Όσο πιο συνοπτικά μπορώ:
Στη δυναμική των αυτοκινήτων (και των σκι επίσης ) υπάρχουν δύο 'αντικρουόμενοι' στόχοι: η **ευστάθεια **(ικανότητα του οχήματος να διατηρεί την προδιαγεγραμμένη πορεία ανεξάρτητα από εξωτερικές ενοχλήσεις - πχ πλευρικούς ανέμους) και ο **έλεγχος **(ικανότητα του οχήματος να αντιδρά στις εντολές του οδηγού για να μεταβάλλει την πορεία του σύμφωνα με τις εντολές αυτές). Εξ ορισμού, όσο προσεγγίζουμε τον ένα στόχο χειροτερεύουμε τον άλλο. Ανάλογα με τη χρήση του οχήματος θέτουμε ως προτεραιότητα τον ένα ή τον άλλο (τον έλεγχο στα αγωνιστικά, την ευστάθεια στα οικογενειακά).
Στο θέμα των ελαστικών τώρα: Εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι σε ένα προσθιοκίνητο αυτοκίνητο έχουμε καλύτερο έλεγχο αν βάλουμε τα 'καλά' ελαστικά μπροστά. Αυτό συμβαίνει γιατί το αυτοκίνητο είναι εμπροσθόβαρο, με αποτέλεσμα οι μπροστινοί τροχοί να έχουν αυξημένο έργο να επιτελέσουν κατά το στρίψιμο. (Επίσης, επειδή είναι εμπροσθόβαρο, έχει και καλύτερη ευστάθεια, αλλά χειρότερο έλεγχο, γιαυτό και τα οικογενειακά αυτοκίνητα κατασκευάζονται κατά κανόνα εμπροσθόβαρα, αυτό όμως δεν έχει σχέση με τα ελαστικά). Σε οποιοδήποτε αυτοκίνητο όμως, η **ευστάθεια **βελτιώνεται αν αυξήσουμε την πλευρική πρόσφυση των πίσω τροχών, ενώ χειροτερεύει αν αυξήσουμε την πλευρική πρόσφυση των εμπρόσθιων τροχών. Αρα, αν θέλουμε καλύτερη ευστάθεια, θα βάλουμε τα 'καλά' ελαστικά πίσω.
Φυσικά όλα αυτά αποδεικνύονται και μαθηματικά, αλλά αυτό που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι η πειραματική επιβεβαίωση:
Πειραματική επιβεβαίωση: Παίρνουμε ένα αυτοκίνητο και ξεφουσκώνουμε τα μπροστινά λάστιχα στο μισό (15 psi). Βγαίνουμε στον ανοιχτό δρόμο και κάνουμε μια γρήγορη διαδρομή. Ξαναφουσκώνουμε τα μπροστινά λάστιχα και ξεφουσκώνουμε τα πίσω στο μισό. Επαναλαμβάνουμε τη διαδρομή και παρατηρούμε τι συμβαίνει.