Η γνωστή παρέα των γερόντων εργαζόμενων συνταξιούχων, έκανε την φθινοπωρινή εκδρομή της.
Τόπος συνάντησης η Καστοριά.
Την είχα θέσει ως στόχο, αφ΄ ενός γιατί δεν είχα πάει ποτέ, ενώ η ολοκλήρωση του Α3, ήταν μεγάλο δέλεαρ.
Αρχικά η σκέψη ήταν για ΠΣΚ ή κάτι ανάλογο αλλά ο τουρισμός του ΣΚ στην περιοχή είναι αρκετός και η εύρεση ξενοδοχείου δύσκολη για το Σάββατο.
Ετσι προτιμήθηκε η επιλογή της Κυριακής με Τετάρτη.
Οπότε Κυριακή πρωί, όχι πολύ πρωί, το αιρκρος με φούλ πετρέλαιο ξεκίνησε το ταξίδι.
Ο δρόμος μέχρι την Καλαμπάκα, ήταν ήδη γνωστός, αφού τον έχω κάνει ήδη 2-3 φορές.
Η στάση έγινε στον ΣΕΑ Σοφάδων που ήταν περίπου στο μέσον της διαδρομής, διάρκειας περί τα 15 λεπτά.
Το τμήμα Καλαμπάκα - Εγνατία, γίνεται σε ένα ωραίο τοπίο, δίπλα στον ποταμό Ιών όπως είδα στον χάρτη που χύνεται στον Πηνειό στο πρώτο τμήμα και δίπλα σε ένα άλλο ποτάμι που χύνεται στον Αλιάκμονα στο δεύτερο τμήμα του.
Ετσι εκατέρωθεν του δρόμου και του ποταμού, υπάρχουν βουνά με δέντρα που ήταν πανέμορφα στο φθινοπωρινό κίτρινο χρώμα τους.
Ο Α3 έχει ουσιαστικά τρία τμήματα. Το πρώτο από τις Θερμοπύλες μέχρι την σήραγγα των 3 χλμ που είναι ανάβαση με όριο στα 110 χαω, μετά στο οροπέδιο της Ξυνιάδας και μέχρι την είσοδο στον κάμπο, τα όρια είναι ίδια, αλλά πιο ήπιες οι κλίσεις και στον κάμπο έχουμε όρια 120 χαω και στο νέο τμήμα πάλι στα 110 χαω.
Μπαίνοντας στην Εγνατία όπου η κατάσταση του οδοστρώματος είναι κακή, τα όρια ανεβαίνουν γενικά στα 130 και στον Α28 προς Καστοριά παραμένουν στα 130...
Ετσι κινούμενος με τα όρια, άντε να ξεχαστείς λίγο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από την έξοδο της Αττικής οδού στον Κηφισό μέχρι την νότια είσοδο της Καστοριάς, η καθαρή διαδρομή γίνεται κάτω από 4 ώρες.
Ακουσα από έναν γνωστό, για ένα φίλο του που έκανε την διαδρομή Βριλήσσια - Καστοριά σε 3.35 ώρες με μωτ 117, αλλά δεν πιστεύω να έλεγε αλήθεια...
Βέβαια ντίζελ Β σουβ μου είπε ότι είχε και αυτός και έκαψε λέει 6,2 λίτρα, που είναι πολλά. Εγώ που πάω με τα όρια καίω λιγότερο.
Τέσσερις ώρες για την διαδρομή υπολογίζει και ο νόμιμος γούγλης....
Συναντηθήκαμε με τα άλλα 2 ζεύγη που είχαν έρθει από Γιάννενα και Θεσσαλονίκη στο ξενοδοχείο Λιμναίον resort.
Ωραίο και μεγάλο ξενοδοχείο, με λογικές τιμές, ανακαινισμένο πρόσφατα στα δωμάτια και τώρα γίνονταν έργα ανακαίνισης σε κάποια τμήματα, κυρίως στα spa.
Λίγα χλμ πριν την πόλη πάνω στον δρόμο από τον αυτοκινητόδρομο με θέα στην λίμνη.
Ο καιρός ήταν βροχερός όσο ανεβαίναμε βόρεια και ήταν και στην Καστοριά με διαλείμματα συννεφιάς.
Ηταν ώρα φαγητού την ώρα που έφτασα και έτσι φύγαμε για το κέντρο της πόλης στην φημισμένη πλατεία Ντολτσό...

Στην πλατεία και γύρω της υπάρχουν εστιατόρια, καφέ και μουσεία και γενικά είναι το τουριστικό της σημείο.
Διαλέξαμε για φαγητό το παραλίμνιο Παλιά Πόλη, όπου φάγαμε ωραία και σε καλές τιμές.
Κατόπιν οι κυρίες πήγαν στο γειτονικό Αρχοντικό Μπασάρα, όπου είχε έκθεση ενδυμάτων, εγώ προτίμησα ένα απλό καφέ της πλατείας για τον απογευματινό μου φραπέ, στο οποίο καφέ ήλθαν και οι υπόλοιποι για να δούμε τι θα κάνουμε το βράδυ.
Επιστροφή στο ξενοδοχείο για χαλάρωση και το βράδυ πήγαμε στον Ναυτικό όμιλο, ένα πολύ ωραίο all day, που όμως τον χειμώνα λειτουργεί μόνο ΠΣΚ. Ηταν ωραία για ελαφρύ γεύμα και ποτό και έτσι έληξε η πρώτη ημέρα που ήταν αρκετά γεμάτη και η βροχή παρούσα σε μεγάλο διάστημα.
Την Δευτέρα μετά από ένα καλό πρωινό μπουφέ, ο οποίος για μένα είναι βασικό στοιχείο στις εκδρομές, ξεκινήσαμε για τις πρώτες επισκέψεις μας στην πόλη.
Στην είσοδο της πόλης υπάρχει ένα μεγάλο πάρκινγκ με κόστος μισό ευρώ την ώρα, που εξυπηρετεί, όπως ελεγχόμενη στάθμευση υπάρχει και στο μέρος των καφέ στην παραλίμνια περιοχή.
Μέσα στην πόλη, που είναι σε λόφο, η πρόσβαση με αμάξι είναι δύσκολη και το πάρκινγκ πολύ δύσκολο. Ετσι η απόφαση μας να ξεκινήσουμε από το Βυζαντινό μουσείο που ήταν ανοικτό μας οδήγησε σε ζόρικη διαδρομή 1500 μ. με τα πόδια που περιλάμβανε και ανάβαση σε υψομετρική διαφορά 70 μ. Ηταν απογοήτευση όταν φτάσαμε στο Μουσείο και είδαμε ότι υπήρχε άνετος χώρος πάρκινγκ στο σημείο...
Το μουσείο όμως ήταν πολύ καλό. Και αρκετά ενημερωτικό για την πόλη η οποία έχει πολλές μικρές μεταβυζαντινές εκκλησίες που δεν είναι εύκολο να τις βρεις, μέσα στα στενά, ούτε ξέρεις αν είναι ανοιχτές, οπότε το μουσείο είναι εξαιρετική λύση και για την ιστορία της πόλης.
Αποφασίσαμε λοιπόν οι οδηγοί των δύο αυτοκινήτων να πάνε στο πάρκινγκ, τελείωνε και το δίωρο που είχαμε πληρώσει και οι υπόλοιποι να πάρουν την κατηφόρα προς την πλατεία Ντολτσό, περνώντας από διάφορα σημεία. Φτάνοντας στην παραλία μπήκαν σε διάφορα μαγαζιά και έτσι εγώ πάρκαρα παρά την λίμνη που έβγαλα κάποιες φωτό.



Αφού ήρθαν και οι υπόλοιποι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τον δρόμο της παραλίας κάνοντας τον γύρο του λόφου και να βγούμε στην άλλη πλευρά της πόλης.
Ο δρόμος στενεύει μέχρι το νοσοκομείο και μετά συνεχίζεται μονόδρομος στενός με μικρή ταχύτητα γιατί δεν υπάρχουν σπίτια, αλλά μόνο κάποιοι που περπατούν και η λίμνη έχει την ησυχία της και τον κόσμο της...
Θα δείτε τα πουλιά και την ωραιότητα της φύσης στις επόμενες φωτογραφίες.




Στην αρχή της διαδρομής βρίσκουμε το σπήλαιο του Δράκου, το οποίο ήταν κλειστό και θα το επισκεπτόμαστε την επόμενη μέρα.
Ο καιρός άρχισε να βελτιώνεται και η Φύση μας έδωσε το σήμα της ότι η βροχή τελείωσε.

Μετά από λίγο φτάσαμε στο Μοναστήρι της Μαυριώτισσας. Παρκάραμε δίπλα σε ένα τεράστιο δένδρο έργο της Φύσης και επισκεφθήκαμε δύο εκκλησίες που υπάρχουν εκεί.


Εκεί που παρκάραμε μας υποδέχτηκε ένας απαθής γάτος, αλλά δεν τσιμπήσαμε και έτσι μετά μας ακολουθούσε γκρινιάζοντας...

Συνεχίζοντας τον παραλίμνιο δρόμο και φτάνοντας πάλι στον πολιτισμό στο ύψος του Ναυτικού Ομίλου, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Αρχοντικό Τσιατσάπα, που μας είχαν πει να πάμε και από το Μουσείο.
Ένα εκπληκτικό πολυώροφο έργο τέχνης που ξεκίνησε να φτιάχνεται το 1754.

Στις φωτογραφίες παίρνετε κάποια γνώση για αυτό και αξίζει να το επισκεφθείτε.



Φεύγοντας από το Αρχοντικό, στο δίπλα υπό ανακαίνιση παλαιό κτίριο, υπήρχε ένα γκαράζ, μέσα στο οποίο υπήρχε ένα έργο τέχνης του 20ου αιώνα.

Η ώρα είχε πάει κοντά 4 και έπρεπε να πάμε για φαγητό στην πλατεία Ντολτσό στο ομώνυμο εστιατόριο, κάνοντας τον γύρο της πόλης, γεγονός που μας έδωσε την δυνατότητα να δούμε τα σωζόμενα τμήματα των τειχών του Ιουστινιανού στην περιοχή του Δημαρχείου.
Το φαγητό ήταν επίσης εξαιρετικό και πολύ, οπότε η επιστροφή για ανάπαυση ήταν αναγκαία και το βράδυ θα βγαίναμε μόνο για ποτό.
Η βραδυνή βόλτα περί τις 9 το βράδυ της Δευτέρας μας έδειξε μία θλιβερή μεριά της πόλης.
Η περιοχή των καφέ είχε ελάχιστο κόσμο, κάποιοι έβλεπαν τις εθνικές, άλλα μαγαζιά ήταν κλειστά, άλλα έκλειναν άλλα ήταν μόνο το προσωπικό, εκτός από ένα ορθάδικο που είχε λίγο κόσμο.
Να ενημερώσω ότι η πόλη έχει 4 τμήματα του πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, αλλά δεν τους είδαμε κάπου τους φοιτητές, όπως γίνεται σε άλλες πανεπιστημιουπόλεις.
Καθίσαμε σε ένα καφέ μόνοι μας, ήπιαμε τα ελαφρά ποτά μας και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο με απορίες για το γεγονός. Την άλλη μέρα μάθαμε τον λόγο σε μία τυχαία συζήτηση.
Είχε τεθεί ως σκέψη να βρούμε κάποια εκδρομή για Κορυτσά. Δεν βρήκαμε τις μέρες που είμαστε εκεί και ενώ υπήρξε η σκέψη να πάμε με το αμάξι μας, τελικά ο έλεγχος της διαδρομής του γκούγλ μάπς και κάποια περίεργα όρια ταχύτητας, σε συνδυασμό με κάποιες συζητήσεις με ντόπιους που μας έλεγαν να πάμε, αλλά να προσέχουμε και κυρίως ότι η Καστοριά είχε ακόμα πολλά να μας δείξει, αποφασίσαμε να μην κάνουμε το πείραμα της Αλβανίας.
Την Τρίτη είχαμε να επισκεφθούμε τα μουσεία της πλατείας Ντολτσό. Το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα και το Λαογραφικό Μουσείο.
Μια φωτογραφία από κτίρια της περιοχής της πλατείας..

Είναι ιδιωτικά Μουσεία της τοπικής κοινωνίας και στεγάζονται σε Αρχοντικά που έχουν δωρηθεί στους συλλόγους αυτούς από τους ιδιοκτήτες τους και είναι πολύ αξιόλογα και τα δύο.
Θα σταθώ στο Λαογραφικό που στεγάζεται σε ένα κτίριο του 17ου αιώνα. Δεν θα πω περισσότερα γιατί ήδη είναι μεγάλο το σχόλιο, θα βάλω τις φωτογραφίες και όσοι πάτε εκεί να μην το χάσετε.


Μία φωτό θα σχολιάσω μόνο. Το μικρό παραθυράκι με τα κάγκελα από όπου η υποψήφια νύφη έβλεπε τον υποψήφιο γαμπρό μέσα από τον γυναικωνίτη και αν της άρεσε έλεγε στην μάνα της να του ψήσει γλυκό καφέ, αν δεν της άρεσε του έδιναν πικρό και έπαιρνε άμεσα το μήνυμα και έφευγε.

Συνεχίσαμε στο σπήλαιο του Δράκου. Σπήλαιο με λιμνούλες μέσα, ανακαλύφθηκε πρόσφατα και αξίζει να το επισκεφθείτε.
Για φαγητό ψάχναμε εκτός πόλης. Μας είχαν πει για 2 ταβέρνες στο κοντινό ορεινό χωριό Απόσκεπο σε μέρος με πηγές και ωραία θέα της Λίμνης.
Εδώ να πω ότι η Καστοριά είναι στα 650 μέτρα υψόμετρο, οπότε το χωριό ήταν κάπου στα 800 ή εκεί γύρω.
Οντως το σημείο ωραίο, αλλά μόνο το καλοκαίρι. Η μία ταβέρνα κλειστή, ή άλλη άδεια και είπαμε να πάμε σε μια άλλη που είχε εξαιρετικές κριτικές.

Η περιοχή της Καστοριάς είχε κατοίκους από την Νεολιθική εποχή.
Εκαναν καλύβες στην λίμνη και σήμερα υπάρχει από το ΑΠΘ ένας λιμναίος οικισμός που είναι αναπαράσταση και αξίζει την επίσκεψη σας.
Στον χώρο αυτόν, υπάρχει και η ταβέρνα Μυλόπετρα με εξαιρετικές κριτικές, τις οποίες επιβεβαιώσαμε πλήρως αφού το φαγητό ήταν εξαίσιο και οι τιμές χαμηλές, ενώ και ο χώρος άξιζε.
Μετά την σιέστα, ενώ στις τόσες επαφές με ντόπιους, είχαμε μάθει και γιατί η πόλη δείχνει ότι της λείπει η ζωή. Η πόλη πέρα από τον τουρισμό, που είναι κυρίως ελληνικός και του ΣΚ και των γιορτών, ζούσε και από την γούνα. Δυστυχώς μετά το 2022 και το κλείσιμο του Σουίφτ με την Ρωσία, οι πωλήσεις σε αυτούς μηδενίστηκαν και έτσι πολύς κόσμος που δούλευε στην γούνα, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο εξωτερικό, ακόμα και άνθρωποι λίγο πριν την σύνταξη, οπότε απλά είπαμε να βγούμε για κάποιο ποτό στην γνωστή κεντρική πλατεία.
Και εκεί ελάχιστος κόσμος, οπότε δεν καθίσαμε αρκετή ώρα αλλά επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και καθίσαμε στο μπαρ του.
Την Τετάρτη ήταν ημέρα επιστροφής, αλλά η Καστοριά είχε ακόμα δύο μουσεία να μας δείξει.
Πριν φύγουμε όμως, μια και ήταν καλή η μέρα μία φωτό της θέας από το μπαλκόνι του δωματίου άξιζε...

Το ένα ήταν το ενυδρείο που είχε πολλά ψάρια του γλυκού νερού, από την Λίμνη, αλλά και από άλλα μέρη του κόσμου, ενώ ο μας περίμενε και ο Λιμναίος οικισμός.
Είχαμε αποφασίσει να πάμε μία βόλτα στην Κοζάνη, που δεν την είχαμε δει. Κοιτώντας για αξιοθέατα, είδα ότι είναι λίγα, κυρίως στην κεντρική πλατεία που υπάρχουν κάποια ωραία κτίρια, αλλά και η εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Οντως λοιπόν φτάνοντας στις 2 η ώρα που έκλειναν για μεσημέρι τα μαγαζιά και το σύστημα στάθμευσης είχε θέσεις, αλλά και δωρεάν στάθμευση μέχρι τις 5, βρήκαμε θέση κοντά στον κεντρικό πεζόδρομο, που μας οδήγησε στην πλατεία και στην εκκλησία.
Η εκκλησία ήταν εντυπωσιακή, κυρίως αν σκεφτούμε ότι ήταν του 17ου αιώνα, μέσα στην Τουρκοκρατία και είχε μεγάλο μέγεθος για χριστιανικό κτίσμα. Βέβαια πάντα υπάρχουν μύθοι, θρύλοι και προφορικές παραδόσεις για αυτούς τους λόγους, αλλά το βασικό είναι να την δείτε από κοντά γιατί αξίζει.

Καθίσαμε και σε ένα καφέ στον τελευταίο όροφο ενός νεοκλασικού ξενοδοχείου με θέα την πλατεία και τα γύρω βουνά και μετά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, ο καθένας για την πόλη του.
Η επιστροφή ήταν κατά το ήμισυ νύχτα, οπότε η ταχύτητα μειώθηκε, ειδικά στο τμήμα από Θερμοπύλες Αθήνα, μια και οι νταλίκες ήταν αρκετές, όπως η κίνηση.
Όχι πολύ όμως, γιατί φτάνοντας Αθήνα στις 8 το βράδυ, δεν βρήκα κίνηση σε ποτάμι και Αττική οδό και έτσι η διαφορά χρόνου ήταν κάπου 20 λεπτά, περισσότερα σε σχέση με την άνοδο.
Ηταν πολύ ωραία εκδρομή και ελπίζουμε να είμαστε καλά να πάμε την εαρινή μας και να έλθουν και οι υπόλοιποι που δεν μπόρεσαν να έλθουν τώρα, λόγω υποχρεώσεων.