@panos2171 said in Ελλάδα , εργασία , αμοιβές , κλπ...:
@lap said in Ελλάδα , εργασία , αμοιβές , κλπ...:
Εντωμεταξύ για να δείτε πόσο μπερδεμένοι είστε. Το ότι παίρνει κάποιος 50 ευρώ με το να φυτεύει μαρούλια καταβάλλοντας μια προσπάθεια και έναν κόπο, με το γεγονός αυτό να μην προσελκύει τους υπόλοιπους να το ακολουθήσουν σημαίνει ότι η αγορά κρίνει πως ο κόπος αυτός δεν πληρώνεται στον βαθμό της διαφοράς του κόπου σε μια άλλη εργασία σε συνάρτηση με τις απολαβές των δύο.
Μπορεί ατομικά τα ονομαστικά 50 ευρώ να μας φαίνονται πολλά ή λίγα ως μεροκάματο αλλά προφανώς η αγορά τα θεωρεί λίγα διότι προτιμά τα λιγότερα έστω και οριακά με πολύ λιγότερο κόπο.
Δηλαδή, η απόδοση στις υπόλοιπες εργασίες είναι υψηλότερη.
Άρα, ο αγρότης, ο μάστορας κτλ ΥΠΟαμοίβεται…..αλλά δεν το κατανοεί.
Για αυτό άλλωστε οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, όσοι τουλάχιστον το κατανόησαν.
Το ίδιο ίσχυει και για τον ναυτικό; Οι δουλειές που δεν προσελκύουν ενώ έχουν καλό μεροκάματο και δεν θέλουν εξειδίκευση είναι λόγω μεγάλου βαθμού δυσκολίας. Και με 100€ να φυτεύει κάποιος μαρούλια πάλι η ίδια ζήτηση θα υπάρχει. Κάποτε προ πληθωρισμού δίναν 60€ στα ροδάκινα ,μόνο αλλοδαποί πήγαιναν γιατί δε μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο
Πάνο, από την εμπειρία που έχω, το χωράφι είναι δύσκολη σωματικά δουλειά. Όπως και το λεγόμενο γιαπί. Οι αλλοδαποί, είναι συνηθισμένοι σε αυτήν την κατάσταση. Μπορούν να ανταποκριθούν. Αντέχουν. Και δεν είναι μόνο δίκη μου διαπίστωση, κάποιοι αλλοδαποί συγκεκριμένης εθνικότητας, δουλεύουν χωρίς διάλειμα και βγάζουν στις οικοδομές πολύ δουλειά.
Εμείς μπορεί να είμαστε η τελευταία γενιά, που από μικροί, άλλος τα καλοκαίρια πήγε στο χωράφι να βοηθήσει τον πατέρα του, άλλος στην οικοδομή, άλλοι στο ξεφόρτωμα καρπουζιών, άλλοι στις μεταφορικές που με φορτηγάκια ξεφόρτωναν εμπορεύματα μεσαίου όγκου για καταστήματα.
Δούλεψε χειρωνατικά η δική μας γενιά σε απαιτητικές δουλειές. Μιλούσα με έναν αγρότη και μου λέει, από το βαμβάκι πολλοί νέοι έχουν φύγει για το εξωτερικό λόγω μόρφωσης. Τα χωράφια τα αγοράζουν και τα δουλεύουν αλλοδαποί.
Μίλησα όμως και με έναν αλλοδαπό μάστορα υδραυλικό και μου είπε πως ο γιός του δεν πάει να τον βοηθήσει. Βέβαια οι νέοι μας και δυστυχώς δουλεύουν πολύ σαν σερβιτόροι σε καφέ.
Όταν ανεβαίνει το βιοτικό επίπεδο, η δουλειά μετατείθεται από τη γη, στο γραφείο. Βγάλαμε ένα σκαμό, διπλωματούχος (ποτέ δεν συμπαθούσα αυτήν την νοοτροπία, να πάρεις παιδί μου πτυχίο).
Και χάθηκαν: Μαραγκοί, Υδραυλικοί, Τεχνίτες στα σίδερα και στα τσιμένα (δεν έχουμε μαστόρους Έλληνες που ήταν αστέρια και έχουμε αλλοδαπούς που για μάστοροι είναι μέτριοι), ηλεκτρολόγοι.
Ερήμωσε το χωράφι. Μάθε παιδί μου γράμματα, πέρασε στο πανεπιστήμιο για να είσαι χρήσιμος στην κοινωνία μας έλεγαν.
Ωραίο σκεπτικό. Και ξέμεινε η κοινωνία από τεχνίτες, αγρότες, κτηνοτρόφους και γέμισε τις καφετέριες με χρήσιμους, πτυχιούχους και γκαρσόνια που μόνον αν ξέρεις αγγλικά σε παίρνουν για να μπορείς να συννεονοήσε με τον τουρίστα.
Ας φάμε τώρα κρεμυδάκια, λάχανα, ζαρζαβατικά κλπ εισαγώμενα οι χρήσιμοι γραμματιζούμενοι.
Οι νέοι μας δε μπορούν σωματικά να πάνε στο χωράφι. Βέβαια μπορούν τα γυμναστήρια πολλοί αλλά και εκεί με αναβολικά. Άλλο μεγάλο και αυτό αγάθι. Γλυτώνεις από τα ναρκωτικά και μπλέκεις με αναβολικά....
