Ιδού η κριτική μου για τον 'Αλέξανδρο':
Χθες πήγα και είδα την πολυσυζητημένη αυτή ταινία, που προκάλεσε τόσες αντιδράσεις. Βέβαια, ήξερα ότι δεν επρόκειτο να παρακολουθήσω ένα έργο πιστό στα γεγονότα, αλλά μια χολλυγουντιανή εκδοχή που, ενδεχομένως, θα μπορούσε να θεωρηθεί και καρικατούρα. Άλλωστε, η αμερικανική βιομηχανία του θεάματος συνηθίζει τις επικές ιστορίες να τις μετατρέπει σε θορυβώδη υπερθεάματα στα οποία οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες αυθαιρετούν επάνω στα πραγματικά γεγονότα.
Έτσι, υπέθεσα ότι θα έβλεπα ένα τσιχλοφουσκέ υπερθέαμα και, προετοιμασμένος γι'αυτό, μπήκα στην αίθουσα 2 του κινηματογράφου 'Ελληνίς' στα Χανιά. Το πρώτο σοκ το υπέστην βλέποντας ότι ο σεναριογράφος χρησιμοποίησε αφηγητή για το έργο - το πρώτο βήμα για να καταστρέψεις μια ταινία. Τελικά, όπως θα καταλάβετε, αυτό δεν ήταν το χειρότερο χαρακτηριστικό της ταινίας, αλλά μάλλον το καλύτερο.
Το σενάριο ήταν γεμάτο ελλείψεις, καθώς παραλειπόταν το σημαντικότερο μέρος της ανόδου του Αλεξάνδρου. Πού ήταν ο Γρανικός; Η Ισσός; Η καταστολή των εξεγέρσεων των δωροδοκηθεισών από τους Πέρσες Ελληνικών πόλεων; Η υποδοχή θεού που του επεφύλαξε το Αιγυπτιακό ιερατείο; Είδαμε μόνον τα (υποτιθέμενα) παιδικά χρόνια του Αλεξάνδρου, τη μάχη των Γαυγαμήλων, την είσοδό του στη Βαβυλώνα και επιλογή συμβάντων από τη μετέπειτα πορεία του.
Η απόδοση των χαρακτήρων ήταν κάκιστη. Τόσο κακή, που μου θύμισε σειρές του Νίκου Φώσκολου. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών ήταν καρικατουρίστικες. Ο μεν Κόλιν Φάρελ απλώς δεν είναι ικανός να σηκώσει στους ώμους του έναν Αλέξανδρο, η δε κυρία Τζολί προφανώς ασκεί λάθος επάγγελμα. Οι διάλογοι ήταν βαρετοί και ανούσιοι, ενώ δεν υπήρχε καμία συναισθηματική κλιμάκωση: είτε φωνασκούσαν και γκάριζαν όλοι είτε ο Αλέξανδρος κι ο Ηφαιστίων μιλούσαν ψιθυριστά.
Παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, ο Αλέξανδρος κι ο Ηφαιστίων όντως παρουσιάζονταν ως ομοφυλόφιλο ζευγάρι, κι αυτό παρά τις περί του αντιθέτου μαρτυρίες (Πλουτάρχου, Βίος Αλεξάνδρου και Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής). Από εκεί κι ύστερα, δεν υπήρξε - εκτός και αν μου διέφυγε - καμία προσπάθεια να απεικονισθεί οποιοσδήποτε χαρακτήρας. Ούτε καν ο κεντρικός!
Η σκηνογραφία ήταν απλώς κακή και δεν ξεπερνούσε σε ποιότητα την 'Xena' ή τις σαχλές μυθικού περιεχομένου τηλεταινίες και σειρές που προβάλλει το Star. Στα πλάνα της Βαβυλώνας φαίνονταν στο βάθος σύγχρονα κτίρια, ενώ τα σκηνικά στην Πέλλα ήταν εντελώς κακόγουστα, κακότεχνα και φθηνιάρικα. Ακόμα και παλιές, χαμηλού προϋπολογισμού ιταλικές παραγωγές ήταν πιο φινετσάτες στον τομέα αυτό.
Η σκηνοθεσία των μαχών ήταν κακή και δεν μπορούσε να μεταδώσει την ατμόσφαιρα της σύγκρουσης στον θεατή. Σε κανένα σημείο δεν μπόρεσα ούτε εγώ, ούτε οι λίγοι υπόλοιποι θεατές στην αίθουσα (περί τους 15) να άρω την δυσπιστία μου και να απορροφηθώ από τα επί της οθόνης παρουσιαζόμενα (suspension of disbelief - αυτό που προσπαθεί κάθε κινηματογραφιστής, συγγραφέας ή θεατράνθρωπος να πετύχει).
Τι έχουμε λοιπόν; Μια πολυδιαφημισμένη (και μάλιστα με κραυγαλέο και χλευαστικό προς τους έχοντες διαφορετική άποψη από αυτην των παραγωγών και διανομέων τρόπο και από την εκπομπή 'Οι Φάκελοι του Αλέξη Παπαχελά') θωπεία στ'αυτιά της ομοφυλόφιλης κοινότητας για λόγους μάρκετινγκ, ένα χυδαίο ελλαδεμπόριο, το οποίο δικαίως έχει πάει άπατο από πλευράς εισπράξεων.