'Αρθρο 37: (Διορισμός Πρωθυπουργού και Κυβέρνησης)

1. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζει τον Πρωθυπουργό και, με πρότασή του, διορίζει και παύει τα λοιπά μέλη της Kυβέρνησης και τους Yφυπουργούς.
   *2. Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Bουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών. Aν κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Kυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Bουλής.
   *3. Aν δεν διαπιστωθεί αυτή η δυνατότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος και εάν δεν τελεσφορήσει και αυτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος. Kάθε διερευνητική εντολή ισχύει για τρεις ημέρες. Aν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων και, αν επιβεβαιωθεί η αδυναμία σχηματισμού Kυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Bουλής, επιδιώκει το σχηματισμό Kυβέρνησης από όλα τα κόμματα της Bουλής για τη διενέργεια εκλογών και σε περίπτωση αποτυχίας αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Eπικρατείας ή του Aρείου Πάγου ή του Eλεγκτικού Συνεδρίου το σχηματισμό Kυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές, και διαλύει τη Bουλή.
   *4. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ανατίθεται, σύμφωνα με τις προηγούμενες παραγράφους, εντολή σχηματισμού Kυβέρνησης ή διερευνητική εντολή σε αρχηγό κόμματος, αν το κόμμα δεν έχει αρχηγό ή εκπρόσωπο, ή αν ο αρχηγός ή ο εκπρόσωπός του δεν έχει εκλεγεί βουλευτής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει την εντολή σ’ αυτόν που προτείνει η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος. H πρόταση για την ανάθεση εντολής γίνεται μέσα σε τρεις ημέρες από την ημέρα που ο Πρόεδρος της Bουλής ή ο αναπληρωτής του ανακοινώνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη δύναμη των κομμάτων στη Bουλή η ανακοίνωση αυτή γίνεται πριν από κάθε ανάθεση εντολής.

• Eρμηνευτική δήλωση: Στις διερευνητικές εντολές, αν κόμματα είναι ισοδύναμα σε βουλευτικές έδρες, προηγείται εκείνο που έλαβε περισσότερες ψήφους στις εκλογές νεοσχηματισμένο κόμμα με κοινοβουλευτική ομάδα, σύμφωνα με τα οριζόμενα στον Kανονισμό της Bουλής, έπεται του παλαιότερου με ίσο αριθμό εδρών. Στις δύο αυτές περιπτώσεις δεν παρέχονται διερευνητικές εντολές σε περισσότερα από τέσσερα κόμματα.

OK. Στην παράγραφο 2 λέει σαφώς 'Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Bουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών'. Με δεδομένη την ψήφο εμπιστοσύνης της Παρασκευής, είναι σαφέστατο ότι Πρωθυπουργός πρέπει να διοριστεί ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και κανένας άλλος. Οι δυνατές περιπτώσεις εξαντλούνται εδώ, αφού υπάρχει κόμμα με την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών και αρχηγό που έχει εκλεγεί βουλευτής. Τα υπόλοιπα άρθρα δεν έχουν εφαρμογή. Η όλη μεθόδευση είναι αντισυνταγματική, εκτός και αν η ΚΟ του ΠΑΣΟΚ προτείνει τον Παπαδήμο (ή όποιον άλλον) ως Πρωθυπουργό. Τότε όμως δεν έχουμε συγκυβέρνηση αλλά κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με υπουργούς από άλλα κόμματα ή εξωκοινοβουλευτικούς. Ας μην ξεγελιόμαστε, η όλη μεθόδευση γίνεται για να εξαναγκαστεί η ΝΔ να ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση!

Θα μπορεί όμως να γυρίσει να πει ο Σαμαράς ακριβώς αυτό: ότι όλη αυτή η ζημιά και η ξεφτίλα της χώρας έγιναν για να γαντζωθεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, επιμερίζοντας το πολιτικό κόστος του Συμφώνου.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ευρώ ή δραχμή, η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι υπέρ ΕΥΡΩ και συμμετοχής στην ΕΕ.
Το θέμα είναι να γίνει ό,τι είναι να γίνει με κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, χωρίς χαϊδεμένους και προνομιούχους. Με ίσες ευκαιρίες, όχι κομματικούς παράγοντες να δίνουν προβάδισμα στους δικούς τους, είτε για προσλήψεις, είτε για προμήθειες, είτε για κάθε είδους παρανομία.

Ο χρήστης stam69 έγραψε:

OK. Στην παράγραφο 2 λέει σαφώς 'Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος το οποίο διαθέτει στη Bουλή την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών'. Με δεδομένη την ψήφο εμπιστοσύνης της Παρασκευής, είναι σαφέστατο ότι Πρωθυπουργός πρέπει να διοριστεί ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και κανένας άλλος. Οι δυνατές περιπτώσεις εξαντλούνται εδώ, αφού υπάρχει κόμμα με την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών και αρχηγό που έχει εκλεγεί βουλευτής. Τα υπόλοιπα άρθρα δεν έχουν εφαρμογή.

O πρωθυπουργός έχει παραιτηθεί, αν δεν το κατάλαβες.

Η όλη μεθόδευση είναι αντισυνταγματική, εκτός και αν η ΚΟ του ΠΑΣΟΚ προτείνει τον Παπαδήμο (ή όποιον άλλον) ως Πρωθυπουργό. Τότε όμως δεν έχουμε συγκυβέρνηση αλλά κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με υπουργούς από άλλα κόμματα ή εξωκοινοβουλευτικούς. Ας μην ξεγελιόμαστε, η όλη μεθόδευση γίνεται για να εξαναγκαστεί η ΝΔ να ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση!

ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Kυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Bουλής

Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ανατίθεται, σύμφωνα με τις προηγούμενες παραγράφους, εντολή σχηματισμού Kυβέρνησης ή διερευνητική εντολή σε αρχηγό κόμματος, αν το κόμμα δεν έχει αρχηγό ή εκπρόσωπο, ή αν ο αρχηγός ή ο εκπρόσωπός του δεν έχει εκλεγεί βουλευτής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει την εντολή σ’ αυτόν που προτείνει η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος.

Μου αρέσει που μου κάνεις παράθεση και το Άρθρο χωρίς να το έχεις διαβάσει.

Είναι όμως ακόμα Πρόεδρος του κόμματος ο ΓΑΠ και έχει εκλεγεί βουλευτής, χωρίς να έχει παραιτηθεί και από τη βουλευτική του ιδιότητα.
'Κανονικά', θα έπρεπε να γίνει ο ίδιος Πρωθυπουργός, εκτός αν (κενό του Συντάγματος εδώ) δηλώσει επισήμως ότι δεν επιθυμεί να συμμετάσχει στη νέα κυβέρνηση, οπότε τελολογικά μάλλον είναι ορθό να εφαρμοστεί το τελευταίο εδάφιο κατευθείαν, δηλαδή να προταθεί από το κόμμα που έχει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης πρόσωπο που θα προταθεί από την αντίστοιχη κοινοβουλευτική ομάδα και το οποίο μπορεί να μην είναι βουλευτής.
Τελείως θεωρητικά, θα μπορούσε κάποιο κόμμα να προσβάλει την τοποθέτηση Πρωθυπουργού, για τυπικούς λόγους, που πάντως θα ήταν απλώς διελκυστική τακτική, αφού μπορεί να παρακαμφθεί το πρόβλημα με απλή παραίτηση του ΓΑΠ από την προεδρία του κόμματος ή και από τη βουλευτική του ιδιότητα.

Ο χρήστης manosk έγραψε:

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ευρώ ή δραχμή, η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι υπέρ ΕΥΡΩ και συμμετοχής στην ΕΕ.

Αυτό πλέον δεν δικαιούται να το ισχυρίζεται κανείς. Δεν ξέρουμε και δεν θα μάθουμε, το μόνο που μας μένει είναι να κάνουμε εκτιμήσεις και υποθετικά σενάρια. Πήραν άλλοι αποφάσεις ερήμην μας.
Το εξοργιστικό είναι ότι αυτοί που πήραν τις αποφάσεις μας δεν ήταν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι. Υπήρξε συστηματικός εκβιασμός και ανάθεμα όλων των ΜΜΕ την προηγούμενη εβδομάδα. Έγινε απροκάλυπτα, ξεδιάντροπα εμφανές.

Τώρα, υπό το κλίμα και του κομματικού φανατισμού που διακρίνεται στις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας (όποιος δεν το βλέπει και πιστεύει πως πρόκειται περί ειλικρινών πατριωτικών εξάρσεων είναι αφελής), αυτό δεν είναι ακόμα διακριτό, πόσο μάλλον σαφές.
Θα περάσει ο καιρός, θα περάσουν τα χρόνια και θα φανεί πόσο πολιτικά ορθή θα ήταν η διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος.
Ήδη, από σήμερα, παρά τον βίαιο αποκλεισμό από τα μίντια, ακούγονται-ψιθυρίζονται σιγά σιγά φωνές υπέρ
της 'τυχοδιωκτικής' αυτής επιλογής.

Η ευθύνη της κοινοβουλευτικής Αριστεράς είναι εξίσου καθοριστική. Εϊχε την ευκαιρία να βγει από τα αντιπολιτευτικά χαρακώματα, να στηρίξει το δημοψήφισμα και να κάνει αγώνα για τις θέσεις της. Φευ!, αρκέστηκε στην αντιδραστική αντιπολίτευση. Θα έχει οφέλη πολιτικά, αλλά η στάση της αποδεικνύεται τελικά μικροκομματική και αναντίστοιχη.

Αν καταλαβαίνω σωστά, το οτι ο Παπαντρέου έχει την εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης, δεν σημαίνει οτι πρέπει να συμμετάσχει κι όλας σε αυτήν, ποσό μαλλον να ηγηθέι, απλά να υποδείξει ένα κυβερνητικό σχήμα το οποίο θα πάρει 151+ ψήφους στη βουλή.

Ο χρήστης johnnypatras έγραψε:

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ευρώ ή δραχμή, η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι υπέρ ΕΥΡΩ και συμμετοχής στην ΕΕ.

Αυτό πλέον δεν δικαιούται να το ισχυρίζεται κανείς. Δεν ξέρουμε και δεν θα μάθουμε, το μόνο που μας μένει είναι να κάνουμε εκτιμήσεις και υποθετικά σενάρια. Πήραν άλλοι αποφάσεις ερήμην μας.

Οι χθεσινές δημοσκοπήσεις έδιναν 80% υπέρ του ευρώ.

@manosk

Κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα.... Αν δεν έχεις το πράσινο ή μπλε χαρτί .... θα σου πω εγώ ισότητα πληβίε...

Ο χρήστης InFiNiTy έγραψε:

Το ερώτημα πλέον δεν είναι ευρώ ή δραχμή, η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι υπέρ ΕΥΡΩ και συμμετοχής στην ΕΕ.

Αυτό πλέον δεν δικαιούται να το ισχυρίζεται κανείς. Δεν ξέρουμε και δεν θα μάθουμε, το μόνο που μας μένει είναι να κάνουμε εκτιμήσεις και υποθετικά σενάρια. Πήραν άλλοι αποφάσεις ερήμην μας.

Οι χθεσινές δημοσκοπήσεις έδιναν 80% υπέρ του ευρώ.

Δεν βγάζουν αποτελέσματα δημοψηφίσεων ή κυβερνήσεις οι δημοσκοπήσεις.

Ή, τέλος πάντων, αφού είναι τόσο υπέρ του ΝΑΙ ο κόσμος:

Tι σκατά λυσσάει τόσο καιρό με τα μέτρα που έρχονται και θα έρθουν; Ή έχουμε την ψευδαίσθηση πως είναι ανεξάρτητο το ένα με το άλλο;
Καλό είναι που γίνονταν πορείες και διαδηλώσεις για να πιέσει ο κόσμος ώστε τα μέτρα να είναι κατά το δυνατόν δικαιότερα. (γιατί σε όλη αυτήν την αναμπουμπούλα θα γίνουν και λάθη ή παραμονεύουν κάποιοι να περάσουν τα δικά τους)

Από κάποιο σημείο και μετά όμως, ξέφυγε τελείως η υπόθεση. Πώς λοιπόν αυτός ο κόσμος ξαφνικά το βουλώνει κα δέχεται αδιαμαρτύρητα να μείνει στο Ευρώ με κάθε κόστος;

Απάντηση; Η εξαγγελία του δημοψηφίσματος τους ξεβράκωσε όλους, τους ανάγκασε να πάρουν ειλικρινή θέση. Για αυτό μιλώ για μικροκομματισμούς στο προηγούμενο post.

ολη η αλήθεια για τα παρασκήνια της...συναίνεσης

http://www.pinnokio.gr/2011/11/blog-post_9251.html

Το ΔΝΤ φέρει σοβαρή ευθύνη για τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Νιου Γιορκ Τάιμς». Στο χθεσινό τους φύλλο, οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» αποκάλυψαν ότι υπήρχε προσχέδιο του Ταμείου από τα μέσα του 2009 που προέβλεπε χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά απεκρύβη ύστερα από πιέσεις της κυβέρνησης Καραμανλή.

Υπέρμαχος της άρνησης ο Ζακ-Κλοντ Τρισέ
Η εφημερίδα σε χθεσινό της μακροσκελές ρεπορτάζ, με τίτλο «Οι αρνήσεις που παγίδεψαν την Ελλάδα», αποκάλυψε ότι από τον Ιούνιο του 2009 οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, μέσω ενός προσχεδίου έκθεσής τους, προειδοποιούσαν: Η Ελλάδα μπαίνει σε μια εκτός ελέγχου περιδίνιση και το χρέος της μπορεί να οδηγήσει σε χρεοκοπία. Ομως οι Ελληνες αξιωματούχοι της κυβέρνησης Καραμανλή, αντιδρώντας, παραπονέθηκαν στο ΔΝΤ και έτσι τα συμπεράσματά του «κουκουλώθηκαν» με ευθύνη και των αξιωματούχων του Ταμείου. Η τελική έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα υποβάθμιζε τους κινδύνους για χρεοκοπία και τις συνέπειές της για την ευρωζώνη. Η «Ε» με ανταποκρίσεις της από τις ΗΠΑ είχε αποκαλύψει στο πρόσφατο παρελθόν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου -μέσω οικείων πηγών του- ήταν πλήρως ενήμερος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το περιεχόμενο του προσχεδίου και των πραγματικών συνθηκών της ελληνικής οικονομίας.

Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», καταγράφοντας στην ουσία το ιστορικό της κρίσης με άγνωστες και γνωστές λεπτομέρειες, υποστηρίζουν ότι σε όλες τις προσπάθειες να αποσοβηθεί η κρίση, οι εμπλεκόμενες πλευρές απέφευγαν να αναφέρουν τα συμπεράσματα του σχεδίου της έκθεσης του ΔΝΤ, ότι δηλαδή η Ελλάδα κινδυνεύει και θα πρέπει οπωσδήποτε να μειώσει το χρέος της. «Η αναδίπλωση του ΔΝΤ ήταν μόνο ένα μικρό στοιχείο σε ένα ευρύ πλέγμα άρνησης που βοήθησε να οδηγηθεί η Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής και απειλεί να διαλύσει το ευρώ», αναφέρουν οι «Τάιμς». «Πολιτικοί, τραπεζίτες και αξιωματούχοι υποτίμησαν τους κινδύνους. Τα τελευταία δύο χρόνια, πολλοί από τους υπευθύνους πρόσφεραν λύσεις που απλά άφησαν το πρόβλημα να κακοφορμίσει» σημειώνουν .

Ο βασικός υπέρμαχος της άρνησης ήταν ο τότε επικεφαλής της ΕΚΤ, Ζακ-Κλοντ Τρισέ, ο οποίος επέμενε πως δεν επιτρέπεται σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα να πτωχεύσει. Σύμφωνα όμως με πολλούς ειδικούς, αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δραστηριοποιούνταν πιο γρήγορα για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους, αλλά και του ισπανικού και του ιταλικού, η κρίση που πλήττει σήμερα ολόκληρη την Ευρώπη μπορεί και να είχε ήδη ξεπεραστεί.

«Εξαιτίας αυτής της άρνησης και της καθυστέρησης, η Ελλάδα χρειάζεται να 'κουρέψει' το 85% του χρέους της -το 50% δεν είναι αρκετό» υποστήριξε με δήλωσή του ο Γουίλεμ Μπούτερ, επικεφαλής οικονομολόγων της Citigroup. «Ηταν εμφανές από την άνοιξη του 2010, ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο» συμπλήρωσε με σχόλιό του ο Ρίτσαρντ Πόρτες, οικονομολόγος του London Business School.

Ο Ολλανδός οικονομολόγος Μπομπ Τράα, σημερινός «τοποτηρητής» του ΔΝΤ στην Αθήνα, που συνέταξε το επίμαχο προσχέδιο της έκθεσης του Ταμείου, επανήλθε λίγο αργότερα με νέα έκθεσή του, στην οποία κατέληγε πως αν η Ελλάδα ήταν επιχείρηση θα είχε πτωχεύσει προ πολλού. Για ακόμη μια φορά η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε, αλλά τα συμπεράσματα της ανάλυσης αυτή τη φορά δεν τροποποιήθηκαν. Μόνο πρόσφατα, γράφει η εφημερίδα, άρχισε να δίνεται προσοχή στις πρώτες εκείνες εκθέσεις και αναλύσεις του ΔΝΤ.

Στο ρεπορτάζ καταγράφεται ότι ενώ οι Ελληνες αξιωματούχοι (βλέπε τέως υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου) παραδέχονταν σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι η χώρα έχει ξεμείνει από λεφτά, οποιαδήποτε συζήτηση για αναδιάρθωση ήταν ταμπού.

Ο Γ. Παπανδρέου, κατά τους «Νιου Γιορκ Τάιμς» που επικαλούνται συνομιλία τραπεζίτη με τον Ελληνα πρωθυπουργό, εξέταζε από την περασμένη άνοιξη όλες τις επιλογές, ακόμη και αυτήν της αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ. Στα τέλη του περασμένου Ιουνίου, ο επικεφαλής του IIF (Διεθνούς Ενωσης Τραπεζών), Τσαρλς Νταλάρα, που διαπραγματεύεται το πρόγραμμα ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων, όταν σε συνάντηση που είχε με Παπανδρέου - Βενιζέλο στην Αθήνα τούς είπε ότι θα χρειαστεί άμεση αναδιάρθωση του ελληνικού χρέους, «έδειχναν σοκαρισμένοι και έκπληκτοι» δήλωσε στην εφημερίδα ο κ. Νταλάρα. «Εδειχναν να μην το πιστεύουν».

Από το περασμένο καλοκαίρι, το Βερολίνο ξαναστύλωσε για ακόμη μια φορά τα πόδια του καθυστερώντας επικίνδυνα τις αποφάσεις. Η πρόσφατη απόφαση της 27ης Οκτωβρίου για τη νέα δανειακή σύμβαση εκτιμήθηκε από τους ειδικούς ως ακόμη μια μορφή άρνησης. «Πρέπει να έχεις ένα πιεστικό στοιχείο για να το κάνεις να λειτουργήσει» είπε ο Μίτου Γκουλάστι, ένας ειδικός σε θέματα χρεοκοπίας του Πανεπιστημίου Duke. «Το να μην το αποδέχεσαι, σημαίνει ότι ζεις σε έναν παραμυθένιο κόσμο, όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

ενετ

και το άρθρο απ τους ΝΥΤ

http://www.nytimes.com/2011/11/06/busin ... wanted=all

Με τα μάτια στυλωμένα στον Παπαδήμο οι αγορές
Οι αγορές θα ήταν ευχαριστημένες αν ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Λουκάς Παπαδήμος αναλάμβανε καθήκοντα πρωθυπουργού ή υπουργού Οικονομικών σε μια κυβέρνηση ευρύτερης συνεργασίας, ενώ δεν θα συνέβαινε το ίδιο αν τις ανωτέρω θέσεις αναλάμβαναν πολιτικά πρόσωπα που δεν γνωρίζουν.

«Νομίζω ότι οι αγορές και οι Ευρωπαίοι εταίροι της Ελλάδας θα ήταν πολύ χαρούμενες αν ο κ. Παπαδήμος ήταν ο επικεφαλής της νέας κυβέρνησης ή τουλάχιστον υπουργός Οικονομικών», τόνισε ο Θίο Φάνος, μάνατζερ σε γνωστή εταιρεία hedge fund στο Λονδίνο.

Ο ίδιος τόνισε ότι ο κ. Παπαδήμος έχει αξιοπιστία στα μάτια των αγορών και της Ε.Ε. από τη θητεία του ως αντιπροέδρου της ΕΚΤ για πολλά χρόνια.

http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=323832

αχ αυτές οι αγορές, κάτι γούστα που έχουν

εεπ, δύναμη που έχει η κυβέρνηση καραμανλή, φιμώνει και το ΔΝΤ

Merkel and Sarkozy Have Lost Credibility

'Six weeks to save the euro,' European leaders promised the world in September. That deadline passed at last week's Cannes G-20 summit with the goal looking further away then ever. Nothing of substance was agreed on the French Riviera to aid the cause of euro survival, but one giant decision was taken that could hasten its demise. Angela Merkel and Nicolas Sarkozy's announcement that Greece is free to leave the euro has transformed the nature of the euro.

The United States fought a bloody civil war in the nineteenth century to stop states seceding from the union. Yet the German and French leaders have decided the euro zone will be a voluntary union, not because of an attachment to the principle of national self-determination but to protect the principle that euro-zone countries should not become liable for each other's debts.

The significance of Ms. Merkel and Mr. Sarkozy's Cannes declaration is immense. At a stroke, they have introduced foreign-exchange risk into a sovereign-debt market still grappling with the realization that euro-zone government bonds contain unexpected credit risk. Worse, throughout the crisis, the two leaders said they will do whatever it takes to save the euro. Yet the assurances they've given haven't been worth the paper they were written on: First, there were to be no sovereign defaults; then the first Greek haircut was a 'unique situation;' the second Greek haircut followed 12 weeks later; now euro-zone exits are possible. No wonder the markets won't lend and China won't invest in Europe's bailout funds. Nothing these leaders say any longer carries any credibility.

All that can end Europe's debt crisis now is evidence that debt burdens are actually falling. Instead, the evidence suggests the euro-zone economy is disappearing down a sink-hole. Without any mechanism for fiscal transfers, the weakest economies are being forced to tackle their debt problems through ever greater austerity, leading to a downward spiral.

Meanwhile the disarray in government bond markets has triggered a full-scale institutional run on euro-zone banks, which have been shut out of key funding markers. So not only are the weakest countries trapped in an uncompetitive exchange rate but they also face higher borrowing costs too as banks cut back lending, adding to their competitiveness challenge.

In desperation, the euro zone appears determined to force out the Prime Ministers of Greece and Italy, hoping they might be replaced by new governments willing to speed up the pace of reform and boost competitiveness. George Papandreou and Silvio Berlusconi both chose to pander to their political bases rather than undertake serious structural reform, destroying any hope either country might reduce their burden of debt. Both governments have persistently dragged their feet on reform commitments given to the euro zone in return for financial support, in Italy's case via European Central Bank purchases of its bonds. But it is hard to be confident that removing two leaders in command of parliamentary majorities will deliver more effective government.

In Greece, the best hope is that a coalition will emerge able to survive long enough to ratify the Oct. 26 debt deal, thereby securing the next tranche of its bailout money and avoiding a disorderly default next month. But even if the euro zone survives this hurdle, a general election is likely to quickly follow. Perhaps the threat of national bankruptcy will force all major parties to pledge to support the debt deal, even though opinion polls show 60% of voters oppose it. But it's hard to imagine how a deal that requires Greece to hand over economic sovereignty while leaving it with a debt pile many suspect remains unsustainable cannot become an election issue. In recent European elections extremist parties have made substantial gains. And whatever new government emerges in Athens, it must still deliver on the bailout conditions, so the threat of disorderly default will remain.

In Italy, the hope is that Mr. Berlusconi can be forced out and replaced by a technocratic government appointed by the President which would take the radical measures needed to restore confidence. After all, Italy is a rich country—its northern provinces have the highest income per capita in Europe. There's talk of a wealth tax to rapidly cut the country's debt to GDP ratio. But even if this result can be engineered—installing a technocratic government still requires the parliament's consent—Italy is unlikely to rapidly regain bond-market access. A string of European banks last week saw their stock prices bounce after they revealed they dumped holdings of Italian bonds in the previous quarter. The prospect of the euro zone's bailout fund offering insurance that will cap their losses at 80% of the nominal value is unlikely to entice too many buyers in the market.

The best that Italy can expect is that a change of government provides cover for further ECB bond-buying. But this may not be panacea many imagine. New president Mario Draghi last week reiterated the ECB line that its bond buying program is temporary and limited. Despite ECB bond buying, Italian 10-year bond yields rose above 6.3% last week. The ECB is also helping fund Italian banks. There's a limit to how much Italian exposure the ECB will be comfortable taking before it insists Rome seeks external liquidity support, as it did with Greece, Portugal and Ireland. And as in Greece, Italy cannot postpone its date with the voters for ever—political uncertainty will continue to sap investor confidence.

What started as a financial crisis is now a full-blown political crisis in two euro-zone states. If the euro zone is to survive, it is now clear it will only do so by increasing its democratic deficit. The economic policies of Southern Europe will in future be dictated by a Brussels-based technocratic elite, which voters will be asked to rubber-stamp on pain of economic ruin. What is also clear is that the one thing that has always seemed vital to any lasting solution to the crisis—large-scale fiscal transfers from Germany to the periphery and a willingness to underwrite future debt—looks less likely than ever. The euro will outlive its six-week deadline, but it's long-term survival remains in serious doubt.

εδώ πάντως έχουν κάλεσμα για 17Ν

https://www.facebook.com/event.php?eid=241419422582978

Uploaded with ImageShack.us

Ο Γιώργος είχε ένα πραγματικά αινιγματικό ύφος χτες.
Όπως και να έχει, το λάθος είναι αποκλειστικά της Μέρκελ. Δεν θα υπάρχει σε 10 μήνες. Της το είπανε οι Γιάνκηδες το καλοκαίρι, αλλά το ζώο δεν άκουσε.

Go Greek for a Week

Three British families try out the tax, pensions and work practices that caused Greece's economic crisis and brought on the austerity measures aimed at cutting the deficit and qualifying for EU bailouts.

A 54-year-old British hairdresser discovers the generosity of the Greek pensions system, which still allows hairdressers, pastry chefs, radio continuity announcers and people in almost 600 other jobs to retire aged 53 at 90% of their final salary because their jobs are defined as hazardous.

A bus driver reaps the rewards of the Greek approach to state-run services, where bus drivers are paid double the national average salary and receive extra bonuses for arriving at work early and for checking bus tickets.

And a British surgeon is delighted to discover how paying income tax the Greek way will transform his disposable income.

The personal experiences of the three main characters are supported by expert interviews that establish the patterns of tax evasion, corruption and mismanagement that have helped to sink the Greek economy.

http://www.channel4.com/programmes/go-greek-for-a-week/episode-guide/series-1/episode-1

και στα ελληνικά:
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=105193&catid=3

Ο χρήστης nikospappas έγραψε:

Δεν λεω οτι ειναι αδυνατο να μας σπρωξουν εξω απο το ευρω , λεω οτι δεν ειναι ευκολο και ρωταω για ποιο λογο θα ηταν επ' οφελος της ΕΕ η αποπομπη της ελλαδας απο το ευρω.

Η γνώμη μου είναι πως δεν υπάρχει θέμα δυσκολίας σε οτιδήποτε, ανα πάσα στιγμή μπορούν οποιαδήποτε συμφωνία να την κάνουν κωλόχαρτο, το ίδιο ισχύει και για δημοκρατίες, δικαιώματα κλπ.
Το θέμα είναι πως μας θέλουν μέσα ακόμα. Για πολλούς λόγους.

Ναι , αν αλλαξουν το νομικο ή το οικονομικο καθεστως που διεπει την ευρωζωνη. Αλλα το θεμα ειναι γιατι να το κανουν (αυτο λες κι' εσυ). Και καταληγουμε στους λογους που οδηγησαν στη δημιουργια του ευρω και της ευρωζωνης. Συμφωνω στο οτι ακομη μας θελουν μεσα.

Απλως , ηθελα να πω δυο πραγματα για τον μπαμπουλα της 6ης δοσης και της αποπομπης απο το ευρω (για οσους το προβαλουν και για οσους το βλεπουν σαν μπαμπουλα)

Ακομα και αν το εκαναν, ουσιαστικα θα μας αναγκαζαν να μην πληρωσουμε τα χρεη μας, χρεοκοπια δηλαδη, με οτι αυτο σημαινει για το Ευρω και την υπολοιπη Ευρωζωνη.

Συμφωνω.

Νομιζω οτι η εξοδος μας απο το ευρω συνεπαγεται το τυπωμα χρηματος (κατι που ειναι σαφες οτι οι Γερμανοι το επιθυμουν λιγο περισσοτερο απο τη συφιλη) για να μαζεψουν τα συντριμια που θα αφησουμε. Και ακολουθουν κι΄αλλα παιδακια (Ιταλια, Ισπανια, Πορτογαλια, κλπ)

Ανοικτό παραμένει το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, σύμφωνα με τον Γερμανό υπουργό Οικονομίας και αντικαγκελάριο, Φίλιπ Ρέσλερ.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=323992