Μερικά σκόρπια σχετικά με τις ατομικές βόμβες του 1945:
-
Η ατομική βόμβα στη θάλασσα ήταν μια μεγάλη αποτυχία από πλευράς εντυπωσιασμού και αποτελεσμάτων https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Crossroads δεν βυθίστηκε κανένα σοβαρό πλοίο και το χειρότερο που συνέβη ήταν ότι έγιναν ραδιενεργά τα πλοία πχ. το Prinz Eugen (που είναι γνωστό ως ο συνοδός του Bismarck το 1941), δε νομίζω ότι αυτό θα είχαν στο νου τους ως "επιτυχή επίδειξη" που θα έπειθε την Ιαπωνία να σταματήσει τον πόλεμο.
-
Η ατομική βόμβα σε αυστηρά στρατιωτικό στόχο επίσης δεν θα είχε το αποτέλεσμα που θα θέλανε σε επίπεδο ηθικού λαού και ηγεσίας (πχ. είναι πολύ πιθανό να μην το μάθαινε ούτε ο αυτοκράτορας πόσο δε μάλλον ο λαός) αυτό θα είχε νόημα μόνο σε εχθρό που το σκέφτεται να παραδοθεί, που η μιλιταριστική κυβέρνηση της Ιαπωνίας είχε ως στόχο μάχες μέχρι τελικής εξόντωσης σε περίπτωση απόβασης, βασικά ήταν ο αυτοκράτορας που το "πήρε πάνω του" (πρωτοφανές...) μετά τις ατομικές βόμβες.
-
Δεν είναι τυχαίο ότι τους ατομικούς στόχους (Κοκούρα, Χιροσίμα, Ναγκασάκι κτλ.) δεν τους είχαν βομβαρδίσει καθόλου ήθελαν το μέγιστο αποτέλεσμα σε επίπεδο εντυπωσιασμού αλλά και ως πείραμα.
-
Τι εννοείτε "θα γινόταν το Τόκιο Δρέσδη ?" Μα έγινε το Τόκιο Δρέσδη και μια χαρά αεροπλάνα είχαν για τη δουλειά αυτή (Β-29 ΟΚ από πλευράς αξιοπιστίας ήταν Stellantis
) από τα νησιά Μαριάνες όπως άλλωστε έγινε και με τις ατομικές βόμβες. -
Η δεύτερη βόμβα είχε σαν κύριο νόημα ότι "είχαν πολλές" (στην πραγματικότητα δεν είχαν εκείνη τη στιγμή καμία άλλη δηλ. ήταν μπλόφα) και θα έριχναν μία κάθε εβδομάδα. Μια χαρά νόημα κάνει αν ο σκοπός σου είναι να πείσεις τον αντίπαλο να παραδοθεί.
-
Αποδέκτες του νοήματος των βομβών ήταν φυσικά πρωτίστως οι Ιάπωνες αλλά δευτερευόντως και οι Σοβιετικοί (οι οποίοι τήρησαν την υπόσχεση του Στάλιν στο Πότσνταμ και μπήκαν στον πόλεμο ενάντια στην Ιαπωνία και τσίμπισαν και τα νησιά). Δηλ. είχαν και τακτικό και στρατηγικό στόχο.
-
Είχαν οι ατομικές βόμβες επαρκή και πειστική στρατιωτική αιτολόγηση ? Φυσικά, οι εκτιμήσεις θυμάτων για τις 2 σχεδιαζόμενες αποβάσεις στην Ιαπωνία ήταν στις εκατοντάδες χιλιάδες για τους Συμμάχους και στα εκατομμύρια για τους Ιάπωνες. Τα περί "εκδίκησης για το Περλ Χάρμπορ" είναι σαχλαμάρες, την εκδίκησή τους για το Περλ Χάρμπορ την είχαν πάρει οι Αμερικανοί πρωτίστως στο Midway και δευτερευόντως από την ίδια την Επιχείρηση Εκδίκηση. Κύριος σκοπός των βομβών ήταν πράγματι να τερματίσουν τον πόλεμο με το μικρότερο κόστος και δεύτερος η στρατηγική αποτροπή.
-
Ηταν οι ατομικές βόμβες έγκλημα πολέμου ? Φυσικά, όπως και ο βομβαρδισμός της Δρέσδης.
-
Το Παρίσι, η Αθήνα και η Ρώμη είχαν χαρακτηριστεί ως "ανοχύρωτες πόλεις" και γιαυτό και μπήκαν εύκολα σε αυτές οι όποιοι εισβολείς (Ναζί ή Σύμμαχοι) αλλά και γλύτωσαν βομβαρδισμούς κτλ. (σε αντίθεση με πχ. τον Πειραιά). Το Κιότο το αφαίρεσαν από τη λίστα στόχων ατομικών βομβών οι Αμερικανοί.

)
αλλά πίσω από τις μουστάκες του γέλαγε γιατί τα ήξερε ήδη όλα μέσω του δικτύου κατασκοπίας