η πρόκληση για μένα ήταν να φτάσω εκεί μέσω του ρέματος που διακρίνεται. Ήταν κάτι που σκεφτόμουν να κάνω εδώ και 2-3 χρόνια.

Από τη δορυφορική εικόνα είχα δει ότι υπάρχουν κάποιες γιδόστρατες αλλά και κάποια κτίσματα. Το καίριο ερώτημα όμως ήταν τι θα γινόταν από εκεί και κάτω. Εκεί δυστυχώς (ή ευτυχώς για μένα) χρειάζεται η πρακτική μέθοδος, δηλαδή να πας και να δεις ο ίδιος αν βγαίνει, μιας και δεν υπάρχουν πληροφορίες στο διαδίκτυο.

Αυτό το μυστήριο είναι που με γοητεύει, αν ήξερα ότι σίγουρα βγαίνει μέχρι τη θάλασσα δε θα πήγαινα με την ίδια όρεξη. Θα πήγαινα όμως και πάλι γιατί είμαι πιστός θαυμαστής του Σενέκα που έλεγε ότι δεν έχει σημασία πόσο μικρή είναι η ζωή, αλλά πόσα περισσότερα και διαφορετικά πράγματα προλαβαίνεις να κάνεις σε αυτήν.

Για τους υπόλοιπους ανθρώπους ο Σενέκας έλεγε ότι και 1000 χρόνια ζωής να είχαν, θα την ξόδευαν στο ίδιο μέρος και όταν πια γερνούσαν θα είχαν το ίδιο παράπονο, ότι η ζωή είναι σύντομη και δεν πρόλαβαν να κάνουν όσα ήθελαν.

Γίδια σίγουρα υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην περιοχή γιατί το μονοπάτι αυτό είναι αδύνατον να διατηρηθεί έτσι.

Κοιτώντας πίσω. Η υψομετρική διαφορά από το σημείο που ξεκίνησα μέχρι τη θάλασσα είναι 350 μέτρα.

Ενδιαφέροντες γεωλογικοί σχηματισμοί. Διαβρωμένοι από τις βροχές και το αλάτι.

Αυτό θα μπορούσε να είναι αρκετά παλιό αλλά δε γνωρίζω κάτι για την περιοχή.

Σιγά σιγά η κλίση γίνεται πιο απότομη και το ρέμα παίρνει χαρακτηριστικά φαραγγιού.

Αυτό το κτίσμα δείχνει επίσης πολύ παλιό και είναι στο πουθενά.

Ο όρμος διακρίνεται αλλά πλέον το τερέν είναι αρκετά πιο δύσκολο και πρέπει να βρω περάσματα. Χρειάστηκε να κλαδέψω σε κάποια σημεία για να καταφέρω να περάσω.

Το τοπιό εδώ είναι πλέον άγριο.

Έχοντας μπει μέσα στο ρέμα αφού δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Εδώ και ώρα το παιχνίδι είναι ορειβατικό και όχι πεζοπορικό.

Έχοντας πια πλησιάσει στην παραλία.

Να και κάτι σαν παλιό μονοπάτι που δεν περίμενα να δω καθώς πιο πάνω έχει χαθεί τελείως. Μάλλον υπήρχε κάποιος αρχαίος οικισμός στην περιοχή που δεν έχει ανασκαφεί ακόμα. Τα κτίσματα που συνάντησα νωρίτερα οδηγούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο Παυσανίας πάντως σίγουρα δεν είχε περάσει από εδώ οπότε ότι και να βρεθεί θα υπάρχουν ερωτηματικά.

Τίνος είσαι εσύ ωρέ?

Κάποιος είχε βάλει περίφραξη κάποτε η οποία έχει καταρρεύσει.

Παραλία Πευκιάς. Ο στόχος επετεύχθη. Στο βάθος υπάρχει ακόμα μια μικρή παραλία την οποία προσπάθησα να προσεγγίσω.

Πηγαίνοντας προς τη μικρή παραλία συνάντησα κάτι σαν παλιό ασβεστοκάμινο. Έχω πετύχει ξανά σε μια άκυρη παραλία της Λακωνίας αλλά εδώ δεν περίμενα να δω κάτι τέτοιο και δεν ξέρω και αν είναι κιόλας ασβεστοκάμινο. Για ρίξτε καμιά ιδέα. Πυροβολείο σε αυτή τη θέση δύσκολο να υπήρχε αλλά όχι και απίθανο.

Η διπλανή μικρή παραλία είναι ιδανική για σκάφη με οποιονδήποτε καιρό.

Η προσέγγισή της είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη με τα πόδια. Οι σάρες δεξιά γλιστράνε πάρα πολύ. Δε δοκίμασα αλλά εμπειρικά το λέω.

Επιστροφή στο αυτοκίνητο και συνέχεια της εξόρμησης μέχρι τον Άγιο Νικόλαο.

Youtube Video

Ο Άγιος Νικόλαος δείχνει ερειπωμένος, τουλάχιστον αυτήν την εποχή. Είναι όμως πολύ γραφικός οικισμός και σε αυτή τη θέση που βρίσκεται έχει απέραντη θέα.

Από εκεί κατέβηκα στην παραλία Γυάλινη Άμμος, στη δεξιά πλευρά του ακρωτηρίου.

Youtube Video

Εκεί υπάρχουν 3 σπίτια και μόλις το ένα από αυτά δείχνει να χρησιμοποιείται το καλοκαίρι.

Όσες φορές έχω έρθει πάντως, δε θυμάμαι ούτε μια που να μη φύσαγε μανιασμένα. Επειδή η παραλία αυτή βρίσκεται κοντά στην άκρη της χερσονήσου είναι εκτεθειμένη.

Επέστρεψα στον Άγιο Νικόλαο και ξεκίνησα να ανεβαίνω από την ανατολική πλευρά. Πρώτη στάση στην παραλία του Άγιου Ανδρέα.

Youtube Video

Και από εκεί συνέχισα χωμάτινα μέχρι τον Πρόσακο με τα εντυπωσιακά βράχια στην άκρη.

Μόλις έφτασα στην Αντίκυρα είπα να επισκεφθώ ξανά μετά από χρόνια την παραλία της Μόκκας η οποία προσεγγίζεται μέσω μιας ωραίας σύντομης χωμάτινης διαδρομής.

Άφιξη στη Μόκκα. Άγνωστο γιατί την ονόμασαν έτσι. Θα τη συναντήσετε και ως Κούτρο.

Για μένα η καλύτερη εποχή για να αράξεις σε οποιαδήποτε παραλία και ας μην κάνεις μπάνιο.

Αν αναγνωρίζεις τον πελαργό τότε φίλε μου βρίσκεσαι τουλάχιστον στο μισό της ζωής σου. Στην καλύτερη περίπτωση πάντα!

Η παραλία φεύγοντας από ψηλά.

Το κάστρο Βουρλιά στην αρχή της διαδρομής. Ένα κάστρο το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τη Νεολιθική περίοδο και αργότερα από τους Καταλανούς καθώς το λιμάνι της Αντίκυρας ονομαζόταν Port de Aragó. Σίγουρα πάντως χρησιμοποιήθηκε και κατά την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο. Χρησιμοποιούσε άριστα το ανάγλυφο του βράχου σαν φυσική οχύρωση συμπληρωματικά με τα τείχη.

Αυτό ήταν το τέλος αυτής της, πλούσιας σε εικόνες, εξόρμησης. Η κατάβαση στον Πευκιά ήταν ένα από τα διάφορα πράγματα που έχω κυκλώσει για να κάνω. Ο συνδυασμός με αγαπημένες χωμάτινες διαδρομές ήταν ιδανικός. Γενικότερα αυτή η χερσόνησος μου έχει κάνει κλικ από την πρώτη φορά που την είδα. Ίσως γιατί διατηρεί ακόμα και σήμερα έναν αυθεντικό χαρακτήρα παρά τα μεταλλικά τερατουργήματα που της φόρτωσαν.

Να είστε όλοι καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Ετοιμαζόμουν για κάπου βορειότερα όμως ο καιρός έδειχνε άστατος. Υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα έπρεπε να κάνω τίποτα καθώς ήμουν ψιλοάρρωστος, όχι με πυρετό αλλά με εκνευριστικό βήχα και μπούκωμα (τελικά είχα Covid...). Όμως είχα ανοιχτούς λογαριασμούς στα ανατολικά του νομού Λακωνίας και η εξαιρετική μέρα που θα επικρατούσε εκεί, δεν άφηνε τη συνείδησή μου ήσυχη σε καμία περίπτωση. Ήταν μια καλή ευκαιρία να κατέβω και ας ήμουν όπως ήμουν, άλλωστε στο παρελθόν είχα ανέβει και στην κορυφή του Πάρνωνα με covid και είχα επιστρέψει παραδόξως σε καλύτερη κατάσταση! Το ταξίδι είναι ευεργετικό!

Πρώτος στόχος της εξόρμησης ήταν το Γκιότσαλι, ένα ερειπωμένο πια χωριό το οποίο δημιουργήθηκε από διωγμένους Ηπειρώτες και Κρητικούς περίπου το 1.500 μ.Χ. Η περιοχή που σήμερα βρίσκονται τα απομεινάρια του οικισμού κοντά στον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος, απαριθμούσε εφτά πηγές με νερό και λίγες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Στοιχεία αρκετά για να εγκατασταθούν εδώ οι κυνηγημένοι και να στήσουν μια καινούρια ζωή.

Η χωμάτινη διαδρομή μήκους πάνω από 10km ξεκινά κοντά στον Άγιο Δημήτριο Ζάρακος και είναι πολύ βατή.

Youtube Video

Γκιότσαλι από την πάνω πλευρά.

Διερεύνηση κάποιων σύντομων χωματόδρομων τριγύρω

Προς το κέντρο του ερειπωμένου οικισμού.

Το Γκιότσαλι άκμασε για περισσότερο από 300 χρόνια φτάνοντας να απαριθμεί στις μεγάλες του δόξες 58 οικογένειες (απογραφή Ενετών του 1.700). Μάλιστα, τα χρόνια της Επανάστασης αποτέλεσε ένα καλό καταφύγιο για αρματολούς και οπλαρχηγούς. Αξιοσημείωτο είναι πως δεν κατακτήθηκε ποτέ από τους Τούρκους. Μέχρι το 1920 οι Γκιοτσαλίτες κατοικούσαν στον ορεινό οικισμό μόνο τους θερινούς μήνες ενώ ξεχειμώνιαζαν στο σημερινό χωριό, Άγιο Δημήτριο.

Από εκεί επέστρεψα πίσω στην άσφαλτο καθώς ο χωματόδρομος είναι αδιέξοδος και συνέχισα μέχρι τη Ρειχέα από όπου κατέβηκα στην πανέμορφη παραλία της Βλυχάδας. Πολύ όμορφη διαδρομή με θέα το απέραντο γαλάζιο αν και αρκετά στενός ο δρόμος.

Youtube Video

Είχε ξένους κατασκηνωτές αυτήν την εποχή! Δεν το περίμενα να πω την αλήθεια.

Επιστρέφοντας προς τα πάνω για να συναντήσω τον χωματόδρομο που θα με οδηγούσε στη διπλανή παραλία. Στο βάθος διακρίνεται ένα τεράστιο σε μήκος φαράγγι το οποίο καταλήγει στην παραλία. Κάποτε ίσως επιστρέψω για να κάνω ένα κομμάτι του.

Βλυχάδα από ψηλά!

Συνάντησα τον χωματόδρομο και τον πήγα μέχρι το τέλος. Τα τελευταία μέτρα του είναι αυστηρά για τουλάχιστον ψηλό τετρακίνητο SUV.

Youtube Video

Στο τέλος του δρόμου δε θέλω να σκεφτώ τι μπλέξιμο θα γίνει εδώ κάποια στιγμή με τόσο στενό δρόμο.

Χαμηλά η παραλία Μπαλογκέρι η οποία όπως θα αντιληφθήκατε και εσείς προσεγγίζεται μόνο από απότομο μονοπάτι που ξεκινά από τον δρόμο.

Στην παραλία καταλήγει και ο βασικός στόχος της εξόρμησης, το εντυπωσιακό φαράγγι Μπαλογκέρι. Είναι εντυπωσιακό και το γνωρίζει.

Κατεβαίνοντας προς την παραλία.

Είπαμε το μονοπάτι είναι οριακά ορειβατικό. Δεν είναι δηλαδή να πας να κατέβεις με παντόφλες κάτω κλπ και σίγουρα υπό ζεστές συνθήκες θα ταλαιπωρήσει κουβαλώντας και τα απαραίτητα πράγματα, ειδικά ανεβαίνοντας. Αυτά φυσικά ουδόλως με απασχολούν αυτήν την κρύα και αρκετά ''αέρινη'' μέρα.

Η είσοδος στο φαράγγι.

Δώσε μου φυσικά γλυπτά και πάρε μου την ψυχή. Βρίσκομαι σε ένα ακόμη υπαίθριο μουσείο!

Σε αυτό το σημείο το φαράγγι είναι αρκετά επίπεδο χωρίς σκαμπανεβάσματα. Δεν έχω ιδέα τι θα συναντήσω μετά.

Φυσικά δεν υπάρχει χρόνος για να το διασχίσω όλο αλλά στόχος μου είναι να διεισδύσω όσο γίνεται για να το θαυμάσω

Πολύ σύντομα φτάνω σε ένα απροσπέλαστο σημείο χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό. Το σηματοδοτημένο μονοπάτι μου δείχνει ότι παρακάμπτεται νωρίτερα από τη δεξιά πλευρά, κάτι που φυσικά θα έκανα και εγώ.

Ομορφιές!

Το τερέν είναι από την αρχή δύσβατο αλλά υπάρχουν περάσματα.

Σε μερικά σημεία η ίδια η φύση είναι σαν να έχει μεριμνήσει για μας!

Φαντασία!

Κοιτώντας πίσω μετά από 50 λεπτά από τη στιγμή που ξεκίνησα. Να σημειωθεί πως έχω σταματήσει να βήχω αρκετή ώρα! Ούτε φάρμακο δε χρειάζεται όταν η ίδια η επαφή με τη φύση είναι το καλύτερο φάρμακο!

Κάπου εδώ το στόμα παραμένει ανοιχτό μπροστά στο μεγαλείο αυτού του φαραγγιού. Ομολογώ πως δεν το περίμενα τόσο όμορφο! Διαφέρει από τα ''στενά'' φαράγγια αλλά δημιουργεί μια απόκοσμη αίσθηση.

Όταν η ίδια η φύση έφτιαχνε σκαλοπάτια πολύ πριν δημιουργηθεί ο άνθρωπος!

Υπήρξε δυσκολία σε μερικά περάσματα καθώς ήταν εκτεθειμένα.

Μετά από περίπου 1,5 ώρα συνολικά έφτασα σε ένα απροσπέλαστο σημείο. Τα σημάδια που έβλεπα μέχρι εκεί μου έδειχναν ότι το φαράγγι συνήθως το κατεβαίνουν και κατά πάσα πιθανότητα με εξοπλισμό. Κοιτώντας για αρκετή ώρα το σημείο δεν έβρισκα ασφαλή τρόπο για να σκαρφαλώσω. Μόνο με ρίσκο θα γινόταν και σίγουρα ένα από τα τελευταία μέρη που θες να χτυπήσεις είναι ένα άγνωστο σχετικά φαράγγι. Έτσι και αλλιώς η ώρα ήταν περασμένη και δε θα πήγαινα και πολύ παραπέρα. Είχε έρθει η ώρα της επιστροφής!

Λίγο παιχνίδι μακράς έκθεσης με τα χρώματα να με ευνοούν.

Επιστρέφοντας προς Ρειχέα μου χαρίστηκε ακόμα μια εικόνα που θα θυμάμαι, λες και δεν είχα χορτάσει εκείνη τη μέρα. Ήταν ίσως κάτι σαν ανταμοιβή για τον κόπο που έκανα!

Σαν τελευταίο αξιοθέατο της εξόρμησης είχα βάλει έναν ακόμη ερειπωμένο οικισμό, το Λογγάρι. Ανεβαίνοντας τον βατό χωματόδρομο που τα παλιότερα χρόνια δεν υπήρχε και η κίνηση από και προς το χωριό γινόταν αποκλειστικά μέσω μονοπατιών. Ο δρόμος ξεκινά από τον δρόμο Γέρακα-Μονεμβασιάς.

Στο σημείο που είχα σταματήσει βρισκόταν ακόμη ένας ερειπωμένος οικισμός ο οποίος ονομαζόταν Τραγάνα.

Ήδη έχω ξεκινήσει να κερδίζω ύψος.

Άφιξη στο Λογγάρι με τα εντυπωσιακά πέτρινα διώροφα κτίσματα. Ένα αρχιτεκτονικό διαμάντι το οποίο δυστυχώς αφέθηκε στην τύχη του.

Τα οποία σπίτια έφεραν και πολεμίστρες παρακαλώ!

Στον κάτω όροφο βρισκόταν ο σταύλος από αυτά που διάβασα.

Κατάβαση από το Λογγάρι στον δρόμο για Μονεμβασιά.

Youtube Video

Γεμάτος από εικόνες και εμπειρίες επέστρεψα στο σπίτι. Είχα πλέον θεραπευτεί όσο και απίστευτο αν ακούγεται. Αρνητικό της εποχής η μικρή μέρα αλλά πολλές φορές αυτά τα στενά χρονικά πλαίσια σε κρατούν σε εγρήγορση και με σωστό προγραμματισμό μπορείς να κάνεις πράγματα που ίσως πιστεύεις ότι θα γίνονταν σε περισσότερες μέρες!

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

@nickthetrib said in Σκροπονέρια- Ακρωτήριο Γάτζα 28-12-2025:

Καλή Χρονιά, από του χρόνου ελπίζουμε σε συνέχεια!

Να είσαι καλά αδερφέ! Υγεία πάνω από όλα, λίγη τύχη και όλα θα γίνουν!

Είδα τον Ραλλέα από πάνω και νοστάλγησα τα νιάτα μου με το VTS! Πραγματική απόλαυση θα ήταν εκεί πάνω!

Όποιος θέλει λίγη κίνηση και ανύπαρκτη αστυνόμευση στα ατελείωτα πάσα, επιβάλλεται να πάει στα Πυρηναία Όρη. Με ευχαριστεί αργότερα!

Τελευταία εξόρμηση για το 2025 και νούμερο 52 συνολικά για αυτήν την ανέλπιστα παραγωγική χρονιά. Αυτή η πυκνότητα των εικόνων και των εμπειριών πάντα μου δίνει την αίσθηση ότι έζησα πολύ περισσότερο από έναν χρόνο. Όταν κοιτάω τα ταξιδιωτικά και τα άλμπουμ, νιώθω ότι μερικά τα έκανα πιο παλιά, σε βάθος τριετίας ας πούμε. Στόχος μου και για το 2026, να παραμείνω δραστήριος και με υψηλό κίνητρο.

Αυτή τη φορά βρέθηκα στα Σκροπονέρια μιας και ο καιρός εκεί έδειχνε ιδανικός. Βέβαια το κρύο ήταν τσουχτερό, από τη Μαλακάσα μέχρι τη Χαλκίδα και τα Σκροπονέρια το θερμόμετρο έδειχνε από 1 εώς 4 βαθμούς!

Λίγο πριν τα Σκροπονέρια συνάντησα ένα σπάνιο θέαμα!

Αυτή η ομίχλη ερχόταν από την πλευρά της Παραλίμνης και της Υλίκης και ''χυνόταν'' στη θάλασσα.

Άφιξη στον όρμο Σκροπονερίων. Απέναντι αριστερά το ακρωτήριο Γάτζα και η νήσος Γάτζα. Με 4 βαθμούς και κρύο αεράκι, ξεκίνησα να φουσκώνω το καγιάκ με το μπουφάν!

Βέβαια από όλη τη διαδικασία ζεστάθηκα και τελικά το έβγαλα αλλά ήταν η 1η φορά που έβαλα και ισοθερμικό κολάν αλλά και μπήκα με θερμική μπλούζα. Όλα τα ταξιδιωτικά που διαβάζετε τόσο καιρό γίνονται με κοντομάνικο και μαγιώ, λες και είναι καλοκαίρι! Φανταστείτε τι είδους άσκηση είναι για να μην κρυώνω καν. Πετυχαίνω ψαράδες που είναι ντυμένοι σαν κρεμμύδια και με κοιτούν με απορία!

Νήσος Γάτζα η οποία είναι και αυτή λημέρι δεκάδων γλάρων.

Στο βάθος η χιονισμένη Δίρφη.

Κάνοντας το γύρο του μικρού αυτού νησιού.

Το οποίο νησάκι όπως το παρατηρούσα από τη δορυφορική εικόνα, μοιάζει ελαφρώς με την Κύπρο. Ε? Τι λέτε?

Κινούμενος προς το ακρωτήριο Γάτζα. Αριστερά είναι ο όρμος των Σκροπονερίων, εγώ θα κινηθώ από τα δεξιά και θα τραβήξω την ακτογραμμή. Στο παρελθόν είχα βρεθεί από πάνω, μέσω ενός χωματόδρομου που έφτανε πολύ κοντά στην άκρη.

Και σε αυτό το σημείο όπως και στο Εγγλεζονήσι λίγο παραπέρα, κυριαρχούν οι μέδουσες. Μάλιστα ήταν τόσες πολλές που θα έλεγα πως ΄΄οι μέδουσες είχαν θάλασσα΄΄, όχι το ανάποδο

Παρόλο που όπως είπα, είχα βρεθεί απο πάνω πριν κάποια χρόνια, αυτά που είδα δια θαλάσσης ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες μου.

Γνώριζα και μέσω της δορυφορικής εικόνας πως θα συναντήσω ένα πράσινο τοπίο και σχετικά βραχώδες, δεν είχα προσέξει όμως χάρτη με ισοϋψεις καμπύλες ώστε να διακρίνω τους κάθετους γκρεμούς. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε, δεν πήγα για ορειβασία...

Προχωρούσα εκστασιασμένος. Γιατί εν τέλει, καλύτερα που δεν ήξερα τι να περιμένω. Είναι σα να βλέπεις ταινία και να γνωρίζεις εξ'αρχής τι θα γίνει.

Η μικρή παραλία εκεί όλα τα λεφτά! Και σε τι μέρος! Αν απομονώσουμε τη θάλασσα και τα πουρνάρια, αν τα έσβηνα ας πούμε με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας, εύκολα θα το μπέρδευε ο οποιοσδήποτε με ένα βραχώδες ορεινό τοπίο.

Συνεχίζοντας στο υπαίθριο μουσείο και χαζεύοντας τα διάφορα σχήματα.

Είπα για τη μικρή παραλία νωρίτερα, χωρίς όμως να σας πω πως δε θα έμπαινα σε αυτά τα νερά ούτε με τη στολή κατάδυσης. Ο λόγος είναι οι ιχθυοκαλλιέργειες που έχουν διαλύσει κυριολεκτικά το περιβάλλον σε αυτήν την περιοχή. Ωραία η εικόνα της αυτοσχέδιας καλύβας πάνω στα κακοτράχαλα βράχια, όμως θα ήταν σούπερ αν μιλούσαμε για απλούς ψαράδες, όχι για βιαστές του περιβάλλοντος.

Ακόμη μια τρομερή τοποθεσία. Στις μικρές σπηλιές αριστερά κατοικούν διάφοροι γλάροι και αγριόπαπιες. Μόλις πλησίασα πετάχτηκαν μακριά.

Στη θάλασσα έβλεπα ίχνη από πετρέλαιο, φουσκάλες καφέ, διάφορα σκουπίδια από τα κλουβιά. Και πως να μην έβλεπα αφού υπήρχαν δύο μεγάλα καράβια και 2 μικρά σκάφη που φόρτωναν και πήγαιναν πέρα δώθε. Δείτε ντουμάνι που έβγαζαν

Να μη ξεχάσουμε να καταργήσουμε τους κινητήρες εσωτερικής καύσης έτσι?
Και η μυρωδιά της θάλασσας όπως ήταν αναμενόμενο ήταν χάλια. Μάλιστα σε ένα σημείο δε μπορούσα να συνεχίσω στην ακτογραμμή γιατί είχαν απλώσει κάτι σαν μεγάλους σωλήνες από τα σπιτάκια στην ξηρά μέχρι τα κλουβιά. Αναγκάστηκα να κάνω παράκαμψη προς τα ανοιχτά και μέσα από τα κλουβιά.

Συνεχίζοντας προς Πόρτο Γάτζα όπου είχα φτάσει πέρισυ μέσω χωματόδρομου από τον Άγιο Ιωάννη. Εδώ το τοπίο θυμίζει λίγο Πηγάδι Πτελεού (στο πολύ πιο ήρεμο) και σε όλα αυτά τα πράσινα παραθαλάσσια τοπία της Φθιώτιδας και της Μαγνησίας.

Συνεχίζοντας γιαλό γιαλό, η ακτογραμμή δε σταματά ποτέ να έχει ενδιαφέρον.

Προσεγγίζοντας την ερημική και απρόσιτη από ξηρά παραλία δίπλα από το Πόρτο Γάτζα. Στην οποία παραλία έχουν ξεβραστεί κλασσικά σκουπίδια από τις ιχθυοκαλλιέργειες. Μέχρι και μια τεράστια σημαδούρα όμοια με εκείνη που είδατε σε προηγούμενη φωτογραφία.

Η μέρα πάντως ήταν τέλεια και ο αέρας έκοψε εντελώς. Απέναντι το Καντήλι Ευβοίας.

Συνεχίζοντας στο Πόρτο Γάτζα. Ωραίο μέρος, καταπράσινο. Η θάλασσα δε λέει κάτι, όπως και οι περισσότερες στο δυτικό τμήμα του Ευβοϊκού κόλπου. Συν ότι οι ιχθυοκαλλιέργειες (εν ενεργεία γιατί έχει σημασία) κάνουν ζημιά στο περιβάλλον της περιοχής, είναι αποτρεπτικοί παράγοντες για μπάνιο. Είναι κρίμα γιατί το μέρος είναι ωραίο.

Επιστροφή με πλήρη άπνοια. Στο βάθος ξανά η Δίρφη και δεξιά της το ξέχιονο Ξεροβούνι. Τα 300m που είναι χαμηλότερο κάνουν τη διαφορά στο χιόνι. Επί τη ευκαιρία δοκίμασα ξανά να μετρήσω ταχύτητα με το καγιάκ, πολύ δυνατά νιώθοντας πως το φθηνό κουπί της Intex οτι είναι έτοιμο να σπάσει! Θυμίζω πως την 1η φορά όχι με πλήρη άπνοια, είχα δει 6,5km, την 2η φορά στην παραλία Σαράντη 7,4km. Οι συνθήκες όμως δεν ήταν ίδιες με αυτή τη φορά, στην οποία κατάφερα και είδα 9,2km/h!!!! Δεν το πίστευα! Αναρωτιέμαι τι θα δω με σοβαρό κουπί (το ψάχνω).

Φτάνοντας στον όρμο των Σκροπονερίων. Μπροστά το νησάκι Γάτζα και πίσω το όρος Μεσσάπιον (Κτυπάς). Αριστερά στο βάθος διακρίνεται ο Όλυμπος Ευβοίας.

Μπήκα λίγο στον όρμο και τράβηξα τη βόρεια ακτογραμμή του προς τα μέσα. Είχα εντοπίσει μια ενδιαφέρουσα παραλία. Βέβαια είχα δει και τις ιχθυοκαλλιέργειες που υπάρχουν ΜΕΣΑ στον όρμο από αυτήν την πλευρά. Ε τα αποτελέσματα γνωστά. Δείτε δεξιά τη μούργα. Εν τω μεταξύ ο καιρός ήταν κόντρα σε μένα και οι ιχθυοκαλλιέργειες στην ίδια ευθεία. Οι τύποι είναι πραγματικά τραγικοί. Πετρέλαιο, μυρωδιά και μούργα. Και λίγο πιο πέρα στη μέση του όρμου 2 βάρκες να ψαρεύουν. Πραγματικά ήθελα να πάω να τους ρωτήσω αν τα τρώνε αυτά τα άρρωστα ψάρια που ζουν εκεί.

Πέρα από το τραγικό του πράγματος για το οποίο προσωπικά δε μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω, τουλάχιστον αποζημιώθηκα για όλες τις πανέμορφες εικόνες που είδα.

Είχε περισσέψει λίγος χρόνος για να κάνω μια διαδρομή που δεν είχε τύχει να κάνω πότε, παρόλο που οδικώς είχα βρεθεί αρκετές φορές στην περιοχή. Από τα Σκροπονέρια συνέχισα τον ανηφορικό χωματόδρομο προς το ρέμα του Αγίου Νικολάου.

Youtube Video

Εδώ το ρέμα που καταλήγει στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στη θάλασσα.

Τρομερή θέα στα Σκροπονέρια.

Από εκεί μπήκα δεξιά σε διαγώνιο χωματόδρομο και ανέβηκα στον ορεινό όγκο των Αχλαδιών του Πτώου όρους.

Youtube Video

Η διαδρομή ήταν αρκετά δύσβατη. Το ύψος στις κεραίες είναι 697m

Και η θέα στα Σκροπονέρια ασύλληπτη!

Από εκεί επέστρεψα πίσω στο ρέμα του Αγίου Νικολάου και συνέχισα χωμάτινα προς τον Άγιο Ιωάννη. Τα μεταλλεία της περιοχής δίνουν έναν απόκοσμο τόνο στο τοπίο. Σα να βλέπεις μικρά ηφαίστεια.

Μόλις έφτασα Άγιο Ιωάννη θυμήθηκα πως υπάρχουν μπλόκα από το ύψος του Κάστρου κλπ. Δεν ήθελα να μπλέξω οπότε επέστρεψα από τους χωματόδρομους στα Σκροπονέρια και βγήκα Χαλκίδα εύκολα, όπως είχα κάνει το πρωϊ. Από εκεί και κάτω δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα κίνησης.

Το πρόβλημα με τις ιχθυοκαλλιέργειες είναι μεγαλύτερο από όσο νομίζουμε πάντως. Έτυχε και είδα ένα βίντεο με τις παρατημένες εγκαταστάσεις σε πολλά μέρη της Ελλάδας και τα πράγματα είναι τραγικά. Επιχειρηματίες παίρνουν επιδοτήσεις, στήνουν τα κλουβιά, δουλεύουν κάποια χρόνια, κλείνουν και δεν τους υποχρεώνει κανείς να τις μαζέψουν. Παραμένουν στη θάλασσα για χρόνια και διαλύονται σιγά σιγά. Έλεγχος δεν υπάρχει, δικαιοσύνη δεν υπάρχει (για τους έχοντες πάντα, γιατί για τους απλούς ανθρώπους μια χαρά υπάρχει), πραγματικά δεν ξέρω που θα οδηγηθεί η κατάσταση σε όλα τα επίπεδα. Ας ελπίσουμε σε ένα θαύμα...

Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με υγεία πάνω από όλα σε εσάς και τις οικογένειές σας!

Μιας και έχω πάει με μηχανή, οδηγικά αλλά και σαν τοπίο δεν είναι το καλύτερο πάσο συγκριτικά με άλλα (Passo Sella, Passo di Giau και αρκετά άλλα). Είναι σίγουρα το πιο πολυδιαφημισμένο. Εννοείται η κίνηση είναι πρόβλημα λόγω της υπερπροβολής που έχει, όπως σωστά ειπώθηκε.

Χρόνια πολλά και καλές γιορτές σε όλους με υγεία πάνω από όλα. Από το καλοκαίρι είχα να βρεθώ ξανά στην περιοχή, αυτή τη φορά όμως ήμουν σόλο και με απαιτητικό προσανατολισμό. Τα θαλάσσια χιλιόμετρα που σκόπευα να κάνω ήταν αρκετά δεδομένης της εποχής (σχεδόν 20)

Σαν αφετηρία επέλεξα τη γνωστή παραλία Σαράντη του νομού Βοιωτίας. Λίγο πριν φτάσω στην παραλία θαύμασα για ακόμα μια φορά τους γεωλογικούς σχηματισμούς του όρμου.

Η διαδρομή που σκόπευα να κάνω με εκκίνηση είναι στα δεξιά του χάρτη όπου βρίσκεται η τεράστια χερσόνησος που αποτελεί το δυτικό άκρο του κόλπου της Δομβραίνας. Συγκεκριμένη ονομασία δε νομίζω ότι έχει αλλά αποτελείται από διάφορα ακρωτήρια. Η άκρη στη νοητή ευθεία ονομάζεται Τράχηλος όπου και έφτασα, από τη δεξιά πλευρά το ακρωτήρι ονομάζεται Τσάρλα.

Έτοιμος για σαλπάρισμα. Ο καιρός ήταν όπως ακριβώς τον είχαν προβλέψει ο Ποσειδώνας και το Windy. Κάποια άλλα ''πιο γραφικά'' και από τη Σαντορίνη σάιτ τύπου Meteo κλπ έδιναν 4 μποφώρ όλη μέρα.

Τράβηξα την ακτογραμμή η οποία έχει απόσταση σχεδόν 7 χιλιόμετρα μέχρι το ακρωτήρι.

Οι συνηθισμένες αντανακλάσεις που πάντα με γοητεύουν.

Η παραλία Σαράντη στο βάθος, ψηλά ο Ελικώνας αγκαλιασμένος από χαμηλή νέφωση.

Αναμφίβολα ενδιαφέρουσα η ακτογραμμή της χερσονήσου.

Σε κάτι τέτοια σημεία θαρρεί κανείς πως έφτασε στο ακρωτήρι.

Μέχρι να διαπιστώσει πως έχει ακόμα κάποια χιλιόμετρα να διανύσει. Ξέρω ότι οι θαλασσοπόροι μετράνε σε μίλια αλλά ''you can't teach an old dog new tricks''.

Ακόμα ένα ενδιαφέρον σημείο. Δείτε που έχει σταθεί ο τεράστιος βράχος που κάποτε ξεκόλλησε από ψηλά!

Παραδόξως η περιοχή δεν έχει μεγάλες σπηλιές όπως η Εύβοια πχ.

Μερικά ακόμα ενδιαφέροντα σημεία.

Σε οπτική επαφή με το ακρωτήριο Τράχηλος και τη μικρή νησίδα Ταμπούρλο.

Youtube Video

Κοιτώντας ανατολικά διακρίνεται η νήσος Φονιάς και η Γκρομπουλούρα. Κάποια στιγμή θα τις δούμε όλοι από κοντά. Στο βάθος αριστερά το όρος Κορομπίλι πάνω από την Αλυκή.

Προσεγγίζοντας το Ταμπούρλο.

Το οποίο Ταμπούρλο είναι πραγματικά πολύ μικρό. Αυτή η πλευρά του είναι και η μοναδική που παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Κοιτώντας δυτικά, σε απόσταση λίγο κάτω από 2 χιλιόμετρα, βρίσκεται η Βρώμα. Αμέσως κινήθηκα προς τα εκεί.

Κοιτώντας νότια διακρίνεται η διαδρομή που έκανα την προηγούμενη Κυριακή από αυτήν. Στο δεξί άκρο της χερσονήσου βρίσκεται ο φάρος Μελαγκάβι.

Πλησιάζοντας τη Βρώμα. Γιατί άραγε ονομάστηκε έτσι?

Διόλου τυχαία η επιλογή του ονόματος. Πράγματι το νησί έχει μια ιδιαίτερη μυρωδιά που οφείλεται στους εκατοντάδες γλάρους που ζουν εκεί.

Μια ενδιαφέρουσα μίνι σπηλιά.

Κάνοντας το γύρο του νησιού. Οι γλάροι είχαν σελληνιαστεί με την παρουσία μου. Πέταγαν από πάνω μου κατά δεκάδες και φώναζαν.

Αυτό ήταν μάλλον το πιο εντυπωσιακό σημείο του νησιού από την πίσω πλευρά.

Μιλάμε για κραυγές από όλους. Τι να μου έλεγαν άραγε?

• '' Καλώς ήρθες''?
  -''Που πας ρε τρελοκομείο μέσα στο χειμώνα με το καγιάκ''?
  -''Ρε φύγε από δω ρε μπρό''?

Ό,τι και να μου έλεγαν η όλη εμπειρία είναι γενικά σπάνια.

Ακόμα ένα σημείο με κάποιες μικρές σπηλιές.

Από εκεί αποφάσισα να το κόψω όλο ευθεία προς την παραλία Σαράντη και να καταλήξω στο ακρωτήριο Τσούργια που είναι στην άλλη πλευρά της παραλίας και αποτελεί το φυσικό σύνορων των δήμων Θήβας και Λιβαδειάς. Δηλαδή ό,τι βρίσκεται δεξιά από το ακρωτήρι είναι Δήμος Θήβας. Το Ταμπούρλο και η Βρώμα ανήκουν στο δήμο Θήβας. Βέβαια οκ, πρακτικά ανήκουν στους γλάρους αλλά δεν έχει σημασία!

Στο βάθος βλέπουμε ολόκληρη τη χερσόνησο που καταλήγει στο ακρωτήρι Τράχηλος.

Η αλήθεια είναι ότι με ταχύτητες 5 ώς 6km, οι αποστάσεις μακριά από την ξηρά βγαίνουν λίγο βαρετά. Δηλαδή κοντά στην ακτογραμμή νιώθω ότι κινούμαι ωραία και υπάρχουν εναλλαγές εικόνων. Στην ανοιχτή θάλασσα οι στόχοι νιώθω ότι δεν πλησιάζουν ποτέ. Γενικά πάντα προτιμώ τις διαδρομές κοντά στις ακτογραμμές. Τώρα έκανα μια εξαίρεση.

Επιτέλους φτάνω!

Κινούμενος προς την παραλία γιαλό γιαλό, συνάντησα μια ωραία παραλία και ένα εικονοστάσι.

Σύντομη στάση. Ωραία και προστατευμένη παραλία από κάθε καιρό. Σίγουρα το καλοκαίρι θα πήζει από τα καγιάκ που νοικιάζονται στην παραλία αλλά και από σκάφη.

Πλησιάζοντας το Σαράντη. Η χαμηλή νέφωση είναι από το πρωϊ αμετακίνητη.

Μόλις βγήκα και έκατσα να φάω κάτι, με πλησίασε αυτός ο μπόμπιρας.

Είχε περισσέψει χρόνος και όπως ήταν λογικό, προχώρησα και στο 2ο σκέλος της εξόρμησης.

Youtube Video

Ανέβηκα τον ασφάλτινο δρόμο της παραλίας προς τον Πρόδρομο και μπήκα αριστερά στον κλασσικό χωματόδρομο που κατευθύνεται προς τη Ζάλτσα. Στην τοποθεσία Κοκκινάδα σταμάτησα για να κάνω επιτέλους το πάσο του Ελικώνα που δεν κατάφερα πέρισυ λόγω χιονιού.

Youtube Video

Σε πρώτο πλάνο ανεβαίνοντας η μονή Οσίου Σεραφείμ. Στο βάθος η νήσος Άμπελος που είχα πάει οικογενειακώς το καλοκαίρι. Σε εκείνο το νησάκι ασκήτεψε ο όσιος Λουκάς.

Η διαδρομή ήταν σούπερ και βατή. Βέβαια η ομίχλη δε με άφησε να δω τη φανταστική θέα, προσέφερε όμως λίγο μυστήριο στο τοπίο.

Youtube Video

Ο χωματόδρομος καταλήγει κοντά στην Αρβανίτσα. Από εκεί φυσικά δεν έκανα το λάθος να κατέβω προς Λιβαδειά. Συνέχισα προς Αγία Άννα και κατέβηκα στη Θίσβη.

Μιας και ο χρόνος ήταν περιορισμένος, προσπάθησα από τη Θίσβη να βγω στο κανάλι της ΕΥΔΑΠ. 2-3 διαδρομές που διάλεξα ήταν εντελώς παρατημένες. Έχασα αρκετό χρόνο και ο ήλιος πλησίαζε προς τη Δύση του. Παλιότερα είχα βγει κάπως αλλά δε θυμόμουν τι ακριβώς είχα κάνει. Υπήρχαν και άλλοι χωματόδρομοι αλλά το άφησα για άλλη φορά.

Επιστροφή από Λεύκτρα- Καπαρέλλι για να αποφύγω τυχόν μπλόκα και κίνηση. Σύντομη στάση στο τρόπαιο Λεύκτρων όπου οι αήττητοι μέχρι το 371 π.Χ Σπαρτιάτες ηττήθηκαν στο σημείο αυτό από τους Θηβαίους του Επαμεινώνδα. Οι Θηβαίοι χρησιμοποίησαν καινοτόμες για τότε τακτικές όπως χρήση Φάλαγγας με βάθος πολλών σειρών, λοξό μέτωπο επίθεσης και συνδυασμένη χρήση ιππικού. Αυτό το τρόπαιο στήθηκε ως σύμβολο θριάμβου αλλά και αλλαγής στην ισορροπία δυνάμεων της εποχής.

Κάπου στις Θεσπιές με έπιασε νύχτα και ψιλόβροχο. Ο δρόμος όμως ήταν ευτυχώς άδειος.

Και κάπως έτσι η προτελευταία εξόρμηση του 2025 ολοκληρώθηκε. Ελπίζω ο καιρός να μου κάνει το χατήρι για ακόμα μια Κυριακή, ώστε να κλείσει ωραία το 2025. Εντάξει και να μη μου κάνει τη χάρη, πιστεύω ότι δε δικαιούμαι να μιλάω...

Εύχομαι καλές γιορτές με υγεία πάνω από όλα!

@dettol said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

Εξαιρετικές οι βόλτες σου και ευχαριστούμε για το υλικό.
Μια απορία που έχω είναι πως εξασφαλίζετε την ασφάλεια σας; Ρωτάω διότι αν έχω καταλάβει καλά πας μόνος σου και σε μέρη που μάλλον δεν συναντάς άλλους ανθρώπους. Πως έχεις σκεφτεί να αντιμετωπίσεις αν συμβεί κάτι απρόσμενο, πχ στραβοπατήσεις ή πέσεις ή κάτι τέτοιο. Εχεις ενημερωσει που θα είσαι ή δίνεις στίγμα ανά τακτά χρονικά διαστήματα; Πως το έχεις οργανώσει αυτό το κομμάτι;

Σε ευχαριστώ φίλε μου να είσαι καλά! Υπάρχουν εφαρμογές πχ enduro tracker που γίνεσαι ορατός στο χάρτη σε πραγματικό χρόνο, με αρκετή ακρίβεια, από όποιον επιλέξεις. Επίσης και στο google maps μπορείς να κάνεις κάτι ανάλογο, απλώς δεν είναι ακριβώς real time, έχει μια καθυστέρηση το στίγμα. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει καθόλου σήμα κλπ, κρατάει την προηγούμενη τοποθεσία μου. Και φυσικά υπάρχει και το 112 που λειτουργεί χωρίς σήμα και χρειάστηκε πέρισυ το Φλεβάρη στη Δυτική Όθρυ που κόλλησα με το αυτοκίνητο (δεν κινδύνεψα φυσικά αλλά με γλίτωσε από ταλαιπωρία τύπου να περπατήσω στο κοντινό χωριό για καμιά ώρα για να βρω βοήθεια ή να βρω σήμα).

@otso said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

@dettol said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

Εξαιρετικές οι βόλτες σου και ευχαριστούμε για το υλικό.
Μια απορία που έχω είναι πως εξασφαλίζετε την ασφάλεια σας; Ρωτάω διότι αν έχω καταλάβει καλά πας μόνος σου και σε μέρη που μάλλον δεν συναντάς άλλους ανθρώπους. Πως έχεις σκεφτεί να αντιμετωπίσεις αν συμβεί κάτι απρόσμενο, πχ στραβοπατήσεις ή πέσεις ή κάτι τέτοιο. Εχεις ενημερωσει που θα είσαι ή δίνεις στίγμα ανά τακτά χρονικά διαστήματα; Πως το έχεις οργανώσει αυτό το κομμάτι;

Μαλλον θα εχει σταρλινκ , δεν ξερω αν εχει στην ακρη και λεφτα γιατι κατι ακουσα οτι τις χρεωνουν πια κατι τετοιες διασωσεις

Φαντάζεσαι να κυκλοφορεί κάποιος στα βουνά και τις θάλασσες με πάκους 500ευρα για κάποια πιθανή διάσωση? Θα είχε πολύ γέλιο! Θα είχε ακόμη περισσότερο αν θα έπρεπε να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, όπως το ότι δεν τα είχε μαζί για να αγοράσει εν πλω τίποτα περίεργο. Είναι και λίγο περίεργη η θάλασσα, πριν κάποια χρόνια βρήκαν πλοίο με τόνους σκόνης!

Υ.Γ: Οι διασώσεις μέχρι στιγμής είναι δωρεάν, για αυτό χάθηκε το κακόμοιρο το παλλικαράκι στο φαράγγι της Κρήτης. Στο εξωτερικό από όσο ξέρω χρεώνεσαι αρκετά αλλά εκεί ξεκινά και υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τον υπερτουρισμό.

@otso said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

@billy84 said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Αν επιτρεπεται ποσο πηγε το μαλλι ;
Εχει θεση για κωπηλατη ; γιατι αν εβρισκα κανα δουλο θα προτιμουσα να βαραω το ταμπουρλο σαν τον τσιπρα .

5 κατοστάρικα περίπου. Εσύ σίγουρα θα ήθελες να είσαι Ρωμαίος αξιωματικός στις γαλέρες!!!

Youtube Video

@nickthetrib said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

Δίνε πόνο εσύ να διαβάζουμε και να κάνουμε οφθαλμόλουτρα τα τοπία εμείς!!!

Να είσαι καλά φίλε μου!!! Τώρα που είπες για πόνο, η αλήθεια είναι ότι δε δίνω αλλά λαμβάνω αρκετό πόνο τις επόμενες μέρες!!!

@gatoz said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:

χαχαχαχα
αμα σου πω οτι υποχωρησε λιγη ωρα πριν το περασω με κατι βιταραιους το 22?

το ρεμα πριν τις μπουλντοζες που το βρηκες ασφαλτο....χαχαχαχ

Πω ρε φίλε και αναγκαστήκατε μέσα στη νύχτα να γυρίσετε πίσω? Τραγικό! Εν τω μεταξύ και εγώ μόνο που το έβλεπα στο χάρτη, δεν έδινα πολλές πιθανότητες να περνάει γιατί πραγματικά έτσι όπως είναι, στην 1η κακοκαιρία θα κατεβάσει ότι υπάρχει και δε θα περνάει τίποτα. Ευτυχώς το είχαν φτιάξει. Δεν ξέρω βέβαια πόσες φορές θα το έχουν φτιάξει από το 2022 γιατί πραγματικά είναι εντελώς απροστάτευτο το σημείο και σίγουρα θα διαλύεται κάθε χειμώνα. Διαδρομάρα όμως έτσι?

Πολλές φορές αναρωτιέμαι. Ζούμε σε μια χώρα με ατελείωτη ακτογραμμή και βουνά σε απόσταση αναπνοής και η επίσκεψη της πλειοψηφίας σε αυτά είναι μόνο κάποιες συγκεκριμένες μέρες. Οι παραλίες το χειμώνα είναι άδειες. Τα βουνά το καλοκαίρι επίσης. Γεμίζουν μόνο κάποια συγκεκριμένα λόγω χιονοδρομικών για όσο έχει κατάλληλο χιόνι. Αναρωτιέμαι λοιπόν πως είναι δυνατόν να έχουμε τόση ποικιλία σε τοπία δίπλα μας και οι πλατείες τόσο στις μεγάλες πόλεις, όσο και στην επαρχία, να είναι γεμάτες.

Κουλτούρα? Έλλειψη ενδιαφερόντων ή χρημάτων? Απλή σαπίλα? Όλα μαζι? Κάτι άλλο? Στο εξωτερικό πάντως, ακόμη και στα ψυχρότερα κλίματα, δεν είδα πουθενά παρόμοια φιλοσοφία. Υπάρχει κόσμος ας πούμε που το καλύτερο πράγμα που έχει σε κοντινή απόσταση είναι ένα ποτάμι. Για να δει θάλασσα ή βουνό πρέπει να κάνει κανονικό ταξίδι. Σκεφτείτε πόσο τυχερούς θεωρούν τους ανθρώπους με τόσα πολλά και διαφορετικά μέρη δίπλα τους...

Από την αρχή της ενασχόλησής μου με το kayaking, είχα κυκλώσει το ακρωτήριο Μελαγκάβι και την θαλάσσια προσέγγιση της βόρειας πλευράς όπου βρίσκονται οι γνωστές-άγνωστες παραλίες Στέρνα και Μυλοκοπή.

Οι συνθήκες ήταν εκ πρώτης όψεως ιδανικές οπότε βρέθηκα ταχύτατα στη Λίμνη Ηραίου ή Βουλιαγμένης ή κατά την αρχαιότητα Γοργόπις ή Εσχατιώτις.

Εκεί σπατάλησα λίγη ώρα να περιεργαστώ το καινούργιο μου σκάφος. Γενικά δε μου αρέσουν οι αλλαγές αν κάτι με έχει βολέψει, εδώ όμως όφειλα να ανέβω κατηγορία καθώς το σπορ με τράβηξε (και το φθηνό Κ2 είχε αρχίσει να πνέει τα λοίσθια) .

Το καγιάκ είναι Spinera Hybris 410, ένα μέτρο μεγαλύτερο από το προηγούμενο, με drop stitch πάτο που φουσκώνει στα 8 psi και ενισχυμένα πλαϊνά μπαλόνια PVC χαμηλού προφίλ για καλύτερη απόδοση και πολύ μικρότερη επιρροή από ανέμους, κάτι που τα καγιάκ με μεγάλα μπαλόνια πάσχουν σημαντικά.

Έχοντας περάσει το μικρό κανάλι που ενώνει τη λίμνη με τον Κορινθιακό κόλπο όπως είδατε στην προηγούμενη φωτογραφία και κινούμενος προς τον γνωστό φάρο Μελαγκάβι.

Με το καλημέρα κινούμαι με 1,5 χιλιόμετρο παραπάνω συγκριτικά με το παλιό καγιάκ. Και αν σας φαίνεται λίγο, θα σας πω ότι πρόκειται για μια διαφορά 30% στο φάσμα των 5-6 χιλιομέτρων ανά ώρα.

Και αυτό χρησιμοποιώντας τα παλιά φθηνά κουπιά που βρίσκονταν στη συσκευασία του Intex.

Σίγουρα με ένα ποιοτικότερο κουπί το χάσμα θα αυξηθεί.

Εντυπωσιακό σπήλαιο με έναν μικρό σταλαχτίτη και σταλαγμίτη στο κέντρο του.

Το μέρος είναι απρόσιτο από ξηρά αλλά αυτό το στοιχείο είναι που δίνει αυτές τις εικόνες.

Εδώ μια ωραία εσοχή και πάνω δεξιά διακρίνεται το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Είχα πάει πριν κάποια χρόνια και η θέα είναι εντυπωσιακή από εκεί ψηλά.

Βρίσκομαι σε οπτική επαφή με τον φάρο Μελαγκάβι.

Ακριβώς από κάτω υπάρχει μια μικρή παραλία και ο ναός της Ήρας. Η περιοχή κατοικήθηκε και μεταγενέστερα επί Ρωμαϊκής εποχής όπου χτίστηκε μια αγροικία.

Εντυπωσιακός πολυφωτογραφημένος βράχος αλλά από ψηλά. Σπάνια θα βρείτε εικόνες μέσα από τη θάλασσα.

Πλησιάζοντας το ακρωτήρι.

Έχοντας περάσει από τη βόρεια πλευρά. Μερικές πληροφορίες για τον φάρο. Χτίστηκε το 1897 και λειτουργούσε με πετρέλαιο. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και επαναλειτούργησε το 1947. Το 1982 έγινε ηλεκτρικός. Από το 2001 θεωρείται ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Youtube Video

Ακόμα μερικά γλυπτά της θάλασσας.

Τα γλυπτά αυτού του υπαίθριου μουσείου δεν περιορίζονται μόνο μέσα στη θάλασσα αλλά και έξω από αυτήν.

Η καταπράσινη βόρεια πλευρά του ακρωτηρίου. Ταυτόχρονα πολύ άγρια και βραχώδης. Δεν υπάρχουν καθόλου παραλίες για αρκετά χιλιόμετρα.

Το τοπίο αποζημιώνει με το παραπάνω τον κόπο μου.

Εντυπωσιακό γλυπτό

Έχοντας πλησιάσει στο ακρωτήριο της Στέρνας.

Το οποίο αποτελείται επίσης από άγριους γεωλογικούς σχηματισμούς.

Μόλις πέρασα το ακρωτήρι ο καιρός αγρίεψε αρκετά. Αέρας και θάλασσα πολύ ανακατεμένη. Κανένα πρόβλημα φυσικά για το καγιάκ αλλά προφανώς η ταχύτητά μου μειώθηκε αισθητά.

Το ακρωτήρι όπως το κοιτάω πίσω μου. Εντυπωσιακό!

Η παραλία της Στέρνας είναι προστατευμένη από τον καιρό. Κάποιοι προσπάθησαν να φτιάξουν ξενοδοχείο εδώ και χρόνια αλλά είναι ακόμα ημιτελές. Είχα έρθει πριν αρκετά χρόνια από τη χωμάτινη διαδρομή που φτάνει στην παραλία.

Στο βάθος υπάρχει μια ταβέρνα. Μιας και το σπορ μου ανοίγει την όρεξη σκέφτηκα για λίγο μήπως φάω κανά κοψίδι!

Συνήλθα σύντομα όμως. Αυτός ο πελώριος βράχος είναι που προστατεύει την παραλία από τον αέρα και το κύμα.

Όση ώρα περίμενα στην παραλία ο αέρας έκοψε λίγο και μου έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσω μέχρι την παραλία της Μυλοκοπής. Όχι ότι θα είχα πρόβλημα απλά όπως και να το κάνουμε όταν έχω κόντρα καιρό και κύμα είναι λίγο πρήξιμο @@.

Φανταστική και η συνέχεια προς Μυλοκοπή.

Έχοντας φτάσει λίγα μέτρα από την παραλία Μυλοκοπή.

Χαρακτηριστικό το σπιτάκι στη μέση της παραλίας. Δεν έχω πάει με το Qashqai ακόμα. Με τη μηχανή παλιότερα είχα κατέβει μερικές φορές.

Επιστροφή περισσσότερο γιαλό γιαλό γιατί κάποιους κόλπους στο πήγαινε τους παρέκαμψα για να φτάσω ταχύτερα στη Μυλοκοπή.

Τελικά υπάρχει μια και μοναδική παραλία από τη Στέρνα μέχρι την παραλία στον ναό της Ήρας! Προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα.

Ακόμη ένα εντυπωσιακό πέρασμα που έχασα πηγαίνοντας!

Μετά από σχεδόν 6 ώρες (με τα χασομέρια) επέστρεψα στη λίμνη. Ήταν 3 το μεσημέρι οπότε είχε περισσέψει λίγος χρόνος για να κάνω επιτέλους μια διαδρομή που ήθελα να κάνω αρκετά χρόνια αλλά ποτέ δεν τύχαινε. Λίγο μετά τα Πίσια προς Σχίνο, δε μπήκα δεξιά στο δρόμο που πάει για το δενδρόσπιτο αλλά στον επόμενο που καταλήγει στη Μαυρολίμνη.

Youtube Video

Εντυπωσιακή διαδρομή και ακόμα δεν έχω δει τίποτα φυσικά.

Εκκλησάκι Αγίας Μαρίνας.

Συνέχεια της διαδρομής η οποία αποδείχθηκε λίγο δυσκολούτσικη. Μάλιστα θα ήταν τελείως απροσπέλαστη αν δεν είχαν περάσει τζηπάδες να ανοίξουν ορισμένα σημεία που να περνάει οριακά αυτοκίνητο!!!

Youtube Video

Ας πούμε δείτε ένα σημείο της διαδρομής!!! Αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα αντέξει πριν καταρρεύσει ολόκληρος ο δρόμος!

Διακρίνεται η αιχμηρή βραχώδης κορυφή Μεγάλη Ντουσκιά με υψόμετρο 1.068m. Εγώ βρίσκομαι χονδρικά περίπου στα 700m ύψος.

Χαμηλά Σχίνος και Αγία Σωτήρα. Φανταστική θέα!

Πλησιάζοντας το ρέμα Ζουργιά το οποίο φαινόταν πραγματικά τεράστιο από τη δορυφορική εικόνα και αμφέβαλλα για την προσπελασιμότητά του!

Πράγματι είναι εντυπωσιακά τεράστιο. Και όμως περνούσε!

Η ώρα ήταν περασμένη και ήταν ρίσκο να συνεχίσω προς Μαυρολίμνη οπότε κατέβηκα έναν σαθρό δρόμο υψηλής κλίσης ακριβώς δίπλα στο ρέμα που κατεβαίνει καρφί στις Βαμβακιές.

Η κατάβαση στις Βαμβακιές

Youtube Video

Δυστυχώς η μέρα είναι μικρή και είναι αδύνατον να τα προλάβω όλα. Κάποια στιγμή θα επιστρέψω για το κομμάτι Βαμβακιές- Μαυρολίμνη (αν βγαίνει). Πολύ ευχαριστημένος με το νέο μου καγιάκ αλλά όπως συμβαίνει πάντα, όταν πληρώνεις την τετραπλάσια αξία από αυτή του φθηνού Intex Κ2, υπάρχουν και οι ανάλογες απαιτήσεις. Δεν υπάρχει επιείκεια όπως με το φθηνό προϊόν. Ελπίζω να αντέξει όπως υπόσχεται.

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Πήγα πολύ πρόσφατα μέσα Σεπτέμβρη και συνδύασα την επίσκεψη με βόλτα στα Κορακόνησα που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση! https://forum.4troxoi.gr/topic/103336/κορωνησία-κορακόνησα-14-9-2025

Το μέρος το θεωρώ από τα πιο αδικημένα στην Ελλάδα.