Εγώ έμαθα σε όπελ καντέτ του τέλους 60, αρχών του 70 του δάσκαλου.
Το τότε οικογενειακό αμάξι ήταν ένα καινούργιο, μόλις 1 χρόνο πριν το είχαμε αγοράσει, γκόλφ 1 με τον 1100 στην βασική έκδοση και τα 50 ατίθασα άτια του. 0-100 σε 16,5 δ. Τελική 140, άντε 144 στην κατηφόρα.
Δηλαδή είχε ένα ταχύμετρο μόνο και δεν είχε δεξιό καθρέπτη, γιατί αυτόν τον είχε η πλούσια έκδοση L. 
Εκανα πολλές διαδρομές με αυτό, κυρίως από το σπίτι στα διάφορα σέρβις της φολκσβάγκεν, γιατί όλο βλάβες έβγαζε.
Επίσης δεν του άρεσε καθόλου η βροχή και αν είχε νερά στον δρόμο και πέρναγε κανένας και σε έβρεχε, έσβηνε εκεί όπως ήταν...
Κουβαλούσα μαζί μου σπρέι για τα καλώδια, νιτσεράδες κλπ...
Στην 4ετία είχα πάρει καινούργιο ένα επαγγελματικό πόνυ, που με 600 κ.εκ και 37 άλογα και αεροδυναμική περιπτέρου, ήταν λίγο πιο αργό από το γκόλφ. Αλλά δεν με άφησε ποτέ. Ηταν το πρώτο δικό μου αμάξι που το είχα αγοράσει σχεδόν όλο με δικά μου λεφτά.
Οπότε μπαίνοντας στον κόσμο της σιτροέν, όταν μπορέσαμε ξεφορτωθήκαμε το γκόλφ, που το οδηγούσα και πιο λίγο και πήραμε την ΒΧ ΑΤΟΥΤ πάλι με 1100, αλλά με 60 άλογα.
Τότε από το 1974 μέχρι την απόσυρση του 1991, ο υψηλός πληθωρισμό και οι μεγάλοι φόροι στα αυτοκίνητα, οδηγούσαν την αγορά σε τριψήφιους κυβισμούς, έως 1100-1200. Τα 1300 θεωρούνταν όνειρο.
Βέβαια στο τσάκ προλάβαμε και την απόσυρση, γιατί κάποιοι ανόητοι έλεγαν καλύτερα παπάκι παρά τον Μητσοτάκη...