Τελευταία εξόρμηση για το 2025 και νούμερο 52 συνολικά για αυτήν την ανέλπιστα παραγωγική χρονιά. Αυτή η πυκνότητα των εικόνων και των εμπειριών πάντα μου δίνει την αίσθηση ότι έζησα πολύ περισσότερο από έναν χρόνο. Όταν κοιτάω τα ταξιδιωτικά και τα άλμπουμ, νιώθω ότι μερικά τα έκανα πιο παλιά, σε βάθος τριετίας ας πούμε. Στόχος μου και για το 2026, να παραμείνω δραστήριος και με υψηλό κίνητρο.
Αυτή τη φορά βρέθηκα στα Σκροπονέρια μιας και ο καιρός εκεί έδειχνε ιδανικός. Βέβαια το κρύο ήταν τσουχτερό, από τη Μαλακάσα μέχρι τη Χαλκίδα και τα Σκροπονέρια το θερμόμετρο έδειχνε από 1 εώς 4 βαθμούς!
Λίγο πριν τα Σκροπονέρια συνάντησα ένα σπάνιο θέαμα!
Αυτή η ομίχλη ερχόταν από την πλευρά της Παραλίμνης και της Υλίκης και ''χυνόταν'' στη θάλασσα.
Άφιξη στον όρμο Σκροπονερίων. Απέναντι αριστερά το ακρωτήριο Γάτζα και η νήσος Γάτζα. Με 4 βαθμούς και κρύο αεράκι, ξεκίνησα να φουσκώνω το καγιάκ με το μπουφάν!
Βέβαια από όλη τη διαδικασία ζεστάθηκα και τελικά το έβγαλα αλλά ήταν η 1η φορά που έβαλα και ισοθερμικό κολάν αλλά και μπήκα με θερμική μπλούζα. Όλα τα ταξιδιωτικά που διαβάζετε τόσο καιρό γίνονται με κοντομάνικο και μαγιώ, λες και είναι καλοκαίρι!
Φανταστείτε τι είδους άσκηση είναι για να μην κρυώνω καν. Πετυχαίνω ψαράδες που είναι ντυμένοι σαν κρεμμύδια και με κοιτούν με απορία!
Νήσος Γάτζα η οποία είναι και αυτή λημέρι δεκάδων γλάρων.
Στο βάθος η χιονισμένη Δίρφη.
Κάνοντας το γύρο του μικρού αυτού νησιού.
Το οποίο νησάκι όπως το παρατηρούσα από τη δορυφορική εικόνα, μοιάζει ελαφρώς με την Κύπρο. Ε? Τι λέτε?
Κινούμενος προς το ακρωτήριο Γάτζα. Αριστερά είναι ο όρμος των Σκροπονερίων, εγώ θα κινηθώ από τα δεξιά και θα τραβήξω την ακτογραμμή. Στο παρελθόν είχα βρεθεί από πάνω, μέσω ενός χωματόδρομου που έφτανε πολύ κοντά στην άκρη.
Και σε αυτό το σημείο όπως και στο Εγγλεζονήσι λίγο παραπέρα, κυριαρχούν οι μέδουσες. Μάλιστα ήταν τόσες πολλές που θα έλεγα πως ΄΄οι μέδουσες είχαν θάλασσα΄΄, όχι το ανάποδο
Παρόλο που όπως είπα, είχα βρεθεί απο πάνω πριν κάποια χρόνια, αυτά που είδα δια θαλάσσης ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες μου.
Γνώριζα και μέσω της δορυφορικής εικόνας πως θα συναντήσω ένα πράσινο τοπίο και σχετικά βραχώδες, δεν είχα προσέξει όμως χάρτη με ισοϋψεις καμπύλες ώστε να διακρίνω τους κάθετους γκρεμούς. Δεν υπήρχε λόγος άλλωστε, δεν πήγα για ορειβασία...
Προχωρούσα εκστασιασμένος. Γιατί εν τέλει, καλύτερα που δεν ήξερα τι να περιμένω. Είναι σα να βλέπεις ταινία και να γνωρίζεις εξ'αρχής τι θα γίνει.
Η μικρή παραλία εκεί όλα τα λεφτά! Και σε τι μέρος! Αν απομονώσουμε τη θάλασσα και τα πουρνάρια, αν τα έσβηνα ας πούμε με κάποιο πρόγραμμα επεξεργασίας, εύκολα θα το μπέρδευε ο οποιοσδήποτε με ένα βραχώδες ορεινό τοπίο.
Συνεχίζοντας στο υπαίθριο μουσείο και χαζεύοντας τα διάφορα σχήματα.
Είπα για τη μικρή παραλία νωρίτερα, χωρίς όμως να σας πω πως δε θα έμπαινα σε αυτά τα νερά ούτε με τη στολή κατάδυσης. Ο λόγος είναι οι ιχθυοκαλλιέργειες που έχουν διαλύσει κυριολεκτικά το περιβάλλον σε αυτήν την περιοχή. Ωραία η εικόνα της αυτοσχέδιας καλύβας πάνω στα κακοτράχαλα βράχια, όμως θα ήταν σούπερ αν μιλούσαμε για απλούς ψαράδες, όχι για βιαστές του περιβάλλοντος.
Ακόμη μια τρομερή τοποθεσία. Στις μικρές σπηλιές αριστερά κατοικούν διάφοροι γλάροι και αγριόπαπιες. Μόλις πλησίασα πετάχτηκαν μακριά.
Στη θάλασσα έβλεπα ίχνη από πετρέλαιο, φουσκάλες καφέ, διάφορα σκουπίδια από τα κλουβιά. Και πως να μην έβλεπα αφού υπήρχαν δύο μεγάλα καράβια και 2 μικρά σκάφη που φόρτωναν και πήγαιναν πέρα δώθε. Δείτε ντουμάνι που έβγαζαν
Να μη ξεχάσουμε να καταργήσουμε τους κινητήρες εσωτερικής καύσης έτσι?
Και η μυρωδιά της θάλασσας όπως ήταν αναμενόμενο ήταν χάλια. Μάλιστα σε ένα σημείο δε μπορούσα να συνεχίσω στην ακτογραμμή γιατί είχαν απλώσει κάτι σαν μεγάλους σωλήνες από τα σπιτάκια στην ξηρά μέχρι τα κλουβιά. Αναγκάστηκα να κάνω παράκαμψη προς τα ανοιχτά και μέσα από τα κλουβιά.
Συνεχίζοντας προς Πόρτο Γάτζα όπου είχα φτάσει πέρισυ μέσω χωματόδρομου από τον Άγιο Ιωάννη. Εδώ το τοπίο θυμίζει λίγο Πηγάδι Πτελεού (στο πολύ πιο ήρεμο) και σε όλα αυτά τα πράσινα παραθαλάσσια τοπία της Φθιώτιδας και της Μαγνησίας.
Συνεχίζοντας γιαλό γιαλό, η ακτογραμμή δε σταματά ποτέ να έχει ενδιαφέρον.
Προσεγγίζοντας την ερημική και απρόσιτη από ξηρά παραλία δίπλα από το Πόρτο Γάτζα. Στην οποία παραλία έχουν ξεβραστεί κλασσικά σκουπίδια από τις ιχθυοκαλλιέργειες. Μέχρι και μια τεράστια σημαδούρα όμοια με εκείνη που είδατε σε προηγούμενη φωτογραφία.
Η μέρα πάντως ήταν τέλεια και ο αέρας έκοψε εντελώς. Απέναντι το Καντήλι Ευβοίας.
Συνεχίζοντας στο Πόρτο Γάτζα. Ωραίο μέρος, καταπράσινο. Η θάλασσα δε λέει κάτι, όπως και οι περισσότερες στο δυτικό τμήμα του Ευβοϊκού κόλπου. Συν ότι οι ιχθυοκαλλιέργειες (εν ενεργεία γιατί έχει σημασία) κάνουν ζημιά στο περιβάλλον της περιοχής, είναι αποτρεπτικοί παράγοντες για μπάνιο. Είναι κρίμα γιατί το μέρος είναι ωραίο.
Επιστροφή με πλήρη άπνοια. Στο βάθος ξανά η Δίρφη και δεξιά της το ξέχιονο Ξεροβούνι. Τα 300m που είναι χαμηλότερο κάνουν τη διαφορά στο χιόνι. Επί τη ευκαιρία δοκίμασα ξανά να μετρήσω ταχύτητα με το καγιάκ, πολύ δυνατά νιώθοντας πως το φθηνό κουπί της Intex οτι είναι έτοιμο να σπάσει! Θυμίζω πως την 1η φορά όχι με πλήρη άπνοια, είχα δει 6,5km, την 2η φορά στην παραλία Σαράντη 7,4km. Οι συνθήκες όμως δεν ήταν ίδιες με αυτή τη φορά, στην οποία κατάφερα και είδα 9,2km/h!!!! Δεν το πίστευα! Αναρωτιέμαι τι θα δω με σοβαρό κουπί (το ψάχνω).
Φτάνοντας στον όρμο των Σκροπονερίων. Μπροστά το νησάκι Γάτζα και πίσω το όρος Μεσσάπιον (Κτυπάς). Αριστερά στο βάθος διακρίνεται ο Όλυμπος Ευβοίας.
Μπήκα λίγο στον όρμο και τράβηξα τη βόρεια ακτογραμμή του προς τα μέσα. Είχα εντοπίσει μια ενδιαφέρουσα παραλία. Βέβαια είχα δει και τις ιχθυοκαλλιέργειες που υπάρχουν ΜΕΣΑ στον όρμο από αυτήν την πλευρά. Ε τα αποτελέσματα γνωστά. Δείτε δεξιά τη μούργα. Εν τω μεταξύ ο καιρός ήταν κόντρα σε μένα και οι ιχθυοκαλλιέργειες στην ίδια ευθεία. Οι τύποι είναι πραγματικά τραγικοί. Πετρέλαιο, μυρωδιά και μούργα. Και λίγο πιο πέρα στη μέση του όρμου 2 βάρκες να ψαρεύουν. Πραγματικά ήθελα να πάω να τους ρωτήσω αν τα τρώνε αυτά τα άρρωστα ψάρια που ζουν εκεί.
Πέρα από το τραγικό του πράγματος για το οποίο προσωπικά δε μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω, τουλάχιστον αποζημιώθηκα για όλες τις πανέμορφες εικόνες που είδα.
Είχε περισσέψει λίγος χρόνος για να κάνω μια διαδρομή που δεν είχε τύχει να κάνω πότε, παρόλο που οδικώς είχα βρεθεί αρκετές φορές στην περιοχή. Από τα Σκροπονέρια συνέχισα τον ανηφορικό χωματόδρομο προς το ρέμα του Αγίου Νικολάου.
Youtube Video
Εδώ το ρέμα που καταλήγει στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου στη θάλασσα.
Τρομερή θέα στα Σκροπονέρια.
Από εκεί μπήκα δεξιά σε διαγώνιο χωματόδρομο και ανέβηκα στον ορεινό όγκο των Αχλαδιών του Πτώου όρους.
Youtube Video
Η διαδρομή ήταν αρκετά δύσβατη. Το ύψος στις κεραίες είναι 697m
Και η θέα στα Σκροπονέρια ασύλληπτη!
Από εκεί επέστρεψα πίσω στο ρέμα του Αγίου Νικολάου και συνέχισα χωμάτινα προς τον Άγιο Ιωάννη. Τα μεταλλεία της περιοχής δίνουν έναν απόκοσμο τόνο στο τοπίο. Σα να βλέπεις μικρά ηφαίστεια.
Μόλις έφτασα Άγιο Ιωάννη θυμήθηκα πως υπάρχουν μπλόκα από το ύψος του Κάστρου κλπ. Δεν ήθελα να μπλέξω οπότε επέστρεψα από τους χωματόδρομους στα Σκροπονέρια και βγήκα Χαλκίδα εύκολα, όπως είχα κάνει το πρωϊ. Από εκεί και κάτω δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα κίνησης.
Το πρόβλημα με τις ιχθυοκαλλιέργειες είναι μεγαλύτερο από όσο νομίζουμε πάντως. Έτυχε και είδα ένα βίντεο με τις παρατημένες εγκαταστάσεις σε πολλά μέρη της Ελλάδας και τα πράγματα είναι τραγικά. Επιχειρηματίες παίρνουν επιδοτήσεις, στήνουν τα κλουβιά, δουλεύουν κάποια χρόνια, κλείνουν και δεν τους υποχρεώνει κανείς να τις μαζέψουν. Παραμένουν στη θάλασσα για χρόνια και διαλύονται σιγά σιγά. Έλεγχος δεν υπάρχει, δικαιοσύνη δεν υπάρχει (για τους έχοντες πάντα, γιατί για τους απλούς ανθρώπους μια χαρά υπάρχει), πραγματικά δεν ξέρω που θα οδηγηθεί η κατάσταση σε όλα τα επίπεδα. Ας ελπίσουμε σε ένα θαύμα...
Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους με υγεία πάνω από όλα σε εσάς και τις οικογένειές σας!
Πραγματική απόλαυση θα ήταν εκεί πάνω!
