@harisma23 said in Στην πόλη όπου περιφρονήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος 11-1-2026:
Συγχαρητήρια για την πολύ ωραία παρουσίαση!
Εξαιρετική επιλογή το Κονάκι! Το έχω δώσει εξάλλου εδώ μέσα ως πρόταση, εδώ και καιρό.
Να είσαι καλά φίλε μου. Ευχαριστηθήκαμε φαγητό πράγματι! Και εννοείται μεγάλο πλεονέκτημα το άπλετο πάρκινγκ!
Οι άνεμοι ήταν θυελλώδεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, οπότε μια θαλάσσια εξόρμηση ήταν απαγορευτική. Ήταν μια καλή ευκαιρία για μια κοντινή οικογενειακή εξόρμηση. Αυτή τη φορά μας ακολούθησε ένα φιλικό ζευγάρι με ένα κοριτσάκι κοντά στην ηλικία της δικιάς μου. Ο φίλος μου με προέτρεψε να πάρω και το ποδήλατο της μικρής αλλά βαριόμουν να ξεφορτώνω τόσα πράγματα απο το πορτ μπαγκάζ, έτσι θυμήθηκα το πατίνι που της πήρα πριν 3 χρόνια και το έχει χρησιμοποιήσει ελάχιστα μέχρι σήμερα! Αυτό χώρεσε άνετα 
Άφιξη λοιπόν στην Κόρινθο, τη μοναδική πόλη που κάποιος τόλμησε να περιφρονήσει τον Μέγα Αλέξανδρο! Έχω πάει αρκετές φορές, ποτέ όμως δεν είχα μελετήσει την ιστορία του Διογένη, ο οποίος σημειωτέον δε γεννήθηκε εκεί αλλά βρέθηκε κατά τύχη.
Ο Διογένης ο Κυνικός ήταν έλληνας φιλόσοφος γεννημένος στη Σινώπη. Κατέληξε στην Κόρινθο μέσω των σκλαβοπάζαρων καθώς είχε συλληφθεί νωρίτερα Αγοράστηκε από τον Ξενιάδη ο οποίος διέκρινε την ευφυΐα του και του ανέθεσε να διδάσκει τα παιδιά του.
Κατά τον Πλούταρχο, πριν ο Μέγας Αλέξανδρος εκστρατεύσει στη Μικρά Ασία., θέλησε να γνωρίσει τον Διογένη. Όταν τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, ο φιλόσοφος του έδωσε την αδιανόητη απάντηση «μικρόν από του ηλίου μετάστηθι» (παραμέρισε λίγο γιατί μου κρύβεις τον ήλιο). Φεύγοντας ο Αλέξανδρος είπε στην ακολουθία του το περίφημο: «Εάν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν ο Διογένης».
Ο Διογένης ασπάστηκε την κυνική φιλοσοφία από τον Αντισθένη. Η Κυνική φιλοσοφία βασιζόταν στην απλή ασκητική ζωή, σαν των σκύλων. Ξέρουν να διαλέγουν φίλους και ποιοί είναι οι εχθροί τους. Βασίζονται στις απλές απολαύσεις της ζωής και δε χρειάζονται δόξα και πλούτη.
Ο Διογένης περιφρόνησε και τον Πλάτωνα εκτός από τον Μέγα Αλέξανδρο. Ο Πλάτωνας είχε ορίσει τον άνθρωπο ως ένα ζώον με δύο πόδια και χωρίς φτερά. Ο Διογένης μάδησε έναν κόκκορα και του τον
παρουσίασε λέγοντας ''ορίστε σου έφερα έναν άνθρωπο''! Θεωρούσε τον Αντισθένη πραγματικό διάδοχο του Σωκράτη και όχι τον Πλάτωνα.
Επίσης ο Διογένης είχε περιφρονήσει και την πιο διάσημη εταίρα της αρχαιότητας, τη Λαΐδα. Εκείνη ενοχλημένη από τη στάση του Διογένη τον προσκάλεσε για μια βραδιά μαζί της δωρεάν. Ο Διογένης δέχθηκε αλλά η Λαΐδα του έστησε παγίδα σε σκοτεινό δωμάτιο στέλνοντας την ηλικιωμένη σχεδόν υπηρέτριά της. Ο Διογένης δεν κατάλαβε τίποτα και την επόμενη μέρα που μαθεύτηκε όλοι τον ρωτούσαν την άποψή του για το γεγονός. Ο Διογένης απάντησε ότι με σβηστά τα φώτα όλες έμοιαζαν στη Λαΐδα!!! Η εταίρα πεισμωμένη από τη στάση του Διογένη του προσέφερε τελικά μια πραγματική νύχτα χωρίς χρήματα στην οποία τελικά συνευρέθηκαν κανονικά.
Εκείνη την περίοδο ο πιο τακτικός πελάτης της Λαΐδας ήταν ο Αρίστιππος ο οποίος πλήρωνε αδρά για να συνευρίσκεται μαζί της. Μόλις μαθεύτηκε πως δόθηκε δωρεάν στον Διογένη, αμέσως του ζητήθηκε από το πλήθος να τοποθετηθεί επί του θέματος. Ο Αρίστιππος έδωσε την εκπληκτική απάντηση ''την πληρώνω για να ευχαριστεί εμένα, όχι για να μην ευχαριστεί άλλους''!!!! Θα ήθελα τρελά με κάποιον απίθανο τρόπο τηλεμεταφοράς να γνωρίσω όλους αυτούς τους τύπους ρε γαμώτο.
Συνεχίσαμε με τα πόδια στον παραλιακό πεζόδρομο ο οποίος είχε άπλετο χώρο και τα παιδιά οργίασαν κυριολεκτικά. Δηλαδή πρώτη φορά είδα την κόρη μου να πηγαίνει τάπα με το πατίνι και να αναγκάζομαι να τρέχω για να τη φτάσω!
Τις άλλες φορές που την είχα δει σε πιο περιορισμένο χώρο, είχα σκεφτεί ότι είχα πετάξει τζάμπα λεφτά!
Η γέφυρα αυτή μας εντυπωσίασε καθώς δεν περιμέναμε να δούμε κάτι τέτοιο για πεζούς. Φτιάχτηκε πριν αρκετά χρόνια πάντως και το δείχνει και λόγω έλλειψης συντήρησης.
Κάπου εδώ τα στομάχια είχαν αρχίσει να διαμαρτύρονται. Δε συνέχιζε ούτως ή άλλως παραλιακά, έπρεπε να πάμε από τον δρόμο. Για να βγούμε στην άλλη πλευρά.
Βασικά έλεγα να πάμε στο Αγιονόρι ή στο Στεφάνι για φαγητό αλλά ο ψυχαναγκαστικός φίλος μου πάντα παίρνει τηλέφωνο για να κλείσει τραπέζι. Έφαγε το άκυρό του και ησύχασε! Αποκλείω να ήταν γεμάτες και οι 2 ταβέρνες που πήρε τηλέφωνο (αν και είναι από τις δυνατότερες της Κορινθίας) τέτοια εποχή. Απλώς μάλλον δε γουστάρουν να κρατάνε τραπέζια μη ντόπιοι! Δεν το ρισκάραμε σε κάθε περίπτωση και καταλήξαμε στο Κονάκι στον περιφερειακό της Κορίνθου. Πολύ καλό φαγητό και καλές τιμές!
Για καφεδάκι και γλυκό βρεθήκαμε στα Ίσθμια. All time classic σημείο!
Η εξόρμηση ήταν απλή, σε μέρος που πάντα προσπερνάμε και δεν κινεί το ενδιαφέρον εκ πρώτης όψεως. Αυτό όμως που μου άρεσε περισσότερο ήταν το ότι το άγαλμα του Διογένη και του Αλέξανδρου μου έδωσε κίνητρο να πάμε εκεί και να διαβάσω την ιστορία γύρω από αυτή τη συνάντηση αλλά και το γενικότερο υπόβαθρο του Κυνικού φιλόσοφου. Ήταν πραγματικά απολαυστική η περιγραφή των όσων διάβασα στην παρέα. Ακόμα απολαυστικότερες ήταν οι αντιδράσεις!
Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!
Είναι ο ψηλότερος ασφαλτοστρωμένος δρόμος στην Ελλάδα. Υπάρχουν ψηλότεροι δρόμοι αλλά είναι χωμάτινοι!
Πολύ ωραία εξόρμηση σε πολύ μακρινά μέρη για εμάς εδώ κάτω. Αν και το καλοκαίρι κατάφερα τουλάχιστον να βρεθώ για λίγες ώρες στο παραποτάμιο μονοπάτι του Νέστου. Πολλά χρόνια θέλω να πάω και στα χωριά του Έβρου, αλλά πλέον ο χρόνος είναι περιορισμένος και δε με βλέπω να τα καταφέρνω σύντομα.
Η Αλεξανδρούπολη με είχε εκπλήξει και εμένα ευχάριστα. Πλέον η οικονομία της βασίζεται αρκετά στους γείτονες που πάνε για ψώνια (που καταντήσαμε...).
Στο google maps που δούλεψα την Κυριακή δεν έχουν περαστεί τα νέα όρια. 50 γράφει μέσα σε στενά κλπ.
Ο νέος χρόνος ξεκίνησε περισσότερο δυναμικά από όσο περίμενα! Να ευχαριστήσω τα ''αξιόπιστα΄΄ μετεωρολογικά σάιτ που έδιναν 0 και 1 μποφόρ όλη τη μέρα στον Μαλιακό κόλπο και τελικά είχε 4-5 μέχρι το μεσημέρι!
Μπράβο ρε παιδιά, θα σκοτώσετε κανέναν στο τέλος! Ευτυχώς που δεν ήμουν με το παλιό καγιάκ γιατί θα είχα ταλαιπωρηθεί αρκετά...
Η επιλογή του Μαλιακού κόλπου και των εκβολών του ποταμού Σπερχειού έγινε λόγω των προβλέψεων για πλήρη άπνοια. Για να φτάσω εκεί επέλεξα την παλιά εθνική όμως δεν πήγα μέχρι τέρμα για να βγω στο Μπράλο. Μετά την Τιθορέα έκοψα δεξιά για Μόδι. Στο δρόμο για το Ρεγκίνι συνάντησα χωματόδρομο στα δεξιά και ταμπέλα προς μοναστήρι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Μονή Μοδίου αναφέρεται γενικά στο διαδίκτυο. Δεν το σκέφτηκα και πολύ καθώς είχα αρκετό χρόνο.
Ωραία διαδρομή μέσα στο πράσινο.
Το μοναστήρι σε πρώτο πλάνο. Πρόκειται για το καθολικό ερειπωμένης μονής το οποίο από το 1999 έχει χαρακτηριστεί μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Η θέα προς τον Παρνασσό φανταστική.
Από εκεί ακολούθησα άλλη διαδρομή κατηφορική η οποία με οδήγησε πίσω στο Μόδι και ήταν αρκετά πιο δύσβατη. Ευτυχώς που δεν είχε βρέξει πρόσφατα γιατί θα είχα περιπέτειες
Από εκεί συνέχισα κανονικά προς Ρεγκίνι και Άγιο Σεραφείμ στον Μαλιακό κόλπο. Είχα ψηθεί πολύ για αντανακλάσεις λόγω της άπνοιας και για να δω σπάνια είδη πουλιών.
Κοντά στην Αγία Τριάδα τα πάντα έμοιαζαν ιδανικά. Βέβαια τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν. Καταρχήν ο τόπος είναι ένας τεράστιος βούρκος με πολύ ρηχά νερά.
Το πήρα στα χέρια το καγιάκ για να καταφέρω να φτάσω σε πιο βαθιά νερά και αυτό με ζόρι καθώς τα πόδια βούλιαζαν.
Πολύ σύντομα ξεκίνησαν καλές ριπές αέρα. Σκέφτηκα πως θα είναι παροδικές, άλλωστε δε μπορεί όλα τα σάιτ που κοίταξα να κάνουν λάθος! Σωστά?
Ο αέρας όμως δεν έκοβε ποτέ και μάλιστα αυξανόταν με την πάροδο του χρόνου. Φυσικά εκεί που είχα φτάσει δε θα έκανα πίσω, ειδικά όταν έβλεπα ότι το καγιάκ παραμένει σχετικά ανεπηρέαστο. Στο βάθος διακρίνεται η Οίτη.
Βέβαια η ταχύτητα με κόντρα άνεμο ήταν σαφώς περιορισμένη και σίγουρα η κόπωση αυξάνεται εκθετικά σε τέτοιες συνθήκες. Το αρνητικό ήταν ότι τα νερά ήταν πολύ ρηχά αρκετά μέτρα από την ακτή. Πρακτικά δε μπορούσα να πηγαίνω γιαλό γιαλό και οι μεγάλες ανοιχτές αποστάσεις κουράζουν ''πνευματικά''
Έχω δει πολλά στη ζωή μου γενικά, αυτό όμως δεν περίμενα να το δω ποτέ! Τι φάση? Για ποιό λόγο λέει υποχρεωτικά δεξιά ενώ έχει ξηρά εκεί και μάλιστα βούρκο? Γιατί βλέπω οδική σήμανση στη θάλασσα? Μεγάλα ερωτήματα του σύμπαντος!
Το όρος Καλλίδρομο όπως φαίνεται από τη θάλασσα.
Στο βάθος θα διακρίνετε δεκάδες φλαμίνγκο να πετούν. Αν ήξερα ότι δε θα μπορώ να πλησιάσω καθόλου θα έπαιρνα την ψηφιακή μαζί μου.
Συνεχίζοντας προς τις εκβολές του Σπερχειού.
Ακόμα μια παρέα από Φλαμίνγκο.
Έφτασα στη λεπτή χερσόνησο όπου στην άκρη της εκβάλλει ο Σπερχειός. Έμπλεξα σε κάτι σημεία που ήταν πολύ ρηχά και προσπάθησα να κατέβω από το καγιάκ για να βγάλω τουλάχιστον τα πτερύγια! Πως είπατε? Ούτε σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας δε μπορεί να γίνει αυτό! Το πόδι μου βούλιαξε ολόκληρο μέσα στο βούρκο. Καλά λέω φαντάσου να χρειαστεί πράγματι να κατέβω σε εκείνα τα σημεία. Απομακρύνθηκα άμεσα με αρκετές δυσκολίες βέβαια γιατί έμπλεκα και σε φύκια κλπ.
Κρίμα γιατί σκόπευα να εισέλθω ανάποδα στο ποτάμι. Δε γίνεται με τίποτα εκεί δυστυχώς και δε μπόρεσα να πλησιάσω κοντύτερα στις εκβολές από τη φωτογραφία που θα δείτε παρακάτω.
Καμιά φορά η ίδια η φύση σου δείχνει με τον τρόπο της ότι είσαι ανεπιθύμητος σε τέτοια μέρη. Θυμάμαι πολλές ανάλογες περιπτώσεις στα βουνά. Στο βάθος η Στυλίδα και ψηλά το όρος Όθρυς!
Επιστροφή με τον καιρό πίσω μου αυτή τη φορά. Πολύ σύντομα έφτασα στο σημείο που ξεκίνησα.
Το οποίο τελικά με ξεγέλασε καθώς ήταν ρηχό σε μεγάλη απόσταση από την ακτή και δε μπορούσα να αντιληφθώ τις συνθήκες που θα συναντούσα πιο μέσα.
Μέχρι να βγάλω το καγιάκ και τα πράγματα από το βούρκο, ξεκίνησα να τρέμω από το κρύο. Πρώτη φορά συνέβη αυτό. Ακόμη και στα Σκροπονέρια που ξεκίνησα με 4 βαθμούς ήμουν μια χαρά. Ο αέρας που επικρατούσε έπαιξε ρόλο. Έκατσα κάποια ώρα μέσα στο αμάξι και συνήλθα. Μετά κινήθηκα προς τον φάρο της Σκάρφειας. Έχει έναν βατό χωματόδρομο για να φτάσει κανείς εκεί, εμένα βέβαια το google maps με έστειλε από έναν άλλο πιο δύσβατο με λασπουριές σε ένα σημείο! Με έχει πάρει χαμπάρι το έχω ξαναπεί!
Τον 5ο αιώνα η Σκάρφεια υπήρξε σημαντικό λιμάνι, κέντρο αποθήκευσης δημητριακών και έδρα επισκοπής και τον 6ο αιώνα το κύριο λιμάνι της Πενταπόλεως.
Από το 1890 λειτουργεί στην περιοχή ο φάρος «Χιλιομίλι», καθώς απέχει χίλια μίλια από την Κωνσταντινούπολη (δεν ισχύει, δεν ξέρω πως προέκυψε), έχοντας δημιουργηθεί από την ένωση του βοάγριου ποταμού ή Πλατανιά με το Λιαπατόρεμα. Πρόκειται για το σημείο όπου σύμφωνα με τις μελέτες θα ξεκινούσε η ζεύξη του Μαλιακού Κόλπου.
Πρωτολειτούργησε το 1890 με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο, με χαρακτηριστικό λευκό σταθερό εναλλασσόμενο με σταθερό ερυθρό και φωτοβολία 9 ναυτικά μίλια για το λευκό και 7 ν.μ. για το ερυθρό. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και στο πλαίσιο ανασυγκρότησης του Φαρικού Δικτύου, επαναλειτούργησε το 1945 με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Το 1983 αντικαταστάθηκαν τα μηχανήματα πετρελαίου, ο φάρος αυτοματοποιήθηκε και λειτούργησε ως ηλιακό με χαρακτηριστικό τρεις λευκές αναλαμπές ανά 15 δευτερόλεπτα και φωτοβολία 10 ν.μ.
Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκεται ο υδροβιότοπος του Αγίου Σεραφείμ.
Από εκεί διέκρινα έναν δορυφορικό τηλεπικοινωνιακό σταθμό με τεράστια ''πιάτα''! Δε γνώριζα καν την υπαρξή του.
Από εκεί εννοείται επέστρεψα όπως ήρθα, από Ρεγκίνι- Μόδι- Τιθορέα κλπ για να αποφύγω κίνηση και μπλόκα των αγροτών. Λίγο μετά το Ρεγκίνι παρατήρησα μια εντυπωσιακή σήραγγα και αμέσως κατευθύνθηκα προς τα εκεί.
Δε βρήκα καμία πληροφορία για αυτήν. Είχε κατηφορική κλίση και στο τέλος απλά δε συνέχιζε. Θα ήταν ίσως ακόμη μια λανθασμένη εκτίμηση την οποία πληρώσαμε όλοι? Το πιθανότερο.
Η ώρα της επιστροφής.
Κοντά στο Μόδι είχαν γράψει και αυτό το οποίο βρήκα λίγο αστείο!
Σίγουρα η εξόρμηση δεν πήγε όπως είχα οραματιστεί αλλά αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι όταν έχεις να κάνεις με τον καιρό και με τα βουρκάρια φυσικά. Τουλάχιστον έκανα μια καλή προπόνηση και είδα λίγο και πως συμπεριφέρεται το καγιάκ σε πιο δύσκολες καταστάσεις που σίγουρα θα ξανασυναντήσω.
Μέχρι την επόμενη φορά, να είστε όλοι καλά! Καλή χρονιά με υγεία πάνω από όλα.
@chrisk6 said in Dacia Bigster:
@xenos said in Dacia Bigster:
Mια χαρά ανέβηκαν όσο είδα και τα cooper πάντως, η οποία σαν εταιρία είναι πολύ πιο γνωστή/αρεστή στους 4χ4 σε σχέση με τα conti.
Βρε ναι. Αλλα διαφορετικα ελαστικα...
Tα Cooper ειναι πιο 4χ4 φαση/κατασκευη (M+S επισης) ενω τα Conti ειναι απλα all season ελαστικα που τα βαζουν και τα hatchback αυτοκινητα.
Σιγουρα οι οφ-ροουντερς ξερουν ποιο απο τα 2 θα προτιμησουν στα δυσκολα.
Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και σκέτα ΑΤ3 για αυτό μπερδεύτηκα. Υπάρχει σεβαστή διαφορά στο χιόνι από ότι είδα. Τα Conti για All season πήγαν εντυπωσιακά καλά. Σίγουρα όμως τα ΑΤ3 θα είναι πιο ανθεκτικά γενικά στους χωματόδρομους λόγω του ότι είναι στην κατηγορία All terrain.
@babisstinson said in Dacia Bigster:
Ωραίο βίντεο, τέτοια θέλουμε να βλέπουμε. Η διαφορά στα ελαστικά φαίνεται νομίζω.
Εντύπωση μου κάνει. Τα Falken Wildpeak δεν έχουν 3PMSF? Δεν τα έχω παρακολουθήσει.
@chrisk6 said in Κ.Ο.Κ.-Παραβασεις και προστιμα.:
@billy84 said in Κ.Ο.Κ.-Παραβασεις και προστιμα.:
Σε άλλα νέα, πριν 1,5 ώρα Ζητάς μόνος στην Κηφισίας πέρασε 2 κόκκινα και έσπαγε από φανάρι σε φανάρι (αρκετά άνω των 100km/h). Δεν καταδίωκε γιατί στο φανάρι της Μαβίλη σταμάτησε για να μπει Σούτσου, για όποιον γνωρίζει. Δεν είχε αναμένο φάρο ούτως ή άλλως. Να προσέχετε τις νέες κάμερες και τα όρια παιδιά!
Έλα πες ήταν old school Ζητάς με GSX?
Με Τράνσαλπ ήταν. Και με εξάτμιση εεεε!
Πάντως όταν σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, με τόσους συναδέλφους παντού, με τόσες κάμερες ακόμη και μέσα σε αυτοκίνητα ή πάνω σε κράνη κλπ, βλέπεις ότι δε χαμπαριάζουν με τα υπηρεσιακά κιόλας οχήματα, αντιλαμβάνεσαι τι γίνεται όταν δε βλέπει κανείς!
Όριο max 30 στη Συγγρού και στην παραλιακή ΑΜΕΣΑ! Και πεζοδρόμηση από την Κηφισιά και κάτω. Θα παρκάρουμε εκτός Αθηνών και μετά με τα πόδια μέχρι τα σπίτια μας! Θα λύσουμε άμεσα και το πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής! Άσε τα παραθαλάσσια κτήματα του κορόιδου του Ομπάμα να πλημμυρίσουν!!!
Σε άλλα νέα, πριν 1,5 ώρα Ζητάς μόνος στην Κηφισίας πέρασε 2 κόκκινα και έσπαγε από φανάρι σε φανάρι (αρκετά άνω των 100km/h). Δεν καταδίωκε γιατί στο φανάρι της Μαβίλη σταμάτησε για να μπει Σούτσου, για όποιον γνωρίζει. Δεν είχε αναμένο φάρο ούτως ή άλλως. Να προσέχετε τις νέες κάμερες και τα όρια παιδιά!
@nickthetrib said in Σκροπονέρια- Ακρωτήριο Γάτζα 28-12-2025:
Καλή Χρονιά, από του χρόνου ελπίζουμε σε συνέχεια!
Να είσαι καλά αδερφέ! Υγεία πάνω από όλα, λίγη τύχη και όλα θα γίνουν!
Είδα τον Ραλλέα από πάνω και νοστάλγησα τα νιάτα μου με το VTS!
Πραγματική απόλαυση θα ήταν εκεί πάνω!
Όποιος θέλει λίγη κίνηση και ανύπαρκτη αστυνόμευση στα ατελείωτα πάσα, επιβάλλεται να πάει στα Πυρηναία Όρη. Με ευχαριστεί αργότερα!
Τελευταία εξόρμηση για το 2025 και νούμερο 52 συνολικά για αυτήν την ανέλπιστα παραγωγική χρονιά. Αυτή η πυκνότητα των εικόνων και των εμπειριών πάντα μου δίνει την αίσθηση ότι έζησα πολύ περισσότερο από έναν χρόνο. Όταν κοιτάω τα ταξιδιωτικά και τα άλμπουμ, νιώθω ότι μερικά τα έκανα πιο παλιά, σε βάθος τριετίας ας πούμε. Στόχος μου και για το 2026, να παραμείνω δραστήριος και με υψηλό κίνητρο.
Αυτή τη φορά βρέθηκα στα Σκροπονέρια μιας και ο καιρός εκεί έδειχνε ιδανικός. Βέβαια το κρύο ήταν τσουχτερό, από τη Μαλακάσα μέχρι τη Χαλκίδα και τα Σκροπονέρια το θερμόμετρο έδειχνε από 1 εώς 4 βαθμούς!
Λίγο πριν τα Σκροπονέρια συνάντησα ένα σπάνιο θέαμα!
Αυτή η ομίχλη ερχόταν από την πλευρά της Παραλίμνης και της Υλίκης και ''χυνόταν'' στη θάλασσα.
Άφιξη στον όρμο Σκροπονερίων. Απέναντι αριστερά το ακρωτήριο Γάτζα και η νήσος Γάτζα. Με 4 βαθμούς και κρύο αεράκι, ξεκίνησα να φουσκώνω το καγιάκ με το μπουφάν!
Βέβαια από όλη τη διαδικασία ζεστάθηκα και τελικά το έβγαλα αλλά ήταν η 1η φορά που έβαλα και ισοθερμικό κολάν αλλά και μπήκα με θερμική μπλούζα. Όλα τα ταξιδιωτικά που διαβάζετε τόσο καιρό γίνονται με κοντομάνικο και μαγιώ, λες και είναι καλοκαίρι! Φανταστείτε τι είδους άσκηση είναι για να μην κρυώνω καν. Πετυχαίνω ψαράδες που είναι ντυμένοι σαν κρεμμύδια και με κοιτούν με απορία!
Νήσος Γάτζα η οποία είναι και αυτή λημέρι δεκάδων γλάρων.
Στο βάθος η χιονισμένη Δίρφη.
Κάνοντας το γύρο του μικρού αυτού νησιού.
Το οποίο νησάκι όπως το παρατηρούσα από τη δορυφορική εικόνα, μοιάζει ελαφρώς με την Κύπρο. Ε? Τι λέτε?
Κινούμενος προς το ακρωτήριο Γάτζα. Αριστερά είναι ο όρμος των Σκροπονερίων, εγώ θα κινηθώ από τα δεξιά και θα τραβήξω την ακτογραμμή. Στο παρελθόν είχα βρεθεί από πάνω, μέσω ενός χωματόδρομου που έφτανε πολύ κοντά στην άκρη.
Και σε αυτό το σημείο όπως και στο Εγγλεζονήσι λίγο παραπέρα, κυριαρχούν οι μέδουσες. Μάλιστα ήταν τόσες πολλές που θα έλεγα πως ΄΄οι μέδουσες είχαν θάλασσα΄΄, όχι το ανάποδο
Παρόλο που όπως είπα, είχα βρεθεί απο πάνω πριν κάποια χρόνια, αυτά που είδα δια θαλάσσης ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες μου.
Γνώριζα και μέσω της δορυφορικής εικόνας πως θα συναντήσω ένα πράσινο τοπίο και σχετικά βραχώδες, δεν είχα προσέξει όμως χάρτη με ισοϋψεις καμπύλες ώστε να διακρίνω τους κάθετους γκρεμούς. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε, δεν πήγα για ορειβασία...
Προχωρούσα εκστασιασμένος. Γιατί εν τέλει, καλύτερα που δεν ήξερα τι να περιμένω. Είναι σα να βλέπεις ταινία και να γνωρίζεις εξ'αρχής τι θα γίνει.
Η μικρή παραλία εκεί όλα τα λεφτά! Και σε τι μέρος! Αν απομονώσουμε τη θάλασσα και τα πουρνάρια, αν τα έσβηνα ας πούμε με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας, εύκολα θα το μπέρδευε ο οποιοσδήποτε με ένα βραχώδες ορεινό τοπίο.
Συνεχίζοντας στο υπαίθριο μουσείο και χαζεύοντας τα διάφορα σχήματα.
Είπα για τη μικρή παραλία νωρίτερα, χωρίς όμως να σας πω πως δε θα έμπαινα σε αυτά τα νερά ούτε με τη στολή κατάδυσης. Ο λόγος είναι οι ιχθυοκαλλιέργειες που έχουν διαλύσει κυριολεκτικά το περιβάλλον σε αυτήν την περιοχή. Ωραία η εικόνα της αυτοσχέδιας καλύβας πάνω στα κακοτράχαλα βράχια, όμως θα ήταν σούπερ αν μιλούσαμε για απλούς ψαράδες, όχι για βιαστές του περιβάλλοντος.
Ακόμη μια τρομερή τοποθεσία. Στις μικρές σπηλιές αριστερά κατοικούν διάφοροι γλάροι και αγριόπαπιες. Μόλις πλησίασα πετάχτηκαν μακριά.
Στη θάλασσα έβλεπα ίχνη από πετρέλαιο, φουσκάλες καφέ, διάφορα σκουπίδια από τα κλουβιά. Και πως να μην έβλεπα αφού υπήρχαν δύο μεγάλα καράβια και 2 μικρά σκάφη που φόρτωναν και πήγαιναν πέρα δώθε. Δείτε ντουμάνι που έβγαζαν
Να μη ξεχάσουμε να καταργήσουμε τους κινητήρες εσωτερικής καύσης έτσι?
Και η μυρωδιά της θάλασσας όπως ήταν αναμενόμενο ήταν χάλια. Μάλιστα σε ένα σημείο δε μπορούσα να συνεχίσω στην ακτογραμμή γιατί είχαν απλώσει κάτι σαν μεγάλους σωλήνες από τα σπιτάκια στην ξηρά μέχρι τα κλουβιά. Αναγκάστηκα να κάνω παράκαμψη προς τα ανοιχτά και μέσα από τα κλουβιά.
Συνεχίζοντας προς Πόρτο Γάτζα όπου είχα φτάσει πέρισυ μέσω χωματόδρομου από τον Άγιο Ιωάννη. Εδώ το τοπίο θυμίζει λίγο Πηγάδι Πτελεού (στο πολύ πιο ήρεμο) και σε όλα αυτά τα πράσινα παραθαλάσσια τοπία της Φθιώτιδας και της Μαγνησίας.
Συνεχίζοντας γιαλό γιαλό, η ακτογραμμή δε σταματά ποτέ να έχει ενδιαφέρον.
Προσεγγίζοντας την ερημική και απρόσιτη από ξηρά παραλία δίπλα από το Πόρτο Γάτζα. Στην οποία παραλία έχουν ξεβραστεί κλασσικά σκουπίδια από τις ιχθυοκαλλιέργειες. Μέχρι και μια τεράστια σημαδούρα όμοια με εκείνη που είδατε σε προηγούμενη φωτογραφία.
Η μέρα πάντως ήταν τέλεια και ο αέρας έκοψε εντελώς. Απέναντι το Καντήλι Ευβοίας.
Συνεχίζοντας στο Πόρτο Γάτζα. Ωραίο μέρος, καταπράσινο. Η θάλασσα δε λέει κάτι, όπως και οι περισσότερες στο δυτικό τμήμα του Ευβοϊκού κόλπου. Συν ότι οι ιχθυοκαλλιέργειες (εν ενεργεία γιατί έχει σημασία) κάνουν ζημιά στο περιβάλλον της περιοχής, είναι αποτρεπτικοί παράγοντες για μπάνιο. Είναι κρίμα γιατί το μέρος είναι ωραίο.
Επιστροφή με πλήρη άπνοια. Στο βάθος ξανά η Δίρφη και δεξιά της το ξέχιονο Ξεροβούνι. Τα 300m που είναι χαμηλότερο κάνουν τη διαφορά στο χιόνι. Επί τη ευκαιρία δοκίμασα ξανά να μετρήσω ταχύτητα με το καγιάκ, πολύ δυνατά νιώθοντας πως το φθηνό κουπί της Intex οτι είναι έτοιμο να σπάσει! Θυμίζω πως την 1η φορά όχι με πλήρη άπνοια, είχα δει 6,5km, την 2η φορά στην παραλία Σαράντη 7,4km. Οι συνθήκες όμως δεν ήταν ίδιες με αυτή τη φορά, στην οποία κατάφερα και είδα 9,2km/h!!!! Δεν το πίστευα! Αναρωτιέμαι τι θα δω με σοβαρό κουπί (το ψάχνω).
Φτάνοντας στον όρμο των Σκροπονερίων. Μπροστά το νησάκι Γάτζα και πίσω το όρος Μεσσάπιον (Κτυπάς). Αριστερά στο βάθος διακρίνεται ο Όλυμπος Ευβοίας.
Μπήκα λίγο στον όρμο και τράβηξα τη βόρεια ακτογραμμή του προς τα μέσα. Είχα εντοπίσει μια ενδιαφέρουσα παραλία. Βέβαια είχα δει και τις ιχθυοκαλλιέργειες που υπάρχουν ΜΕΣΑ στον όρμο από αυτήν την πλευρά. Ε τα αποτελέσματα γνωστά. Δείτε δεξιά τη μούργα. Εν τω μεταξύ ο καιρός ήταν κόντρα σε μένα και οι ιχθυοκαλλιέργειες στην ίδια ευθεία. Οι τύποι είναι πραγματικά τραγικοί. Πετρέλαιο, μυρωδιά και μούργα. Και λίγο πιο πέρα στη μέση του όρμου 2 βάρκες να ψαρεύουν. Πραγματικά ήθελα να πάω να τους ρωτήσω αν τα τρώνε αυτά τα άρρωστα ψάρια που ζουν εκεί.
Πέρα από το τραγικό του πράγματος για το οποίο προσωπικά δε μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω, τουλάχιστον αποζημιώθηκα για όλες τις πανέμορφες εικόνες που είδα.
Είχε περισσέψει λίγος χρόνος για να κάνω μια διαδρομή που δεν είχε τύχει να κάνω πότε, παρόλο που οδικώς είχα βρεθεί αρκετές φορές στην περιοχή. Από τα Σκροπονέρια συνέχισα τον ανηφορικό χωματόδρομο προς το ρέμα του Αγίου Νικολάου.
Εδώ το ρέμα που καταλήγει στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στη θάλασσα.
Τρομερή θέα στα Σκροπονέρια.
Από εκεί μπήκα δεξιά σε διαγώνιο χωματόδρομο και ανέβηκα στον ορεινό όγκο των Αχλαδιών του Πτώου όρους.
Η διαδρομή ήταν αρκετά δύσβατη. Το ύψος στις κεραίες είναι 697m
Και η θέα στα Σκροπονέρια ασύλληπτη!
Από εκεί επέστρεψα πίσω στο ρέμα του Αγίου Νικολάου και συνέχισα χωμάτινα προς τον Άγιο Ιωάννη. Τα μεταλλεία της περιοχής δίνουν έναν απόκοσμο τόνο στο τοπίο. Σα να βλέπεις μικρά ηφαίστεια.
Μόλις έφτασα Άγιο Ιωάννη θυμήθηκα πως υπάρχουν μπλόκα από το ύψος του Κάστρου κλπ. Δεν ήθελα να μπλέξω οπότε επέστρεψα από τους χωματόδρομους στα Σκροπονέρια και βγήκα Χαλκίδα εύκολα, όπως είχα κάνει το πρωϊ. Από εκεί και κάτω δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα κίνησης.
Το πρόβλημα με τις ιχθυοκαλλιέργειες είναι μεγαλύτερο από όσο νομίζουμε πάντως. Έτυχε και είδα ένα βίντεο με τις παρατημένες εγκαταστάσεις σε πολλά μέρη της Ελλάδας και τα πράγματα είναι τραγικά. Επιχειρηματίες παίρνουν επιδοτήσεις, στήνουν τα κλουβιά, δουλεύουν κάποια χρόνια, κλείνουν και δεν τους υποχρεώνει κανείς να τις μαζέψουν. Παραμένουν στη θάλασσα για χρόνια και διαλύονται σιγά σιγά. Έλεγχος δεν υπάρχει, δικαιοσύνη δεν υπάρχει (για τους έχοντες πάντα, γιατί για τους απλούς ανθρώπους μια χαρά υπάρχει), πραγματικά δεν ξέρω που θα οδηγηθεί η κατάσταση σε όλα τα επίπεδα. Ας ελπίσουμε σε ένα θαύμα...
Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με υγεία πάνω από όλα σε εσάς και τις οικογένειές σας!
Μιας και έχω πάει με μηχανή, οδηγικά αλλά και σαν τοπίο δεν είναι το καλύτερο πάσο συγκριτικά με άλλα (Passo Sella, Passo di Giau και αρκετά άλλα). Είναι σίγουρα το πιο πολυδιαφημισμένο. Εννοείται η κίνηση είναι πρόβλημα λόγω της υπερπροβολής που έχει, όπως σωστά ειπώθηκε.
Χρόνια πολλά και καλές γιορτές σε όλους με υγεία πάνω από όλα. Από το καλοκαίρι είχα να βρεθώ ξανά στην περιοχή, αυτή τη φορά όμως ήμουν σόλο και με απαιτητικό προσανατολισμό. Τα θαλάσσια χιλιόμετρα που σκόπευα να κάνω ήταν αρκετά δεδομένης της εποχής (σχεδόν 20)
Σαν αφετηρία επέλεξα τη γνωστή παραλία Σαράντη του νομού Βοιωτίας. Λίγο πριν φτάσω στην παραλία θαύμασα για ακόμα μια φορά τους γεωλογικούς σχηματισμούς του όρμου.
Η διαδρομή που σκόπευα να κάνω με εκκίνηση είναι στα δεξιά του χάρτη όπου βρίσκεται η τεράστια χερσόνησος που αποτελεί το δυτικό άκρο του κόλπου της Δομβραίνας. Συγκεκριμένη ονομασία δε νομίζω ότι έχει αλλά αποτελείται από διάφορα ακρωτήρια. Η άκρη στη νοητή ευθεία ονομάζεται Τράχηλος όπου και έφτασα, από τη δεξιά πλευρά το ακρωτήρι ονομάζεται Τσάρλα.
Έτοιμος για σαλπάρισμα. Ο καιρός ήταν όπως ακριβώς τον είχαν προβλέψει ο Ποσειδώνας και το Windy. Κάποια άλλα ''πιο γραφικά'' και από τη Σαντορίνη σάιτ τύπου Meteo κλπ έδιναν 4 μποφώρ όλη μέρα.
Τράβηξα την ακτογραμμή η οποία έχει απόσταση σχεδόν 7 χιλιόμετρα μέχρι το ακρωτήρι.
Οι συνηθισμένες αντανακλάσεις που πάντα με γοητεύουν.
Η παραλία Σαράντη στο βάθος, ψηλά ο Ελικώνας αγκαλιασμένος από χαμηλή νέφωση.
Αναμφίβολα ενδιαφέρουσα η ακτογραμμή της χερσονήσου.
Σε κάτι τέτοια σημεία θαρρεί κανείς πως έφτασε στο ακρωτήρι.
Μέχρι να διαπιστώσει πως έχει ακόμα κάποια χιλιόμετρα να διανύσει. Ξέρω ότι οι θαλασσοπόροι μετράνε σε μίλια αλλά ''you can't teach an old dog new tricks''.
Ακόμα ένα ενδιαφέρον σημείο. Δείτε που έχει σταθεί ο τεράστιος βράχος που κάποτε ξεκόλλησε από ψηλά!
Παραδόξως η περιοχή δεν έχει μεγάλες σπηλιές όπως η Εύβοια πχ.
Μερικά ακόμα ενδιαφέροντα σημεία.
Σε οπτική επαφή με το ακρωτήριο Τράχηλος και τη μικρή νησίδα Ταμπούρλο.
Κοιτώντας ανατολικά διακρίνεται η νήσος Φονιάς και η Γκρομπουλούρα. Κάποια στιγμή θα τις δούμε όλοι από κοντά. Στο βάθος αριστερά το όρος Κορομπίλι πάνω από την Αλυκή.
Προσεγγίζοντας το Ταμπούρλο.
Το οποίο Ταμπούρλο είναι πραγματικά πολύ μικρό. Αυτή η πλευρά του είναι και η μοναδική που παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Κοιτώντας δυτικά, σε απόσταση λίγο κάτω από 2 χιλιόμετρα, βρίσκεται η Βρώμα. Αμέσως κινήθηκα προς τα εκεί.
Κοιτώντας νότια διακρίνεται η διαδρομή που έκανα την προηγούμενη Κυριακή από αυτήν. Στο δεξί άκρο της χερσονήσου βρίσκεται ο φάρος Μελαγκάβι.
Πλησιάζοντας τη Βρώμα. Γιατί άραγε ονομάστηκε έτσι?
Διόλου τυχαία η επιλογή του ονόματος. Πράγματι το νησί έχει μια ιδιαίτερη μυρωδιά που οφείλεται στους εκατοντάδες γλάρους που ζουν εκεί.
Μια ενδιαφέρουσα μίνι σπηλιά.
Κάνοντας το γύρο του νησιού. Οι γλάροι είχαν σελληνιαστεί με την παρουσία μου. Πέταγαν από πάνω μου κατά δεκάδες και φώναζαν.
Αυτό ήταν μάλλον το πιο εντυπωσιακό σημείο του νησιού από την πίσω πλευρά.
Μιλάμε για κραυγές από όλους. Τι να μου έλεγαν άραγε?
Ό,τι και να μου έλεγαν η όλη εμπειρία είναι γενικά σπάνια.
Ακόμα ένα σημείο με κάποιες μικρές σπηλιές.
Από εκεί αποφάσισα να το κόψω όλο ευθεία προς την παραλία Σαράντη και να καταλήξω στο ακρωτήριο Τσούργια που είναι στην άλλη πλευρά της παραλίας και αποτελεί το φυσικό σύνορων των δήμων Θήβας και Λιβαδειάς. Δηλαδή ό,τι βρίσκεται δεξιά από το ακρωτήρι είναι Δήμος Θήβας. Το Ταμπούρλο και η Βρώμα ανήκουν στο δήμο Θήβας. Βέβαια οκ, πρακτικά ανήκουν στους γλάρους αλλά δεν έχει σημασία!
Στο βάθος βλέπουμε ολόκληρη τη χερσόνησο που καταλήγει στο ακρωτήρι Τράχηλος.
Η αλήθεια είναι ότι με ταχύτητες 5 ώς 6km, οι αποστάσεις μακριά από την ξηρά βγαίνουν λίγο βαρετά. Δηλαδή κοντά στην ακτογραμμή νιώθω ότι κινούμαι ωραία και υπάρχουν εναλλαγές εικόνων. Στην ανοιχτή θάλασσα οι στόχοι νιώθω ότι δεν πλησιάζουν ποτέ. Γενικά πάντα προτιμώ τις διαδρομές κοντά στις ακτογραμμές. Τώρα έκανα μια εξαίρεση.
Επιτέλους φτάνω!
Κινούμενος προς την παραλία γιαλό γιαλό, συνάντησα μια ωραία παραλία και ένα εικονοστάσι.
Σύντομη στάση. Ωραία και προστατευμένη παραλία από κάθε καιρό. Σίγουρα το καλοκαίρι θα πήζει από τα καγιάκ που νοικιάζονται στην παραλία αλλά και από σκάφη.
Πλησιάζοντας το Σαράντη. Η χαμηλή νέφωση είναι από το πρωϊ αμετακίνητη.
Μόλις βγήκα και έκατσα να φάω κάτι, με πλησίασε αυτός ο μπόμπιρας.
Είχε περισσέψει χρόνος και όπως ήταν λογικό, προχώρησα και στο 2ο σκέλος της εξόρμησης.
Ανέβηκα τον ασφάλτινο δρόμο της παραλίας προς τον Πρόδρομο και μπήκα αριστερά στον κλασσικό χωματόδρομο που κατευθύνεται προς τη Ζάλτσα. Στην τοποθεσία Κοκκινάδα σταμάτησα για να κάνω επιτέλους το πάσο του Ελικώνα που δεν κατάφερα πέρισυ λόγω χιονιού.
Σε πρώτο πλάνο ανεβαίνοντας η μονή Οσίου Σεραφείμ. Στο βάθος η νήσος Άμπελος που είχα πάει οικογενειακώς το καλοκαίρι. Σε εκείνο το νησάκι ασκήτεψε ο όσιος Λουκάς.
Η διαδρομή ήταν σούπερ και βατή. Βέβαια η ομίχλη δε με άφησε να δω τη φανταστική θέα, προσέφερε όμως λίγο μυστήριο στο τοπίο.
Ο χωματόδρομος καταλήγει κοντά στην Αρβανίτσα. Από εκεί φυσικά δεν έκανα το λάθος να κατέβω προς Λιβαδειά. Συνέχισα προς Αγία Άννα και κατέβηκα στη Θίσβη.
Μιας και ο χρόνος ήταν περιορισμένος, προσπάθησα από τη Θίσβη να βγω στο κανάλι της ΕΥΔΑΠ. 2-3 διαδρομές που διάλεξα ήταν εντελώς παρατημένες. Έχασα αρκετό χρόνο και ο ήλιος πλησίαζε προς τη Δύση του. Παλιότερα είχα βγει κάπως αλλά δε θυμόμουν τι ακριβώς είχα κάνει. Υπήρχαν και άλλοι χωματόδρομοι αλλά το άφησα για άλλη φορά.
Επιστροφή από Λεύκτρα- Καπαρέλλι για να αποφύγω τυχόν μπλόκα και κίνηση. Σύντομη στάση στο τρόπαιο Λεύκτρων όπου οι αήττητοι μέχρι το 371 π.Χ Σπαρτιάτες ηττήθηκαν στο σημείο αυτό από τους Θηβαίους του Επαμεινώνδα. Οι Θηβαίοι χρησιμοποίησαν καινοτόμες για τότε τακτικές όπως χρήση Φάλαγγας με βάθος πολλών σειρών, λοξό μέτωπο επίθεσης και συνδυασμένη χρήση ιππικού. Αυτό το τρόπαιο στήθηκε ως σύμβολο θριάμβου αλλά και αλλαγής στην ισορροπία δυνάμεων της εποχής.
Κάπου στις Θεσπιές με έπιασε νύχτα και ψιλόβροχο. Ο δρόμος όμως ήταν ευτυχώς άδειος.
Και κάπως έτσι η προτελευταία εξόρμηση του 2025 ολοκληρώθηκε. Ελπίζω ο καιρός να μου κάνει το χατήρι για ακόμα μια Κυριακή, ώστε να κλείσει ωραία το 2025. Εντάξει και να μη μου κάνει τη χάρη, πιστεύω ότι δε δικαιούμαι να μιλάω...
Εύχομαι καλές γιορτές με υγεία πάνω από όλα!
@dettol said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
Εξαιρετικές οι βόλτες σου και ευχαριστούμε για το υλικό.
Μια απορία που έχω είναι πως εξασφαλίζετε την ασφάλεια σας; Ρωτάω διότι αν έχω καταλάβει καλά πας μόνος σου και σε μέρη που μάλλον δεν συναντάς άλλους ανθρώπους. Πως έχεις σκεφτεί να αντιμετωπίσεις αν συμβεί κάτι απρόσμενο, πχ στραβοπατήσεις ή πέσεις ή κάτι τέτοιο. Εχεις ενημερωσει που θα είσαι ή δίνεις στίγμα ανά τακτά χρονικά διαστήματα; Πως το έχεις οργανώσει αυτό το κομμάτι;
Σε ευχαριστώ φίλε μου να είσαι καλά! Υπάρχουν εφαρμογές πχ enduro tracker που γίνεσαι ορατός στο χάρτη σε πραγματικό χρόνο, με αρκετή ακρίβεια, από όποιον επιλέξεις. Επίσης και στο google maps μπορείς να κάνεις κάτι ανάλογο, απλώς δεν είναι ακριβώς real time, έχει μια καθυστέρηση το στίγμα. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει καθόλου σήμα κλπ, κρατάει την προηγούμενη τοποθεσία μου. Και φυσικά υπάρχει και το 112 που λειτουργεί χωρίς σήμα και χρειάστηκε πέρισυ το Φλεβάρη στη Δυτική Όθρυ που κόλλησα με το αυτοκίνητο (δεν κινδύνεψα φυσικά αλλά με γλίτωσε από ταλαιπωρία τύπου να περπατήσω στο κοντινό χωριό για καμιά ώρα για να βρω βοήθεια ή να βρω σήμα).
@otso said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
@dettol said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
Εξαιρετικές οι βόλτες σου και ευχαριστούμε για το υλικό.
Μια απορία που έχω είναι πως εξασφαλίζετε την ασφάλεια σας; Ρωτάω διότι αν έχω καταλάβει καλά πας μόνος σου και σε μέρη που μάλλον δεν συναντάς άλλους ανθρώπους. Πως έχεις σκεφτεί να αντιμετωπίσεις αν συμβεί κάτι απρόσμενο, πχ στραβοπατήσεις ή πέσεις ή κάτι τέτοιο. Εχεις ενημερωσει που θα είσαι ή δίνεις στίγμα ανά τακτά χρονικά διαστήματα; Πως το έχεις οργανώσει αυτό το κομμάτι;Μαλλον θα εχει σταρλινκ , δεν ξερω αν εχει στην ακρη και λεφτα γιατι κατι ακουσα οτι τις χρεωνουν πια κατι τετοιες διασωσεις
Φαντάζεσαι να κυκλοφορεί κάποιος στα βουνά και τις θάλασσες με πάκους 500ευρα για κάποια πιθανή διάσωση? Θα είχε πολύ γέλιο! Θα είχε ακόμη περισσότερο αν θα έπρεπε να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, όπως το ότι δεν τα είχε μαζί για να αγοράσει εν πλω τίποτα περίεργο. Είναι και λίγο περίεργη η θάλασσα, πριν κάποια χρόνια βρήκαν πλοίο με τόνους σκόνης!
Υ.Γ: Οι διασώσεις μέχρι στιγμής είναι δωρεάν, για αυτό χάθηκε το κακόμοιρο το παλλικαράκι στο φαράγγι της Κρήτης. Στο εξωτερικό από όσο ξέρω χρεώνεσαι αρκετά αλλά εκεί ξεκινά και υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τον υπερτουρισμό.
@otso said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
@billy84 said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!
Αν επιτρεπεται ποσο πηγε το μαλλι ;
Εχει θεση για κωπηλατη ; γιατι αν εβρισκα κανα δουλο θα προτιμουσα να βαραω το ταμπουρλο σαν τον τσιπρα .
5 κατοστάρικα περίπου. Εσύ σίγουρα θα ήθελες να είσαι Ρωμαίος αξιωματικός στις γαλέρες!!!
@nickthetrib said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
Δίνε πόνο εσύ να διαβάζουμε και να κάνουμε οφθαλμόλουτρα τα τοπία εμείς!!!
Να είσαι καλά φίλε μου!!! Τώρα που είπες για πόνο, η αλήθεια είναι ότι δε δίνω αλλά λαμβάνω αρκετό πόνο τις επόμενες μέρες!!!
@gatoz said in Λίμνη Ηραίου- Μυλοκοπή- Γεράνεια 14-12-2025:
χαχαχαχα
αμα σου πω οτι υποχωρησε λιγη ωρα πριν το περασω με κατι βιταραιους το 22?
το ρεμα πριν τις μπουλντοζες που το βρηκες ασφαλτο....χαχαχαχ
Πω ρε φίλε και αναγκαστήκατε μέσα στη νύχτα να γυρίσετε πίσω? 
Τραγικό! Εν τω μεταξύ και εγώ μόνο που το έβλεπα στο χάρτη, δεν έδινα πολλές πιθανότητες να περνάει γιατί πραγματικά έτσι όπως είναι, στην 1η κακοκαιρία θα κατεβάσει ότι υπάρχει και δε θα περνάει τίποτα. Ευτυχώς το είχαν φτιάξει. Δεν ξέρω βέβαια πόσες φορές θα το έχουν φτιάξει από το 2022 γιατί πραγματικά είναι εντελώς απροστάτευτο το σημείο και σίγουρα θα διαλύεται κάθε χειμώνα. Διαδρομάρα όμως έτσι?
Πολλές φορές αναρωτιέμαι. Ζούμε σε μια χώρα με ατελείωτη ακτογραμμή και βουνά σε απόσταση αναπνοής και η επίσκεψη της πλειοψηφίας σε αυτά είναι μόνο κάποιες συγκεκριμένες μέρες. Οι παραλίες το χειμώνα είναι άδειες. Τα βουνά το καλοκαίρι επίσης. Γεμίζουν μόνο κάποια συγκεκριμένα λόγω χιονοδρομικών για όσο έχει κατάλληλο χιόνι. Αναρωτιέμαι λοιπόν πως είναι δυνατόν να έχουμε τόση ποικιλία σε τοπία δίπλα μας και οι πλατείες τόσο στις μεγάλες πόλεις, όσο και στην επαρχία, να είναι γεμάτες.
Κουλτούρα? Έλλειψη ενδιαφερόντων ή χρημάτων? Απλή σαπίλα? Όλα μαζι? Κάτι άλλο? Στο εξωτερικό πάντως, ακόμη και στα ψυχρότερα κλίματα, δεν είδα πουθενά παρόμοια φιλοσοφία. Υπάρχει κόσμος ας πούμε που το καλύτερο πράγμα που έχει σε κοντινή απόσταση είναι ένα ποτάμι. Για να δει θάλασσα ή βουνό πρέπει να κάνει κανονικό ταξίδι. Σκεφτείτε πόσο τυχερούς θεωρούν τους ανθρώπους με τόσα πολλά και διαφορετικά μέρη δίπλα τους...
Από την αρχή της ενασχόλησής μου με το kayaking, είχα κυκλώσει το ακρωτήριο Μελαγκάβι και την θαλάσσια προσέγγιση της βόρειας πλευράς όπου βρίσκονται οι γνωστές-άγνωστες παραλίες Στέρνα και Μυλοκοπή.
Οι συνθήκες ήταν εκ πρώτης όψεως ιδανικές οπότε βρέθηκα ταχύτατα στη Λίμνη Ηραίου ή Βουλιαγμένης ή κατά την αρχαιότητα Γοργόπις ή Εσχατιώτις.
Εκεί σπατάλησα λίγη ώρα να περιεργαστώ το καινούργιο μου σκάφος. Γενικά δε μου αρέσουν οι αλλαγές αν κάτι με έχει βολέψει, εδώ όμως όφειλα να ανέβω κατηγορία καθώς το σπορ με τράβηξε (και το φθηνό Κ2 είχε αρχίσει να πνέει τα λοίσθια) .
Το καγιάκ είναι Spinera Hybris 410, ένα μέτρο μεγαλύτερο από το προηγούμενο, με drop stitch πάτο που φουσκώνει στα 8 psi και ενισχυμένα πλαϊνά μπαλόνια PVC χαμηλού προφίλ για καλύτερη απόδοση και πολύ μικρότερη επιρροή από ανέμους, κάτι που τα καγιάκ με μεγάλα μπαλόνια πάσχουν σημαντικά.
Έχοντας περάσει το μικρό κανάλι που ενώνει τη λίμνη με τον Κορινθιακό κόλπο όπως είδατε στην προηγούμενη φωτογραφία και κινούμενος προς τον γνωστό φάρο Μελαγκάβι.
Με το καλημέρα κινούμαι με 1,5 χιλιόμετρο παραπάνω συγκριτικά με το παλιό καγιάκ. Και αν σας φαίνεται λίγο, θα σας πω ότι πρόκειται για μια διαφορά 30% στο φάσμα των 5-6 χιλιομέτρων ανά ώρα.
Και αυτό χρησιμοποιώντας τα παλιά φθηνά κουπιά που βρίσκονταν στη συσκευασία του Intex.
Σίγουρα με ένα ποιοτικότερο κουπί το χάσμα θα αυξηθεί.
Εντυπωσιακό σπήλαιο με έναν μικρό σταλαχτίτη και σταλαγμίτη στο κέντρο του.
Το μέρος είναι απρόσιτο από ξηρά αλλά αυτό το στοιχείο είναι που δίνει αυτές τις εικόνες.
Εδώ μια ωραία εσοχή και πάνω δεξιά διακρίνεται το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Είχα πάει πριν κάποια χρόνια και η θέα είναι εντυπωσιακή από εκεί ψηλά.
Βρίσκομαι σε οπτική επαφή με τον φάρο Μελαγκάβι.
Ακριβώς από κάτω υπάρχει μια μικρή παραλία και ο ναός της Ήρας. Η περιοχή κατοικήθηκε και μεταγενέστερα επί Ρωμαϊκής εποχής όπου χτίστηκε μια αγροικία.
Εντυπωσιακός πολυφωτογραφημένος βράχος αλλά από ψηλά. Σπάνια θα βρείτε εικόνες μέσα από τη θάλασσα.
Πλησιάζοντας το ακρωτήρι.
Έχοντας περάσει από τη βόρεια πλευρά. Μερικές πληροφορίες για τον φάρο. Χτίστηκε το 1897 και λειτουργούσε με πετρέλαιο. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου παρέμεινε σβηστός και επαναλειτούργησε το 1947. Το 1982 έγινε ηλεκτρικός. Από το 2001 θεωρείται ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ακόμα μερικά γλυπτά της θάλασσας.
Τα γλυπτά αυτού του υπαίθριου μουσείου δεν περιορίζονται μόνο μέσα στη θάλασσα αλλά και έξω από αυτήν.
Η καταπράσινη βόρεια πλευρά του ακρωτηρίου. Ταυτόχρονα πολύ άγρια και βραχώδης. Δεν υπάρχουν καθόλου παραλίες για αρκετά χιλιόμετρα.
Το τοπίο αποζημιώνει με το παραπάνω τον κόπο μου.
Εντυπωσιακό γλυπτό
Έχοντας πλησιάσει στο ακρωτήριο της Στέρνας.
Το οποίο αποτελείται επίσης από άγριους γεωλογικούς σχηματισμούς.
Μόλις πέρασα το ακρωτήρι ο καιρός αγρίεψε αρκετά. Αέρας και θάλασσα πολύ ανακατεμένη. Κανένα πρόβλημα φυσικά για το καγιάκ αλλά προφανώς η ταχύτητά μου μειώθηκε αισθητά.
Το ακρωτήρι όπως το κοιτάω πίσω μου. Εντυπωσιακό!
Η παραλία της Στέρνας είναι προστατευμένη από τον καιρό. Κάποιοι προσπάθησαν να φτιάξουν ξενοδοχείο εδώ και χρόνια αλλά είναι ακόμα ημιτελές. Είχα έρθει πριν αρκετά χρόνια από τη χωμάτινη διαδρομή που φτάνει στην παραλία.
Στο βάθος υπάρχει μια ταβέρνα. Μιας και το σπορ μου ανοίγει την όρεξη σκέφτηκα για λίγο μήπως φάω κανά κοψίδι!
Συνήλθα σύντομα όμως. Αυτός ο πελώριος βράχος είναι που προστατεύει την παραλία από τον αέρα και το κύμα.
Όση ώρα περίμενα στην παραλία ο αέρας έκοψε λίγο και μου έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσω μέχρι την παραλία της Μυλοκοπής. Όχι ότι θα είχα πρόβλημα απλά όπως και να το κάνουμε όταν έχω κόντρα καιρό και κύμα είναι λίγο πρήξιμο @@.
Φανταστική και η συνέχεια προς Μυλοκοπή.
Έχοντας φτάσει λίγα μέτρα από την παραλία Μυλοκοπή.
Χαρακτηριστικό το σπιτάκι στη μέση της παραλίας. Δεν έχω πάει με το Qashqai ακόμα. Με τη μηχανή παλιότερα είχα κατέβει μερικές φορές.
Επιστροφή περισσσότερο γιαλό γιαλό γιατί κάποιους κόλπους στο πήγαινε τους παρέκαμψα για να φτάσω ταχύτερα στη Μυλοκοπή.
Τελικά υπάρχει μια και μοναδική παραλία από τη Στέρνα μέχρι την παραλία στον ναό της Ήρας! Προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα.
Ακόμη ένα εντυπωσιακό πέρασμα που έχασα πηγαίνοντας!
Μετά από σχεδόν 6 ώρες (με τα χασομέρια) επέστρεψα στη λίμνη. Ήταν 3 το μεσημέρι οπότε είχε περισσέψει λίγος χρόνος για να κάνω επιτέλους μια διαδρομή που ήθελα να κάνω αρκετά χρόνια αλλά ποτέ δεν τύχαινε. Λίγο μετά τα Πίσια προς Σχίνο, δε μπήκα δεξιά στο δρόμο που πάει για το δενδρόσπιτο αλλά στον επόμενο που καταλήγει στη Μαυρολίμνη.
Εντυπωσιακή διαδρομή και ακόμα δεν έχω δει τίποτα φυσικά.
Εκκλησάκι Αγίας Μαρίνας.
Συνέχεια της διαδρομής η οποία αποδείχθηκε λίγο δυσκολούτσικη. Μάλιστα θα ήταν τελείως απροσπέλαστη αν δεν είχαν περάσει τζηπάδες να ανοίξουν ορισμένα σημεία που να περνάει οριακά αυτοκίνητο!!!
Ας πούμε δείτε ένα σημείο της διαδρομής!!! Αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα αντέξει πριν καταρρεύσει ολόκληρος ο δρόμος!
Διακρίνεται η αιχμηρή βραχώδης κορυφή Μεγάλη Ντουσκιά με υψόμετρο 1.068m. Εγώ βρίσκομαι χονδρικά περίπου στα 700m ύψος.
Χαμηλά Σχίνος και Αγία Σωτήρα. Φανταστική θέα!
Πλησιάζοντας το ρέμα Ζουργιά το οποίο φαινόταν πραγματικά τεράστιο από τη δορυφορική εικόνα και αμφέβαλλα για την προσπελασιμότητά του!
Πράγματι είναι εντυπωσιακά τεράστιο. Και όμως περνούσε!
Η ώρα ήταν περασμένη και ήταν ρίσκο να συνεχίσω προς Μαυρολίμνη οπότε κατέβηκα έναν σαθρό δρόμο υψηλής κλίσης ακριβώς δίπλα στο ρέμα που κατεβαίνει καρφί στις Βαμβακιές.
Η κατάβαση στις Βαμβακιές
Δυστυχώς η μέρα είναι μικρή και είναι αδύνατον να τα προλάβω όλα. Κάποια στιγμή θα επιστρέψω για το κομμάτι Βαμβακιές- Μαυρολίμνη (αν βγαίνει). Πολύ ευχαριστημένος με το νέο μου καγιάκ αλλά όπως συμβαίνει πάντα, όταν πληρώνεις την τετραπλάσια αξία από αυτή του φθηνού Intex Κ2, υπάρχουν και οι ανάλογες απαιτήσεις. Δεν υπάρχει επιείκεια όπως με το φθηνό προϊόν. Ελπίζω να αντέξει όπως υπόσχεται.
Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!
Πήγα πολύ πρόσφατα μέσα Σεπτέμβρη και συνδύασα την επίσκεψη με βόλτα στα Κορακόνησα που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση! https://forum.4troxoi.gr/topic/103336/κορωνησία-κορακόνησα-14-9-2025
Το μέρος το θεωρώ από τα πιο αδικημένα στην Ελλάδα.