@fanis75 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@cirus said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Δεν καταλαβαινω πως μπορει να πιστευει κάποιος οταν δεν υπάρχει τιποτα που να αποδεικνυει την υπαρξη θεου

Για αυτό ονομάζεται πίστη και όχι κάτι άλλο. Είναι πίστη ότι υπάρχει κάτι. Τα άλλα ειναι επιστήμη.

ναι εννοω οτι δεν καταλαβαινω την σιγουρια των πιστων ανθρωπων που πιστευουν σε κάτι οτι σιγουρα ετσι ειναι και ολοι οι αλλοι εχετε αδικο σε οτι αλλο και να πιστευετε. αυτο δεν μπορω να καταλαβω και εννοουσα, μαλλον δεν το εξεφρασα σωστα. καταλαβαινω την εννοια της πιστης, την απολυτη σιγουρια σε αυτή οχι

@cirus said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@fanis75 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@cirus said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Δεν καταλαβαινω πως μπορει να πιστευει κάποιος οταν δεν υπάρχει τιποτα που να αποδεικνυει την υπαρξη θεου

Για αυτό ονομάζεται πίστη και όχι κάτι άλλο. Είναι πίστη ότι υπάρχει κάτι. Τα άλλα ειναι επιστήμη.

ναι εννοω οτι δεν καταλαβαινω την σιγουρια των πιστων ανθρωπων που πιστευουν σε κάτι οτι σιγουρα ετσι ειναι και ολοι οι αλλοι εχετε αδικο σε οτι αλλο και να πιστευετε. αυτο δεν μπορω να καταλαβω και εννοουσα, μαλλον δεν το εξεφρασα σωστα. καταλαβαινω την εννοια της πιστης, την απολυτη σιγουρια σε αυτή οχι

Eιναι καθαρά ψυχολογικοί ο λόγοι, ανάγκη ασφάλειας, ελπίδας κλπ. Καταλαβαίνω όμως τι λές!

@cirus said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@fanis75 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@cirus said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Δεν καταλαβαινω πως μπορει να πιστευει κάποιος οταν δεν υπάρχει τιποτα που να αποδεικνυει την υπαρξη θεου

Για αυτό ονομάζεται πίστη και όχι κάτι άλλο. Είναι πίστη ότι υπάρχει κάτι. Τα άλλα ειναι επιστήμη.

ναι εννοω οτι δεν καταλαβαινω την σιγουρια των πιστων ανθρωπων που πιστευουν σε κάτι οτι σιγουρα ετσι ειναι και ολοι οι αλλοι εχετε αδικο σε οτι αλλο και να πιστευετε. αυτο δεν μπορω να καταλαβω και εννοουσα, μαλλον δεν το εξεφρασα σωστα. καταλαβαινω την εννοια της πιστης, την απολυτη σιγουρια σε αυτή οχι

Σε ομαδα, πολιτικη, γενικα σε οτι υπερασπιζεται ο καθενας μας αυτο δεν ισχυει?
Λιγες οι εξαιρεσεις των διαλακτικων ανθρωπων.

@katafractos17 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Αν προσπαθείς κάθε μέρα να είσαι καλός και σωστός άνθρωπος πιθανόν να κερδίσεις όσες ζωές και να υπάρχουν.
Από την άλλη όσα κεριά και να ανάβεις και όσες μετάνοιες και να κάνεις, αν μετά παρακαλάς να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, δε βλέπω να έχεις και πολλές ελπίδες.

H ανθρωποκεντρική αγάπη είναι γεμάτη από πάθη. Όπως, ο εγωισμός, η ιδιοτέλια, η φυλατυία, η ανθραπαρέσκεια κλπ.
Η Χριστοκεντρική αγάπη που έχει ως επίκεντρο τον Ιησού Χριστό, είναι ανιδιοτελής, με πνεύμα αυτοθυσίας, απαλλαγμένη από τον εγωισμό και την φυλαταυτία.
Η Χριστοκεντρική Αγάπη, είναι Χριστομίμητη, δλδ στηρίζεται στην δια Χριστού Αγάπη, όπως δλδ μας αγάπησε ο Θεάνθρωπος.

Ο λεγόμενος Ανθρωπισμός, που είνια μακριά από τον Χριστό, απέτυχε οικτρά κατά το πέρας των καιρών, διότι χωρίς την πίστη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών του, ο άνθρωπος δεν μαθαίνει την ταπείνωση και την Εκπομπή του Ιδίου Θελήματος και την Υπακοή στις Εντολές του Χριστού.

Ο Ανθρωπισμός και η Ανθρώπινη αγάπη, ανήγαγε σε υπέρτατο αγαθό το Εγώ, που συνοδεύεται από την ειδωλολατρία αφού ο άνθρωπος το προσκυνάει και το συμβουλεύεται.

Στην Ανθρωποκεντρική Αγάπη ο άνθρωπος ότι κάνει το κάνει για τον ίδιο. Εμείς οι Χριστιανοί όται κάνουμε το κάνουμε προς Δόξαν του Θεού ο οποίος ενανθρώπησε και Εσταυρώθει δείχνοντας μας πως και εμείς πρέπει να ενεργούμε ταπεινά και με αυταπάρνηση (απάρνηση του εγώ μας) και με αγάπη πρώτα στον Θεό και δια αυτού στον συνάνθρωπό μας.

Αυτά ο Ουμανισμός (Ανθρωπισμός) δεν τα δέχεται γιατί τυφλωμένος από το Εγώ του, βαδίζει με κριτήριο τηνς Ανθρώπινη σοφία και όχι την Θεανθρώπινη.

Από αφιέρωμα εις τον μακαριστό. αρχ. Γεώργιο Καψάνη.

Στον όρο «ανθρωποκεντρικός ουμανισμός» ο Γέροντας έδινε την έννοια της φιλοσοφίας και της στάσεως ζωής, κατά την οποία κέντρο και μέτρο και κριτήριο πάντων είναι ο χωρίς Χριστό άνθρωπος, όπως ακριβώς έγραφε το 1982 στο άρθρο του Ορθοδοξία και Ουμανισμός: «Ο άνθρωπος έχει πάντα την δυνατότητα της εκλογής μεταξύ ζωής ανθρωποκεντρικής (ουμανισμός) και ζωής θεανθρωποκεντρικής (ορθοδοξία). Στην πρώτη περίπτωσι κέντρο, κριτή¬ριο και τέλος των πάντων είναι ο άνθρωπος. Στην δευτέρα περίπτωσι ο Θεάνθρωπος Λόγος του Θεού. Ο ουμανιστής άνθρωπος πιστεύει ότι μόνος του και χωρίς την χάρι και κοινωνία με τον Θεό ημπορεί να ολοκληρωθή και οικοδομήση τον πολιτισμό και την ιστορία. Ο Ορθόδοξος χριστιανός άνθρωπος πιστεύει ότι μόνο υπερβαίνοντας το ‘‘εγώ’’ και σε κοινωνία με τον Θεό ημπορεί να ολοκληρωθή και δημιουργήση αληθινό πολιτισμό και ιστορία»[1].

Στον αγώνα κατά των νεωτέρων προκλήσεων του ανθρωποκεντρικού ουμανισμού ήταν παρούσα όλη η Εκκλησία: η σεπτή Ιεραρχία, ο ιερός Κλήρος και ο ευσεβής λαός. Το εκκλησιαστικό αισθητήριο είχε κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις. Η συνεισφορά του Γέροντος Γεωργίου είχε δύο πλευρές: πρώτον, τις δυναμικές του παρεμβάσεις, που απέβλεπαν στην αναχαίτισι των κυμάτων του νέου ουμανισμού, και δεύτερον την αθόρυβη προσπάθειά του να δημιουργήση τις προϋποθέσεις για την αντιμετώπισι των προκλήσεων. Διότι ο π. Γεώργιος δεν έγραψε μόνο, ούτε μίλησε μόνο, αλλά και προσευχήθηκε, και πόνεσε, και έκανε τον πόνο του αναφορά προς τον Ουράνιο Πατέρα. Αυτή η δεύτερη πλευρά της προσφοράς του δίνει την απάντησι στο παράπονο, που ενίοτε έφθανε στα αυτιά του: «γιατί δεν μιλάει το Άγιον Όρος». Όταν οι περιστάσεις και οι δυσκολίες της υγείας του δεν επέτρεπαν να γράψη ένα κείμενο, έβγαινε από την καρδιά του ένας πόνος και μία κραυγή ικεσίας προς τον δυνάμενον σώζειν εκ θανάτου (πρβλ. Εβρ. 5, 7). Και, επιπλέον, έβγαινε από τα χείλη του λόγος παρακλητικός και ενισχυτικός προς το «μικρόν ποίμνιον» που τον επισκεπτόταν, ώστε να καλλιεργήται στις συνειδήσεις των πιστών Χριστιανών πνεύμα προσωπικής αντιστάσεως στο ισοπεδωτικό ουμανιστικό ρεύμα.
https://www.pemptousia.gr/2020/06/o-gerontas-georgios-griogriatis-kapsanis-enanti-ton-neoteron-prokliseon-tou-anthropokentrikou-oumanismou/

Τρεις ανατροπές που ελευθερώνουν τον άνθρωπο

Γεώργιος Αποστολάκης

Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ματώης· «Τρεῖς Γέροντες πῆγαν στὸν Ἀββᾶ Παφνούτιο τὸν Κεφαλᾶ νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ καμμιὰ συμβουλή.

Τοὺς ρώτησε λοιπὸν ὁ Γέροντας· “ Τί θέλετε νὰ σᾶς πῶ; Πνευματικὰ ἢ σωματικὰ πράγματα; ”.

Τοῦ ἀπαντοῦν· “Πνευματικά”.

Τότε τοὺς λέει ὁ Γέροντας· “Πηγαίνετε στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγαπήσετε πιότερο τὴν θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση· τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴν δόξα· τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο”».

........................................

Παράξενα λόγια για τη σημερινή εποχή. Ίσως μάλιστα περισσότερο παράξενα σήμερα απ’ ό,τι όταν τα είπε ο Αββάς Παφνούτιος στους τρεις Γέροντες που πήγαν να ζητήσουν πνευματική συμβουλή. Διότι ολόκληρος σχεδόν ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς διδάσκει το ακριβώς αντίθετο.

Να αποφεύγουμε τη θλίψη και να επιδιώκουμε την άνεση. Να αποφεύγουμε την προσβολή και να επιζητούμε την αναγνώριση. Να δίνουμε όσο γίνεται λιγότερα και να αποκτούμε όσο γίνεται περισσότερα.

Κι όμως, ο Γέροντας ανατρέπει αυτή τη λογική με τρεις μόνο φράσεις.

«Τὴ θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση»

Δεν μας καλεί, ασφαλώς, να αναζητούμε τον πόνο ούτε να θεωρούμε κακό την ανάπαυση. Μας καλεί να μη μετατρέψουμε την άνεση σε κριτήριο της ζωής μας.

Ο σημερινός πολιτισμός μάς υπόσχεται διαρκώς μια ζωή χωρίς κόπο: όλα γρηγορότερα, ευκολότερα, αυτοματοποιημένα, χωρίς αναμονή, χωρίς στερήσεις, χωρίς θυσίες. Και σιγά σιγά κινδυνεύουμε να θεωρήσουμε κακό ο,τιδήποτε μας δυσκολεύει.

Αλλά ο άνθρωπος που δεν αντέχει καμία δυσκολία γίνεται τελικά ευάλωτος. Για να μη χάσει την άνεσή του, είναι έτοιμος πολλές φορές να κάνει παραχωρήσεις στη συνείδησή του, στις αρχές του, ακόμη και στην ελευθερία του.

Η εκούσια αποδοχή λοιπόν του κόπου, της εγκράτειας, της υπομονής και κάποτε της στέρησης γίνεται άσκηση ελευθερίας.

Να μπορώ να πω: προτιμώ να δυσκολευτώ παρά να κάνω κάτι που η συνείδησή μου δεν δέχεται.

Αυτή είναι μια βαθιά σύγχρονη ανάγνωση του: «τὴ θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση».

«Τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴ δόξα»

Ποτέ ίσως ο άνθρωπος δεν είχε τόση δυνατότητα να εκθέτει τον εαυτό του στα μάτια των άλλων.

Κοινωνικά δίκτυα, εικόνα, «μου αρέσει», ακόλουθοι, δημόσια επιδοκιμασία. Ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, εκπαιδευόμαστε να μετράμε την αξία μας από την αποδοχή των άλλων.

Ο Αββάς προτείνει την αντίθετη ελευθερία: να μη χρειάζεσαι το χειροκρότημα για να είσαι αυτό που είσαι.

Να μπορείς να υπερασπιστείς αυτό που θεωρείς αληθινό, ακόμη κι όταν γίνεσαι δυσάρεστος. Να αντέξεις την ειρωνεία, την περιθωριοποίηση ή την απαξίωση χωρίς να αλλάξεις τη συνείδησή σου για να γίνεις αρεστός.

Δεν σημαίνει ότι περιφρονούμε τους άλλους ή ότι θεωρούμε κάθε αντίδραση εναντίον μας απόδειξη ότι έχουμε δίκιο. Σημαίνει κάτι δυσκολότερο: ότι η κοινωνική αποδοχή δεν γίνεται ο κύριος της συνείδησής μας.

«Τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο»

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ανατροπή.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μαθαίνει από μικρός να ρωτά: Τι θα κερδίσω; Τι δικαιούμαι; Τι θα αποκτήσω; Τι θα μου προσφέρει αυτό;

Ο Γέροντας αντιστρέφει το ερώτημα: Τι μπορώ να δώσω;

Χρόνο. Κόπο. Χρήματα. Συγχώρηση. Φροντίδα. Παρουσία. Ένα μέρος από την άνεσή μου για κάποιον που με χρειάζεται.

Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο της χριστιανικής ζωής: ο άνθρωπος δεν γίνεται πλουσιότερος συσσωρεύοντας, αλλά προσφέροντας. Διότι το πρότυπό του δεν είναι ο άνθρωπος που κατέχει, αλλά ο Χριστός που προσφέρεται.

Μια συμβουλή για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα

Οι τρεις φράσεις του Αββά Παφνουτίου μοιάζουν τελικά σαν τρία αντίδοτα στις μεγάλες εξαρτήσεις της εποχής μας: (Α) στη λατρεία της άνεσης αντιτάσσει την άσκηση, (Β) στη λατρεία της εικόνας την ταπείνωση, (Γ) στη λατρεία της απόκτησης την προσφορά.

Και πίσω και από τα τρία βρίσκεται ένα κοινό ζητούμενο: η ελευθερία του ανθρώπου.

Ελεύθερος από την ανάγκη να περνά πάντοτε καλά. Ελεύθερος από την ανάγκη να τον επαινούν. Ελεύθερος από την ανάγκη να αποκτά συνεχώς περισσότερα.

Οι Πατέρες της ερήμου, που έζησαν χωρίς σχεδόν τίποτε από όσα θεωρούμε σήμερα απαραίτητα, γνώριζαν κάτι που εμείς κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε: Δεν είναι ελεύθερος εκείνος που μπορεί να αποκτήσει τα πάντα. Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί και να τα στερηθεί, χωρίς να χάσει τον εαυτό του.

Και ίσως αυτή να είναι σήμερα μία από τις πιο επίκαιρες μορφές ασκήσεως.

@sarantism said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@katafractos17 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Αν προσπαθείς κάθε μέρα να είσαι καλός και σωστός άνθρωπος πιθανόν να κερδίσεις όσες ζωές και να υπάρχουν.
Από την άλλη όσα κεριά και να ανάβεις και όσες μετάνοιες και να κάνεις, αν μετά παρακαλάς να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, δε βλέπω να έχεις και πολλές ελπίδες.

H ανθρωποκεντρική αγάπη είναι γεμάτη από πάθη. Όπως, ο εγωισμός, η ιδιοτέλια, η φυλατυία, η ανθραπαρέσκεια κλπ.
Η Χριστοκεντρική αγάπη που έχει ως επίκεντρο τον Ιησού Χριστό, είναι ανιδιοτελής, με πνεύμα αυτοθυσίας, απαλλαγμένη από τον εγωισμό και την φυλαταυτία.
Η Χριστοκεντρική Αγάπη, είναι Χριστομίμητη, δλδ στηρίζεται στην δια Χριστού Αγάπη, όπως δλδ μας αγάπησε ο Θεάνθρωπος.

Ο λεγόμενος Ανθρωπισμός, που είνια μακριά από τον Χριστό, απέτυχε οικτρά κατά το πέρας των καιρών, διότι χωρίς την πίστη στον Χριστό και την τήρηση των εντολών του, ο άνθρωπος δεν μαθαίνει την ταπείνωση και την Εκπομπή του Ιδίου Θελήματος και την Υπακοή στις Εντολές του Χριστού.

Ο Ανθρωπισμός και η Ανθρώπινη αγάπη, ανήγαγε σε υπέρτατο αγαθό το Εγώ, που συνοδεύεται από την ειδωλολατρία αφού ο άνθρωπος το προσκυνάει και το συμβουλεύεται.

Στην Ανθρωποκεντρική Αγάπη ο άνθρωπος ότι κάνει το κάνει για τον ίδιο. Εμείς οι Χριστιανοί όται κάνουμε το κάνουμε προς Δόξαν του Θεού ο οποίος ενανθρώπησε και Εσταυρώθει δείχνοντας μας πως και εμείς πρέπει να ενεργούμε ταπεινά και με αυταπάρνηση (απάρνηση του εγώ μας) και με αγάπη πρώτα στον Θεό και δια αυτού στον συνάνθρωπό μας.

Αυτά ο Ουμανισμός (Ανθρωπισμός) δεν τα δέχεται γιατί τυφλωμένος από το Εγώ του, βαδίζει με κριτήριο τηνς Ανθρώπινη σοφία και όχι την Θεανθρώπινη.

Δεν ξέρω αν όλο αυτό απαντάει σε κάτι πάνω σε αυτό που έγραψα εγώ.
Όπως κάθε να έχει, θα προτιμούσα να μου απαντάς όχι με τυπικά κείμενα αλλά με μια δική σου πιο απλοϊκή γραφή και σκέψη.

@katafractos17 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Όπως κάθε να έχει, θα προτιμούσα να μου απαντάς όχι με τυπικά κείμενα αλλά με τη δική σου γραφή και σκέψη.

Δεν επιτρέπεται σε έναν πιστό να απαντάει με δικά του κείμενα και άποψη, μόνο ότι λένε τα ιερά κείμενα. Αν αρχίσουν να σκέφτονται οι πιστοί, χαθήκαμε, πάει το θρησκευτικό οικοδόμημα.

Αυτά και τέλος περί αυθεντικής Δια Χριστού Αγάπης και της κάλπικης και πλανεμένης εμπαθούς (γεμάτης πάθη) ανθρώπινης (ουμανιστικής) αγάπης.
Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Ἕνα ἀπό τά λαμπρότερα κείμενα τῆς Πατερικῆς Παράδοσης εἶναι τό ἐκτενές ἔργο τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ (580-662 μ.Χ.) μέ τίτλο «Κεφάλαια περί ἀγάπης». Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος διαπραγματεύεται ἀναλυτικά τό ζήτημα τῆς αὐθεντικῆς ἀγάπης. Ἀπό τήν ἀρχή σχεδόν τοῦ ἔργου διευκρινίζονται τά ἑξῆς:
α) Δέν μπορεῖ νά ἔχει κάποιος ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο καί πρός τόν κόσμο, ἄν δέν ἔχει πρῶτα ἀποκτήσει τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό.
β) Ἡ ἀπόκτηση τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό ἐμποδίζεται ἀπό τήν παρουσία τῶν παθῶν ἐντός τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου.
γ) Ἡ θεραπεία τῶν παθῶν εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τῆς ἀγάπης πρός τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο.
Στό μεγαλύτερο μέρος τοῦ ἔργου ὁ ἅγιος Μάξιμος ἀσχολεῖται μέ τή διαδικασία τῆς θεραπείας τῶν παθῶν, δηλαδή ἐκθέτει τή θεραπευτική μέθοδο τῆς Ἐκκλησίας, μέ σκοπό τήν ἀπόκτηση τῆς αὐθεντικῆς ἀγάπης.
https://www.impantokratoros.gr/8BB286F9.el.aspx

Η προσευχή είναι φωτιά και μάλιστα όταν αναπέμπεται από προσεκτική και άγρυπνη ψυχή.
Δεν είναι μικρός σύνδεσμος του ανθρώπου με το Θεό η προσευχή, αφού μας συνηθίζει να μιλούμε μαζί Του και μας οδηγεί στην φιλοσοφημένη ζωή.
Εάν με το να ανακοινώσει κάποιος τις συμφορές του σε ανθρώπους και διηγηθεί τα βάσανά του αισθάνεται κάποια παρηγοριά, διότι ανακουφίζεται με όσα λέγει, πολύ περισσότερο θα ειρηνεύσεις και θα παρηγορηθείς αν ανακοινώσεις στον Κύριό σου με την προσευχή τα παθήματα της ψυχής σου.
Και οι μεν άνθρωποι βαριούνται πολλές φορές αυτόν που θρηνεί και οδύρεται προς αυτούς και τον απομακρύνουν, ο Θεός όμως ποτέ δεν το κάνει αυτό, αλλά αντίθετα τον πλησιάζει και τον προσελκύει.
Και όλη την ημέρα αν διηγείσαι τις συμφορές σου, περισσότερο σε αγαπά και σε ακούει. Ο Θεός συνηθίζει πάντοτε να ξεπερνά και να προλαβαίνει τα αιτήματά μας.
https://www.hristospanagia.gr/τί-εἶναι-προσευχή-μποροῦμε-αὐτό-τό-κ/

@fanis75 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@katafractos17 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Όπως κάθε να έχει, θα προτιμούσα να μου απαντάς όχι με τυπικά κείμενα αλλά με τη δική σου γραφή και σκέψη.

Δεν επιτρέπεται σε έναν πιστό να απαντάει με δικά του κείμενα και άποψη, μόνο ότι λένε τα ιερά κείμενα. Αν αρχίσουν να σκέφτονται οι πιστοί, χαθήκαμε, πάει το θρησκευτικό οικοδόμημα.

Όταν ο Χριστός έκανε 40 ημέρες νηστεία στην έρημο, πείνασε.
Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ο Διάβολος και τον ποκάλεσε 3 φορές.
Και τις 3 φορές επικαλέστηκε χωρία από την Παλαιά Διαθήκη.
Ο Ιησούς Χριστός θα μπορούσε να απαντήσει με δικά του λόγια.
Δεν το έκανε αυτό, αλλά επικαλέστηκε και εκείνος την Παλαιά Διαθήκη.
Οφείλουμε να είμαστε μιμητές Του.

@sarantism said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Οφείλουμε να είμαστε μιμητές Του.

Αυτό ποιος το λέει? Ο ίδιος ο Χριστός? η Εκκλησία? Κάποιο ιερό κείμενο?

@ilias-a said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Λιγες οι εξαιρεσεις των διαλακτικων ανθρωπων.

Φωτεινο παραδειγμα , Κρουζερ
Τυχεροι που τον εχουμε αναμεσα μας .

@a-d-p said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Κοινωνικά δίκτυα, εικόνα, «μου αρέσει», ακόλουθοι, δημόσια επιδοκιμασία. Ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, εκπαιδευόμαστε να μετράμε την αξία μας από την αποδοχή των άλλων.

Να ολοι εδω μεσα κοιταζετε τα λαικ και τσαντιζεστε αν δεν παρετε . ονοματα δεν λεμε .

Κάποιοι μας διαβάζουν φαίνεται.

Μπορεί να αποδειχθεί η ύπαρξη μετά θάνατον ζωής; Οι επιστήμονες που ψάχνουν απαντήσεις για τον Θεό

@otso said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@ilias-a said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Λιγες οι εξαιρεσεις των διαλακτικων ανθρωπων.

Φωτεινο παραδειγμα , Κρουζερ
Τυχεροι που τον εχουμε αναμεσα μας .

Μην με αναφέρετε σε τέτοια μεταφυσικά θέματα...

Δεν συμμετέχω σε αυτά.

Είναι εντελώς προσωπικά θέματα.

Τώρα βέβαια αν μάθουμε γκαραντί τι γίνεται μετά, προφανώς το θέμα θα πάψει να είναι προσωπικό τότε...

@fanis75 said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

@sarantism said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):

Οφείλουμε να είμαστε μιμητές Του.

Αυτό ποιος το λέει? Ο ίδιος ο Χριστός? η Εκκλησία? Κάποιο ιερό κείμενο?

Οι Άγιοι Πατέρες δεν το είπαν απλά. Το τήρησαν. Πήγαν στο Πνευματικό Γυμανστήριο την Έρημο, όπως έκανε ο Ιησούς.
Εκεί ασκήτεψαν, με νηστεία, αδειάληπτη προσευχή και με τη βοήθεια του Θεού, πάλεψαν με τα πάθη τους μέχρι να φτάσουν στη λεγόμενη Απάθεια.
Δλδ είχαν απαλλαγεί από τα πάθη τους. Εατρευμένοι από τα πάθη τους, πολλοί δεν το ήθελαν, αλλά με άνωθεν εντολή πήγαν στον κόσμο για να κυρήξουν και να ερμηνεύσουν με την Χάρη τους Αγίου Πνεύματος το Λόγο του Θεού.
Δεν γίνεται κάποιος αν δεν γιατρευτεί ο ίδιος να γιατρεύσει τους άλλους.
Έτσι και οι Άγιοι Πατέρες ιατρευμένοι από τα πάθη πήγαν στον κόσμο για να επιτελέσουν Αποστολικό έργο.
Μέγας Βασίλειος, Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, Άγιος Νικόδημος ο Αγειορίτης, Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Άγιος Σεραφήφ του Σάρωφ και πλήθος άλλων.
Πολλοί έκαναν θαύματα, πολλών τα κόκκαλα ευωδιάσαν δείχνοντας έτσι πως ήταν εκλεκτοί του Θεού.
Για παραπάνω στο διαδίκτυο. Δεν είναι δύσκολο να βρει κάποιος το ρόλο των Αγίων Πατέρων στην Ορθοδοξία η οποία είναι η μόνη που έχυσε τόσο πολύ αίμα Μαρτύρων και έχει τόσα πολλά Θαύματα βεβαιωμένα από πλήθος όχι μόνον πιστών αλλά και απίστων.
Μπορείς κάποιος να διαβάσει τους Βίους των Αγίων όπου θα διαπιστώσει με τον μαρτυρικό τους θάνατο, πόσοι εκείνη την ώρα Ειδολωλάτρες πίστευσαν στον Τριαδικό Θεό βλέπωντας τα βασανιστήρια των ειδολωλατρών και Θεομάχων Αυτοκτατώρων να μην έχουν κανένα σωματικό και ψυχικό κόστος στους Αγίους.

Όμως το βασικό δεν είναι όλα τα παραπάνω.
Το βασικό είναι η Προέραιση. Αυτή είναι που θα οδηγήσει κάποιον στον Χριστιανισμό ή στη δίωξή τους.
Τρανό παράδειγμα η Κακή Προαίρεση των Εβραίων που ενώ ο Ιησούς έκανε τόσα θαύματα, ο εγωισμός τους και το μίσος τους δεν έφυγε από τις καρδιές τους και τον οδήγησαν στον Μαρτυρικό Σταυρικό Θάνατο.

Οι Κακοπροαίρετοι ποτέ δε θα πάνε στον Θεό. Οι καλοπροαίρετοι θα πάνε.

Δε θα πείσω κανέναν. Παραθέτω ότι λένε οι Άγιοι Πατέρες. Όποιος θέλει τα μελετάει, όποιος θέλει τα μάχετε, όποιος θέλει τα προσπερνάει.

Παπα-Γιάννης Καλαΐδης: "Οἱ βάρβαροι Τοῦρκοι πεντακόσια χρόνια δεν μπόρεσαν νὰ μᾶς κάνουν Τούρκους καὶ τώρα οἱ Εὐρωπαῖοι σύμμαχοί μας θὰ μᾶς ἀλλαξοπιστήσουν"

Οἱ Εὐρωπαῖοι σύμμαχοί μας - οἱ Ἰταλοί, οἱ Ἄγγλοι, οἱ Γάλλοι - μᾶς πρόδωσαν καὶ μᾶς κατέστρεψαν. Ἐξαιτίας τοὺς χάσαμε τὴν Πόλη ἀλλὰ καὶ τὴ Μ. Ἀσία. Ἐξαιτίας τους εἴχαμε τουρκοκρατία γιὰ πεντακόσια χρόνια.
Ἀλλὰ ἀντέξαμε κι ὁ λαὸς ἔμεινε πιστὸς στὴ ρωμιοσύνη καὶ τὴν ὀρθοδοξία καὶ τὰ κρυφὰ σχολεῖα ὅπου τὰ ἑλληνόπουλα διδάσκονταν τὰ γράμματα ἀπὸ τὸ ψαλτήρι κι ἄλλα ἱερὰ βιβλία. Μᾶς κατατρέχουν καὶ μᾶς φθονοῦν γιατί δὲν μποροῦν νὰ χωνέψουν πὼς ἕνα μικρὸ κράτος ἔχει τόση χάρη ἀπὸ τὸ Θεό.
Αὐτοὶ μπορεῖ νὰ ἔχουν τὴ δύναμη καὶ τὰ ὄπλα, ἐμεῖς ἔχουμε τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα μας στὸ Θεό.
Τοὺς δώσαμε τὸν πολιτισμό. Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι ἦταν προφῆτες γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ μας. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα διαλέγει τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ τὴ διάδοση τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Τὰ Εὐαγγέλια γράφονται στὰ ἑλληνικά. Τὸ Ἅγιο Φῶς πηγαίνει μόνο σὲ Ἕλληνα Πατριάρχη καθὼς ὅταν τὸ προσπάθησαν οἱ Παπικοὶ (Σταυροφόροι) καὶ οἱ Ἀρμένηδες, τότε ἔσπασε τὴν κολώνα τῆς εἰσόδου τοῦ Παναγίου Τάφου καὶ....βγῆκε στὸν Ἕλληνα Πατριάρχη ποὺ ἦταν ἀπ' ἔξω. Τὰ περισσότερα Πανάγια προσκυνήματα στὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ἑλληνικά.
Τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ τοὺς ταράζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς χτυπήσουν, νὰ μὴν ἔχουμε οὔτε θρησκεία οὔτε γλώσσα οὔτε πατρίδα.
Θέλουν νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὶς ταυτότητές μας τὸ Ἕλληνας Χριστιανός. Ἡ ταυτότητα δὲν εἶναι ἁπλὸ ἔγγραφο ἀλλὰ εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἐαυτός μας. Ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας ὅταν ζητᾶμε νὰ ἀναγράφεται. Καὶ δὲν μποροῦν μὲ τὸ ζόρι νὰ μᾶς τὸ ἀφαιρέσουν γιατί αὐτὸ δὲν εἶναι δημοκρατία ἀλλὰ δικτατορία. Ἂς ζητήσουν προαιρετικὰ κάποιος νὰ ἀφαιρέσει τὸ θρήσκευμα ἀπὸ τὴν ταυτότητά του ἂν θέλει καὶ ὄχι ἀποφασίζοντας γιὰ ὅλους. Δυστυχῶς, μᾶς κυβερνάει Ἑβραῖος ἀλλὰ καὶ οἱ ξένοι. Ἡ Ἐκκλησία ποὺ ξεσήκωσε τρία ἑκατομμύρια κόσμο στοὺς δρόμους ἔπρεπε νὰ τὸ ἀπαιτήσει, ἔτσι ὥστε ὅποιος θέλει νὰ ἀναγράψει τὸ Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος (Χ.Ο.) στὴν ταυτότητά του κι ἔχω μία πίκρα γι' αὐτὸ τὸ θέμα ὅσον ἀφορᾶ τὴ στάση τῶν ἁρμοδίων.
Δηλαδὴ οἱ βάρβαροι Τοῦρκοι πεντακόσια χρόνια δεν μπόρεσαν νὰ μᾶς κάνουν Τούρκους καὶ τώρα οἱ Εὐρωπαῖοι σύμμαχοί μας θὰ μᾶς ἀλλαξοπιστήσουν. Ἐγὼ ὑπηρέτησα σαράντα μῆνες στὸ στρατὸ σὲ περίοδο πολέμου καὶ πονάω γιὰ τὴν πατρίδα ὅπως πονάω καὶ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν τοὺς ἐκλέγει ὁ κόσμος γιὰ νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν ἀλλὰ ὅ,τι θέλει ὁ Λαός.
Δὲ μᾶς σώζουν τὰ κόμματα ἀλλὰ ἡ πίστη μας στὸ Θεὸ καὶ στὴν πατρίδα. Νὰ κάνουμε προσευχὴ μὲ πίστη καὶ ἀγάπη ὥστε νὰ φωτίσει ὁ Θεὸς τοὺς κυβερνῶντες, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν Πατριάρχη κι ὅλους γιὰ νὰ κάνουν ὅ,τι καλύτερο γιὰ τὸ ἔθνος καὶ τὴν πίστη μας.
Βιβλίο:«ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ (ΠΑΠΑ-ΓΙΑΝΝΗΣ), (1925-2009), Σέλ. 140-141
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2018/06/blog-post_83.html#more