Σε μια ζωή εύκολη, που με ένα κλικ παραγγέλνεις φαγητό το οποίο έρχεται στην πόρτα σου, με κάθε είδους ανέσεις που οι άνθρωποι 80 χρόνια πριν ούτε που θα μπορούσαν να φανταστούν, χρειαζόμαστε κάτι να μας φέρνει αντίσταση, κάτι να μας ζορίζει, να κοπιάζουμε, κάτι να μας θυμίζει πως στην ουσία είμαστε ακόμη εκείνα τα δίποδα ζωντανά που εμφανίστηκαν στον πλανήτη πριν 300.000 χρόνια. Διαφορετικά ξεκινάμε και σαπίζουμε αργά αργά χωρίς να το καταλαβαίνουμε μέχρι πια να είναι πραγματικά πολύ αργά.

Έτσι αρκετοί στρέφονται στη γυμναστική, πολλές φορές για τους λάθος λόγους, κάνοντας όμως καλό στον εαυτό τους. Για μένα το κίνητρο δεν ήταν ποτέ η άσκηση από μόνη της τα τελευταία 15 χρόνια. Χρειαζόμουν έξτρα κίνητρο για να απαρνηθώ τον σύγχρονο άνετο τρόπο ζωής. Βρήκα κίνητρο στα βουνά με την πιο αρχαία άσκηση, το περπάτημα. Δε μου αρκούσε να περπατάω στα πεζοδρόμια της Αθήνας, ήθελα να έχω κάποιον στόχο ο οποίος θα μου έδινε συνεχές καύσιμο για να τον πετύχω.

Συνεχίζω λοιπόν τον τελευταίο χρόνο να έχω ένα διαφορετικό κίνητρο και να εξασκώ τη 2η αρχαιότερη άσκηση, την κωπηλασία. Ο άνθρωπος μετά το περπάτημα μπήκε στη θάλασσα και ξεκίνησε να κάνει κουπί! Αρκεί όμως μόνο αυτό? Θα μπορούσα ας πούμε να πηγαίνω σε μια παραλία της Αθήνας και απλώς να κάνω 100 φορές από τη μια άκρη στην άλλη? Όχι βέβαια. Θαυμάζω βέβαια όσους βρίσκουν ενδιαφέρον κάτι τέτοιο γιατί θα δυστυχήσουν σίγουρα πολύ αργότερα από εμένα! Εγώ έχω ανάγκη να κάνω κάτι διαφορετικό κάθε φορά, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περάσω στην ίδια ''παραλία''!

Αυτή τη φορά βρέθηκα στο αγαπημένο μου Λεωνίδιο κάνοντας μια από τις καλύτερες παραλιακές διαδρομές της Ελλάδας.

Αγαπημένο Λεωνίδιο χωμένο μέσα στο φαράγγι.

Συνέχεια μέχρι τα Πούλιθρα

Μέσα από κάτι μικρά δρομάκια που καταλήγουν σε κάποια παραθαλάσσια ενοικιαζόμενα, έφτασα στη θάλασσα.

Μήνες σκεφτόμουν να βρεθώ και από αυτήν την πλευρά και να κωπηλατήσω την ακτογραμμή μέχρι την παραλία του Φωκιανού.

Διάφορα ενοικιαζόμενα στην περιοχή και ένα παρατημένο σπίτι μπροστά στη θάλασσα.

Στη νότια πλευρά του όρμου βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου το οποίο προσεγγίζεται μόνο από μονοπάτι ή από θάλασσα.

Μόλις πέρασα το 1ο ακρωτήριο που ονομάζεται Μπουρνιά, διαπίστωσα πως το τοπίο δεν άλλαξε καθόλου.

Δυστυχώς είχε φουλ αφρικανική σκόνη εκείνη τη μέρα οπότε ο φωτισμός δεν ήταν καλός.

Νέο κουπί, από την κορυφαία εταιρεία παγκοσμίως στους αγώνες. Χρειαζόταν και ναι υπάρχει σημαντική διαφορά συγκριτικά με τα φθηνά...

Μου θύμισε λίγο πέτρινο δάσος αυτό το μικρό ακρωτήρι.

Η ακτογραμμή ήταν όμορφη και καταπράσινη μέχρι τη θάλασσα, όμως αρκετά μονότονη.

Φτάνοντας στο ακρωτήριο Φωκιανός τα πράγματα απέκτησαν περισσότερο ενδιαφέρον.

Κορυφή Φωκιανιώτικο 275μ

Ο σχετικά πρόσφατος δρόμος που καταλήγει στο Κυπαρίσσι. Εκπληκτική διαδρομή! Το καταπράσινο βουνό ονομάζεται Μαδάρα και έχει μέγιστο υψόμετρο 1326m και φανταστική χωμάτινη διαδρομή που ανεβαίνει ψηλά σε ένα οροπέδιο. Ανέβηκα στην κορυφή του (Πηλιουριώτικο) πριν 3-4 χρόνια.

Το Φωκιανιώτικο από τη νότια πλευρά.

Ένας μικρός ορμίσκος ακριβώς δίπλα από την παραλία Φωκιανό στον οποίο φτάνει και δρόμος.

Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη φεύγοντας όταν ο καιρός μου έκανε τη χάρη και άνοιξε λίγο. Άλλα χρώματα το Φωκιανό.

Σύντομη στάση μετά από σχεδόν 14 χιλιόμετρα.

Πολύ ενδιαφέρον χρωματικά το έλος του Φωκιανού το οποίο δεν είχε τύχει να δω από τόσο κοντά.

Φεύγοντας και με ανοιχτό καιρό είχα την ευκαιρία να τραβήξω μερικές φωτογραφίες με τα κατάλληλα χρώματα. Έχω την αίσθηση πως αυτό εκεί είναι ένα ασβεστοκάμινο που συνηθιζόταν παλιότερα να χτίζονται δίπλα στη θάλασσα και έχει κάποια η ευρύτερη περιοχή. Βέβαια το σημείο ήταν κάπως κουλό και προσεγγίζεται μόνο από θάλασσα εκτός αν υπήρχε κάποιο μονοπάτι παλιά.

Φωκιανιώτικο με άλλα χρώματα!

Μόλις έφτασα στο ακρωτήρι του Φωκιανού είχα τον άνεμο πρίμα. Δεν ήταν ιδιαίτερα δυνατός αλλά με κινούσε με ικανοποιητική ταχύτητα. Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο με εξιτάρει πολύ η κίνηση με τη βοήθεια του ανέμου. Σαν να εκμεταλλεύομαι τη δύναμη της φύσης. Πάντα ψάχνω εκείνη τη στιγμή που θα φυσάει λίγος αέρας πίσω μου για να ανοίξω το πανί. Και ας είμαι τελείως ξεκούραστος δεν έχει σημασία, γουστάρω τη φάση!

Φτάνοντας σε οπτική επαφή με το Λεωνίδιο.

Άφιξη στο σημείο που ξεκίνησα. Ήταν 17.00 και δεν περίσσευε χρόνος για το κάτι παραπάνω. Αποφεύγω να μπαίνω σχετικά αργά σε χωματόδρομους γιατί μια στραβή μπορεί να με καθυστερήσει σημαντικά.

Σχεδόν 27.5 χιλιόμετρα. Ήταν απολαυστικά σε συνδυασμό με τον ούριο άνεμο που είχα κατά την επιστροφή.

Απόλαυσα την επιστροφή η οποία είχε ελάχιστη κίνηση

Youtube Video

Youtube Video

Λεωνίδιο- Άστρος και από εκεί μέχρι το Κιβέρι είναι all time classic διαδρομές. Πέτυχα και ένα καινούργιο Land Cruiser το οποίο όμως πήγαινε σαν κλασσικό σύγχρονο Toyota. Τι μάστιγα και αυτή? Που είναι τα Celica? Που είναι τα Starlet turbo? Βασικά που είναι οι οδηγοί τους? Ωραίο το Land Cruiser πάντως, επιβλητικό! Πολλές φορές είχα σκεφτεί να τσιμπήσω το παλιότερο αλλά επικράτησε η λογική. Ποτέ όμως δεν είναι αργά να ξαναχάσω τα λογικά μου!

Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!

@bathan said in Λεωνίδιο- Πούλιθρα- Φωκιανό 17-5-2026:

Λεωνίδιο, Πλάκα, Πούλιθρα
Πολύ ωραία μέρη, είχα πάει 2 καλοκαίρια σερί και είχε ησυχάσει η ψυχή μου

Είναι σούπερ για διακοπές!!! Από τιμές δεν ξέρω τι παίζει. Είναι τσιμπημένα Αύγουστο? Δεν έχω κοιτάξει ποτέ για διακοπές εκεί κάτω.

@criuser said in Λεωνίδιο- Πούλιθρα- Φωκιανό 17-5-2026:

Θέλω να πάω στο Γεράκι που έχει αυτό το φιόρδ...

Είναι το λιμάνι Γέρακα. Φανταστικό! Αξίζει και μια μικρή περιπλάνηση στην αρχαία πόλη Ζάραξ ακριβώς από πάνω. Εκείνη η πλευρά επειδή δεν έχει αναπτυχθεί ακόμα πλην της Μονεμβασιάς, έχει πολλούς εναλλακτικούς προορισμούς. Τα Βελανίδια ας πούμε είναι καταπληκτικό χωριό. Τα μονοπάτια προς Καβομαλλιά είναι μέσα στα κορυφαία της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης θα πω. Το απολιθωμένο δάσος Αγίου Νικολάου πρέπει επίσης να βρίσκεται στη λίστα σου αν βρεθείς εκεί χαμηλά. Και το σπήλαιο Καστανιάς πολύ αξιόλογο. Όρεξη να έχεις έχει πολύ ψωμάκι κάθε γωνιά της Ελλάδας!

@mariosmx5 said in Λεωνίδιο- Πούλιθρα- Φωκιανό 17-5-2026:

τη περασμενη Κυριακη το μεσημερι ανεβαινε την Πετρουπολη ενα λευκο Qhasqai που τοσο λασπωμενο μπροστα δεν εχω ξαναδει, με σιδερενιες ζαντες. Εσυ ησουν? Γυρνωντας απο Πελοποννησο? Με το που το ειδα σκεφτηκα οτι πρεπει να ειναι το παλικαρι που κανει κανο καγιακ και γυρναει την Ελλαδα και το απολαμβανει

Έλα ρε φίλε υπάρχει και άλλο τρελοκομείο με Qashqai που να μπαίνει στα χώματα? Πρέπει να τον γνωρίσω! Δεν έχω καμία επαφή με Πετρούπολη (πλην κάποιων ωραίων περιπετειών στα νιάτα μου ) και δε βρίσκομαι ποτέ το μεσημέρι γενικώς στην Αθήνα! Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτήν την εποχή το πέτυχες τόσο λασπωμένο! Αναρωτιέμαι που πήγε? Καμιά Πάρνηθα?

@vagkirk έχει δημιουργηθεί νέα διαδρομή με καινούργια άσφαλτο από Φωκιανό- Κυπαρίσσι. Φαίνεται και από τη θάλασσα στις φωτογραφίες το αναφέρω! Έχω και βιντεάκι αλλά γρήγορο με μοτοσυκλέτα. Δεν το βάζω για να μη προκαλούμε το κοινό αίσθημα! Πάντως και με το Qashqai την ευχαριστήθηκα τη διαδρομή. Εννοείται δε θα ήθελα ούτως ή άλλως να πάω παραπάνω πλέον.