@a-d-p said in Κ.Ο.Κ.-Παραβασεις και προστιμα.:
Η Νο1 παράβαση των οδηγών στην Αττική τον Ιανουάριο
https://www.4troxoi.gr/epikairotita/ellada/i-no1-paravasi-ton-odigon-stin-attiki-ton-ianoyario/
Νοιάζονται οι 4Τ και οι χωροφυλάκοι για την ασφάλεια μας!?
Δεδομένου του επερχόμενου μεγάλου αδελφού, θα πούνε καμιά κουβεντούλα για το ότι το Άρθρο 22 του GDPR ορίζει ρητά ότι το υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα να μην υπόκειται σε απόφαση που λαμβάνεται αποκλειστικά με αυτοματοποιημένη επεξεργασία, η οποία παράγει έννομα αποτελέσματα?
Θα πούνε τι κάνει λοιπόν το κράτος? Ότι εισάγει έναν διακοσμητικό «επόπτη» αστυνομικό που θα επικυρώνει την κλήση και ο οποίος θα καλείται να ελέγξει 100δες φωτογραφίες την ώρα και άρα η παρέμβασή του θα είναι τυπική και όχι ουσιαστική? Ότι η απόφαση θα παραμένει ουσιαστικά αλγοριθμική, αλλά το ότι το κράτος θα ισχυρίζεται ότι υπάρχει «ανθρώπινη κρίση» για να εξαιρεθεί από τον GDPR?
Ποιό όμως είναι το επόμενο βήμα? Η πλήρης αυτοματοποίηση αφού το Άρθρο 22 παρ. 2(β) επιτρέπει αυτοματοποιημένες αποφάσεις όταν αυτές βασίζονται στο δίκαιο της Ένωσης ή του κράτους μέλους, το οποίο ορίζει μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη.
Ποια είναι η Παγίδα?: Η κυβέρνηση νομοθετεί την οδική ασφάλεια ως «υπέρτερο δημόσιο αγαθό», υποβαθμίζοντας την ιδιωτικότητα σε δευτερεύουσα αξία. Έτσι, η παρακολούθηση εντός της καμπίνας βαφτίζεται «αναγκαία και αναλογική».
Και για την επικοινωνιακή και ηθική βάσει οοοολλλλωωων αυτών τί είναι απαραίτητο? Αρθράκια με αναδημοσιεύσεις δελτίων τύπου όπως αυτό και συναφείς κουτσουλιές για την δημιουργία κλίματος - αρκεί ο κατα συρροήν δολοφόνος να μην είναι μαστουρωμένος οργανωμένος οπαδός φυσικά ... διότι τότε αναλαμβάνει το ξέπλυμα ο ΣΧ με το μπλογκ του.
Ιδανικό δείγμα στατιστικής χειραγώγησης και επικοινωνιακού αφηγήματος που στρώνει το χαλί για την ψηφιακή επιτήρηση.
Η εστίαση στους «αριθμούς της ντροπής» - με την ταχύτητα να κατέχει τη μερίδα του λέοντος - λειτουργεί ως ορθολογικά σχεδιασμένη καταστροφολογία για την άκριτη δημιουργία ηθικής απαξίας.
Παρουσιάζοντας το 1/3 των κλήσεων ως παραβάσεις ορίου ταχύτητας συνολικά αποσιωπά την δομική παράμετρο: την αναχρονιστική και συχνά παράλογη σήμανση των ελληνικών δρόμων, όπου όρια των 40 ή 50 χλμ/ώρα σε αρτηρίες τριών λωρίδων μετατρέπουν τον μέσο οδηγό σε «εγκληματία» εξ ορισμού - με τα πράγματα να είναι χειρότερα στο επαρχιακό οδικό δίκτυο.
Αυτή η στατιστική διόγκωση δεν στοχεύει στην οδική παιδεία, αλλά στη δημιουργία μιας κοινωνικής αποδοχής για τις επερχόμενες κάμερες AI και την επέλαση του μεγάλου αδελφού σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας μας ξεκινώντας από τον έλεγχο των μετακινήσεων.
Η αναφορά στη δίωξη της «αντικοινωνικής συμπεριφοράς» είναι το κυνικό περιτύλιγμα μιας στρατηγικής που μετατρέπει την τροχαία αστυνόμευση σε αυτοματοποιημένη είσπραξη προστίμων. Αντί για ανάλυση της ποιότητας του οδοστρώματος ή της εγκληματικής έλλειψης σωστού φωτισμού, το αφήγημα των ΜΜΕ εστιάζει αποκλειστικά στην ατομική παραβατικότητα, νομιμοποιώντας την χάι τεκ υψηλή ευκρίνεια που θα εισβάλει σύντομα στην καμπίνα των αμαξιών μας καταργώντας κάθε έννοια ιδιωτικότητας.
Η «πρωτιά» της ταχύτητας δεν είναι δείγμα οδηγικής αναρχίας, αλλά το προσχεδιασμένο πρόσχημα για την εγκαθίδρυση ενός ψηφιακού φοροεισπράκτορα που θα τιμωρεί ότι τον συμφέρει και όχι τον πραγματικό κίνδυνο, μετατρέποντας το οδικό δίκτυο σε μια οργουελική, απέραντη, κερδοφόρα ζώνη επιτήρησης.
