Μιας και έκανα πιο πριν τη σύγκριση με την Υ, εκείνη μοιάζει περισσότερο με ξαδερφάκι των C3/208 ενώ η Milano, δε θυμίζει και τόσο τα ξαδερφάκια της, με τις περισσότερες ομοιότητες, να υπάρχουν με το ξάδερφο Avenger. Όσο περνάει η ώρα, θέλω να το χαζεύω ολο και περισσότερο, κάτι το οποίο σημαίνει ότι έχει γίνει καλή δουλειά στο ντιζάιν και τραβάει τα βλέμματα.
Μια αγαπημένη λεπτομέρεια η οποία είχε λείψει για κάμποσο, είναι οι κρυμμένες χειρολαβές στις πίσω πόρτες οι οποίες, είναι σήμα κατατεθέν Alfa Romeo. Είχαμε φτάσει στο σημείο να τις έχουν άλλοι και άλλοι και δεν τις είχε η Alfa επομένως, καλά έκαναν που επανέφεραν αυτή τη λεπτομέρεια. Μ'αρεσει επίσης και το γνωστό σταυρόφιδο που χρησιμοποιείται σε πολλά και διάφορα σημεία του αμαξώματος και επίσης, μια πανέμορφη λεπτομέρεια, είναι το φωτιζόμενο φιδακι στους αεραγωγούς.
Νομίζω ότι η συγκεκριμένη Alfa, έχει στοιχεία τα οποία δεν έχουν οι ακριβότερες, στο εσωτερικό, μου δίνει περισσότερη αίσθηση πολυτέλειας, ειδικά με την επένδυση alcantara σε καθίσματα και ταμπλό, είναι μουρλια. Επιτέλους, μια Ιταλίδα που τραβάει τα βλέμματα, μπορεί να είναι σε ένα σχήμα ασυνήθιστο για Alfa, κατάφεραν όμως να δώσουν χαρακτήρα σε ένα θεωρητικά άχαρο αμάξωμα. Κατάφεραν να προσφέρουν ένα σπορτίφ και επιθετικό σχέδιο και ναι, αυτό είναι μόνο για καλό, δεν είναι ουδέτερο σε καμία περίπτωση.
Μια Λατίνα με τα όλα της και άκρως χυμώδης. Δεν είναι χοντροκομμένη, είναι "πρησμένη" τόσο όσο και αυτή είναι η επιτυχία....

