@alexandros-k said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):
@a-d-p said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):
@ilias-a said in Περί θρησκειών (όλες οι θρησκείες, θρησκευτικά, θρησκεία):
προσπαθεια να βοηθας και να μην πειραζεις το διπλανο σου,
Αυτό είναι το ουσιαστικό, να προσπαθούμε να είμαστε καλοί άνθρωποι (κάτι εξαιρετικά δύσκολο που ελάχιστοι έχουν καταφέρει) και το νόημα όλων των θρησκειών
Δεν ξερω για τις αλλες, αλλά ο μωαμεθανισμός δεν λεει αυτο
σύμφωνα με τη διδασκαλία του Μωάμεθ (αλλά και των περισσότερων θρησκειών), ο καλός πιστός είναι αδύνατον να διαχωριστεί από τον καλό άνθρωπο, καθώς η πίστη αποδεικνύεται στην πράξη μέσω της συμπεριφοράς προς τους άλλους.
Στο Ισλάμ, η πίστη (Ιμάν) δεν είναι απλώς μια θεωρητική αποδοχή του Θεού ή η τυπική εκτέλεση τελετουργικών (όπως η προσευχή). Είναι μια ζωντανή κατάσταση που πρέπει να παράγει ηθική συμπεριφορά.
Ο Μωάμεθ ήταν κατηγορηματικός σε αυτό το κομμάτι, συνδέοντας άμεσα την ποιότητα της πίστης με την καλοσύνη.
Ο Μωάμεθ ρωτήθηκε κάποτε ποιος πιστός έχει την καλύτερη πίστη και απάντησε ξεκάθαρα:
«Εκείνος που έχει τα καλύτερα ήθη και την καλύτερη συμπεριφορά» (Sunan Abi Dawud).
Σύμφωνα με τα λόγια του, δεν μπορείς να θεωρείσαι αληθινός πιστός αν οι γύρω σου υποφέρουν από εσένα:
«Μουσουλμάνος είναι εκείνος από τη γλώσσα και το χέρι του οποίου οι άλλοι άνθρωποι είναι ασφαλείς» (Sahih al-Bukhari).
«Δεν πιστεύει (πραγματικά) εκείνος που κοιμάται χορτάτος, ενώ ο γείτονάς του πεινάει δίπλα του» (Al-Adab Al-Mufrad).
Ο Μωάμεθ έδινε τεράστια σημασία στη μετάνοια (Ταουμπάχ), χαρακτηρίζοντάς την ως το θεμέλιο της πνευματικής ζωής και τον μόνο δρόμο για τη σωτηρία.Σύμφωνα με τις καταγραφές των λόγων του (Χαντίθ), ο ίδιος τόνιζε ότι η μετάνοια δεν είναι απλώς μια επιλογή για τους μεγάλους αμαρτωλούς, αλλά μια καθημερινή, διαρκής υποχρέωση για κάθε πιστό, ανεξαρτήτως του πόσο ενάρετος είναι
Όπως αναφέρθηκε για τη μετάνοια (Ταουμπάχ), αν κάποιος κάνει ένα λάθος απέναντι στον Θεό (π.χ. αμελήσει ένα τελετουργικό), ο Θεός τον συγχωρεί εύκολα αν μετανιώσει. Αν όμως αδικήσει, κλέψει ή πληγώσει έναν άλλον άνθρωπο, ο Μωάμεθ δίδασκε ότι Ο Θεός δεν συγχωρεί αυτή την αμαρτία.
Ο πιστός πρέπει πρώτα να πάει στον άνθρωπο που έβλαψε, να ζητήσει συγγνώμη και να επανορθώσει τη ζημιά.
Μόνο τότε η μετάνοιά του γίνεται δεκτή.
Συνεπώς, ένας άνθρωπος που κάνει όλες τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις αλλά είναι κακός, άδικος ή σκληρός με τους γύρω του, θεωρείται από τη θρησκεία του υποκριτής και η πίστη του θεωρείται άκυρη.
Η κακή, επιλεκτική και αποκομμένη από το ιστορικό της πλαίσιο ερμηνεία των λόγων του Μωάμεθ και του Κορανίου είναι ο βασικότερος παράγοντας που οδηγεί στον θρησκευτικό φανατισμό και τις ακρότητες. Όπως συμβαίνει ιστορικά με πολλά θρησκευτικά, πολιτικά ή ιδεολογικά κείμενα, έτσι και στο Ισλάμ, οι εξτρεμιστικές ομάδες (όπως η Αλ Κάιντα ή το ISIS) χρησιμοποιούν συγκεκριμένες μεθόδους παραποίησης για να δικαιολογήσουν τη βία
