Χρήσιμες συμβουλές για την καλή κατασκευή του οπλισμένου σκυροδέματος, κόστος κατασκευής.

Συγγραφέας Ιωάννης Λυμπέρης εργοδηγός δομικών έργων.

Η συνεργασία μεταξύ σκυροδέματος και χάλυβα επιτυγχάνεται με τη συνάφεια. Με τον όρο συνάφεια ορίζεται η συνδυασμένη δράση των μηχανισμών που παρεμποδίζουν τη σχετική ολίσθηση μεταξύ των ράβδων του οπλισμού και του σκυροδέματος που τις περιβάλλει. Οι επιμέρους μηχανισμοί της συνάφειας είναι η πρόσφυση, η τριβή και, για την περίπτωση ράβδων χάλυβα με νευρώσεις, η αντίσταση του σκυροδέματος το οποίο εγκλωβίζεται μεταξύ των νευρώσεων. Η συνδυασμένη δράση των μηχανισμών αυτών θεωρείται ισοδύναμη με την ανάπτυξη διατμητικών τάσεων στη διεπιφάνεια σκυροδέματος και χάλυβα. Όταν οι τάσεις αυτές φθάσουν στην οριακή τιμή τους επέρχεται καταστροφή της συνάφειας με τη μορφή διάρρηξης του σκυροδέματος κατά μήκος των ράβδων και αποκόλλησης των ράβδων χάλυβα. Το πρόβλημα της συνάφειας δημιουργείται από την υπεραντοχή του χάλυβα στον εφελκυσμό, η οποία στρέφει την αστοχία σε διατμητική μορφή, και είναι άκρως ψαθυρή. Για να αντιμετωπιστεί, πρέπει να εξασφαλίσουμε την μη διατμητική αστοχία σκυροδέματος. Εν μέρει η μείωση των τάσεων επιτυγχάνεται με αύξηση της επικάλυψης και μείωση της διαμέτρου των ράβδων του οπλισμού. Η αύξηση της οριακής τιμής τους επιτυγχάνεται με αύξηση της αντοχής του σκυροδέματος. Η παρουσία εγκάρσιου οπλισμού δρα ευνοϊκά περιορίζοντας το άνοιγμα των αναπτυσσόμενων ρωγμών.
Ένας άλλος παράγοντας είναι η σωστή απομάκρυνση - απορροή των ομβρίων του δώματος.
Δεδομένου ότι χρειαζόμαστε πάνω από 1% κλίση για να φεύγουν τα νερά, αν πρέπει να μεταφέρουμε τα νερά 10 μέτρα τότε χρειαζόμαστε 10 εκατοστά κλίση. Αν δώσουμε την κλίση στην επιφάνεια του σκυροδέματος θα έχουμε πιο λεπτή την διατομή της πλάκας ή πιο μεγάλη σε ορισμένα μέρη Είναι καλύτερα αν δώσουμε την κλίση από το καλούπωμα των πάτων των δοκαριών ώστε να έχουμε ομοιόμορφη διατομή στην πλάκα.
Όταν η διατομή της πλάκας δεν είναι όμοια, οι ασθενέστερες μικρές διατομές σκυροδέματος επιτρέπουν την διαπερατότητα του νερού και την οξείδωση του οπλισμού. Αυξάνουν συγχρόνως και τα φορτία της κατασκευής και τις εντάσεις αδράνειας. Οπότε ότι δεν καταφέρει η οξείδωση θα το τελειώσει ο σεισμός. Αν έχεις ένα ξύλο με καρφωμένη μια πρόκα στο ύψος της διατομής της πλάκας και το χρησιμοποιήσεις σαν μέτρο πάνω στο καλούπι, κατασκευάζεις τους οδηγούς εύκολα και σωστά. Δεν πρέπει να διστάζουμε κατά την μελέτη να τοποθετούμε περισσότερες απορροές ομβρίων υδάτων ώστε να μεταφέρουμε τα όμβρια σε μικρότερες αποστάσεις.
Ξήρανση Το σκυρόδεμα κατά τις πρώτες 28 ημέρες μετά την σκυροδέτηση αποκτά το 90% της δύναμής του και το άλλο 10% το αποκτά στα επόμενα 160 χρόνια.
Κοκκομετρική διαρρύθμιση σκυροδέματος
Για να καταλάβουμε την καλή λειτουργία του σκυροδέματος πρέπει να κατανοήσουμε την συνεργασία και την ιδιότητα των αδρανών υλικών που χρησιμοποιούμε για την παρασκευή του. Για να κατασκευάσουμε το σκυρόδεμα χρησιμοποιούμε τα σκύρα, την άμμο, το τσιμέντο και το νερό. Μετά την παρασκευή του σκυροδέματος το μόνο που φεύγει δια της εξάτμισης είναι το νερό, το οποίο αφήνει κενά με αποτέλεσμα να μην έχουμε ένα συμπαγή σκυρόδεμα. Για τον λόγο αυτό πρέπει να βάζουμε όσο το δυνατόν λιγότερο νερό αν θέλουμε ισχυρό σκυρόδεμα. Τα σκύρα είναι το ποιο ισχυρό αδρανές του σκυροδέματος. Αν θέλουμε ισχυρό σκυρόδεμα πρέπει να έχουμε σκύρα από καλό ισχυρό πέτρωμα, και να έχουν τριγωνική μορφή ( όχι στρογγυλεμένη ) Ο λόγος είναι ότι η τριγωνική μορφή εξασφαλίζει ότι τα σκύρα θα πλησιάσουν το ένα πιο κοντά στο άλλο ενώ αν είναι στρογγυλά θα αφήσουν κενά. Τα όποια κενά υπάρχουν μεταξύ των σκύρων τα καταλαμβάνει η άμμος και το τσιμέντο είναι αυτό που επιφέρει την συγκόλληση σκύρων και άμμου. Η άμμος λευκού χρώματος είναι πιο ισχυρή από την καφέ άμμο γιατί δεν περιέχει χώμα και γιατί το άσπρο πέτρωμα είναι πιο γερό, οπότε συνιστάτε για το σκυρόδεμα.
Από την σωστή αναλογία των αδρανών υλικών του σκυροδέματος, καθώς και από την σωστή συμπύκνωσή τους εξαρτάτε και η ποιότητα της αντοχής του σκυροδέματος. Η σωστή χρήση του δονητή είναι απαραίτητη. Δεν χρειάζεται ούτε πολύ δόνηση ούτε λίγη. Η σωστή αναλογία των αδρανών υλικών ανά κυβικό μέτρο είναι δύο μέρη σκύρα και ένα μέρος άμμου Το τσιμέντο. Αναλόγως της ποιότητας σκυροδέματος που θέλουμε να κατασκευάσουμε εξαρτάτε και η ποσότητα τσιμέντου. Το λιγότερο τσιμέντο που βάζουμε ανά κυβικό μέτρο είναι το ( B 200 ) δηλαδή 200 κιλά ανά κυβικό, και το περισσότερο είναι το ( B 350 ) δηλαδή 350 κιλά ανά κυβικό μέτρο. Αν βάλουμε περισσότερο από 350 κιλά τότε αντί να πάρουμε ισχυρότερο σκυρόδεμα, πετυχαίνουμε το αντίθετο και αυτό γιατί το πολύ τσιμέντο απομακρύνει τα σκύρα μεταξύ των και αυτό δεν είναι καλό. Είναι σαν να βάζουμε πολύ κόλλα χωρίς πίεση για να κολλήσουμε δύο επιφάνειες και αυτό φυσικά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα από μια ισχυρή κόλληση που επιθυμούμε. Το νερό είναι αυτό που επιτυγχάνει την χημική αντίδραση του τσιμέντου και είναι ο μόνος λόγος που το χρησιμοποιούμε για την παρασκευή του σκυροδέματος. Το νερό πρέπει να είναι απαλλαγμένο από άλατα διότι ο οπλισμός του χάλυβα οξειδώνεται 20% από το αλάτι που υπάρχει μέσα στο νερό κατά την παρασκευή του σκυροδέματος ή κατά την μεταφορά του από την ατμόσφαιρα, 40% από την υγρασία και 40% από το οξυγόνο του αέρα. Το σκυρόδεμα επικάλυψης του οπλισμού πρέπει να είναι τουλάχιστον 3,5 εκατοστά ή 4,5 εκατοστά σε παραθαλάσσιες περιοχές, με καλή δόνηση και μικρή ποσότητα νερού αν θέλουμε να προστατέψουμε τον οπλισμό από την οξείδωση. Αν ο οπλισμός οξειδωθεί αυξάνει η διάμετρός του μέχρι και τέσσερις φορές και δημιουργούνται τεράστιες αξονικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να έχουμε αποκόλληση του σκυροδέματος επικάλυψης και καταστροφή της συνεργασίας σκυροδέματος και χάλυβα. Το μπετό καθαρισμού στα θεμέλια και η χρήση στεγανωτικών μεμβρανών βοηθούν στην προστασία του οπλισμού βάσης, και αποτρέπουν ανοδικές υγρασίες.
Αν και χρειαζόμαστε πολύ λίγο νερό για την παρασκευή του σκυροδέματος, εν τούτης χρειαζόμαστε πάρα πολύ νερό πριν και μετά την παρασκευή του σκυροδέματος. Πριν την παρασκευή του σκυροδέματος χρειάζεται πολύ βρέξιμο ο ξυλότυπος γιατί το ξύλο διψάει πολύ για νερό και τραβάει το νερό από το σκυρόδεμα με αποτέλεσμα να επέρχεται πρόωρη και ανομοιογενή ξήρανση του σκυροδέματος και για αυτό το λόγο σχηματίζονται ρηγματώσεις στην επιφάνεια της πλάκας. Προπαντός οι γωνίες των υποστυλωμάτων του ξυλότυπου εμπεριέχουν πολύ ξύλο και εσωκλείουν πολύ λίγο σκυρόδεμα πάνω στις γωνίες με αποτέλεσμα να τραβούν γρήγορα όλο το νερό του σκυροδέματος πάνω στην γωνία, και να επέρχεται πρόωρη ξήρανση πριν επέλθει ξήρανση στο κύριο σώμα του υποστυλώματος. Αυτή η ανομοιογενή ξήρανση επιφέρει την δημιουργία ρωγμής στο σκυρόδεμα επικάλυψης πάνω στην γωνία, την οποία βλέπουμε στο ξεκαλούπωμα. ( η τοποθέτηση σφαλτσογωνιάς αποτρέπει αυτό το πρόβλημα ) Βρέξιμο πολύ στις γωνίες των υποστυλωμάτων για να μην διψούν για νερό. Για τον λόγο αυτό πρέπει να βρέχουμε τον ξυλότυπο πριν και αμέσως μετά την κατασκευή της πλάκας το σκυρόδεμα, έως και 29 ημέρες πρωί και απόγευμα.
Τσιμέντο
Για να κατασκευάσουμε το τσιμέντο κάνουμε ότι κάνει και η φύση με τα ηφαίστεια. Παίρνουμε ιδικά πετρώματα τα οποία τοποθετούμε σε κλίβανο σε θερμοκρασία 1100 βαθμών C για να λιώσουν και να γίνουν λάβα. Όταν κρυώσουν τα σπάμε και γίνονται πολύ λεπτόκοκκα και τους προσθέτουμε και διάφορα συντηρητικά. Όταν το τσιμέντο έρθει σε επαφή με το νερό δημιουργείτε χημική αντίδραση και στερεοποιείται όπως συμβαίνει και με την λάβα των ηφαιστείων που βγαίνει στην ατμόσφαιρα.
Πόσο κοστίζει ένα κυβικό οπλισμένου σκυροδέματος?
Το οπλισμένο σκυρόδεμα αποτελεί το 22% με 25% του συνολικού κόστους μιας κτιριοκατασκευής.
Αποτελείται από τα σκύρα - χαλίκια, την άμμο, ( αναλογία 2 προς ένα ) το τσιμέντο και τον οπλισμό του χάλυβα.
Εκτός από το κόστος των υλικών άλλοι παράγοντες που διαμορφώνουν το κόστος του οπλισμένου σκυροδέματος είναι η εργασία κατασκευής του ξυλότυπου καθώς και η απομάκρυνσή του μετά την κατασκευή, η διαμόρφωση και τοποθέτηση του οπλισμού στον ξυλότυπο, η επίστρωση του σκυροδέματος καθώς και το κόστος των μεταφορικών αν η κατασκευή είναι απομακρισμένη π.χ κατασκευή βάσης ανεμογεννήτριας πάνω στις κορυφογραμμές των βουνών, η κατασκευές σε απομακρυσμένα νησιά.
Ο οπλισμός ενός κυβικού οπλισμένου σκυροδέματος είναι περίπου 140 kg/m3
Για να παρασκευάσεις 1 κυβικό σκυροδέματος χρειάζεται 1,2 κυβικά άμμοχάλικου.
Το ένα κυβικό σκυροδέματος χρειάζεται 250 με 350 κιλά τσιμέντου, αναλόγως πόσο ισχυρό θέλουμε να είναι.
Όμως δεν μπορούμε να του βάλουμε περισσότερο από 350 κιλά τσιμέντου γιατί μετά από αυτή την ποσότητα χάνει την δύναμή του.
Συνήθως τοποθετούμε 5,5 με 7 τσουβάλια των 50 kg/m3
Όπως είπαμε τα μεταφορικά αυξάνουν το κόστος οπότε δεν υπάρχει σταθερή τιμή των αδρανών υλικών.
Το μέσο ενδεικτικό κόστος των υλικών ανά κυβικό μέτρο είναι.
Σκύρα και άμμος 30 ευρώ /m3
Χάλυβας 1,00 ευρώ / kg
Τσιμέντο 10 ευρώ / 50 kg
Συνήθως το γενικό κόστος κατασκευής οπλισμένου σκυροδέματος μαζί με την εργασία του οπλισμού και του ξυλότυπου κυμαίνεται μεταξύ των 300 και των 350 ευρώ / m3

Ο χρήστης adensa έγραψε:
Θελω και εγω απο αυτό που πίνεις.Δείχνει καλό!!!!!!!!!!!

Αν δεν υπήρχε ο παρατηρητής θα υπήρχε το σύμπαν? Το σύμπαν υπάρχει διότι κάποιος το παρατηρεί.
Το φεγγάρι υπάρχει γιατί κάποιος άνθρωπος το παρατηρεί. Για ένα ψάρι όμως που ζει στα βάθη του ωκεανού δεν υπάρχει το φεγγάρι ούτε το σύμπαν το δικό μας διότι απλά ζει σε άλλο σύμπαν. Εσύ σε ποιο σύμπαν ζεις?

Πόσο ισχυρό είναι το οπλισμένο σκυρόδεμα?
Όταν πολλαπλασιάσεις το εμβαδόν ενός ορόφου με τον αριθμό 0,35 σου φανερώνει τα κυβικά οπλισμένου σκυροδέματος του ορόφου.
( πλην των βάσεων όπου ο συντελεστής είναι ... εμβαδόν Χ 0.50 )
Π.χ εμβαδόν ορόφου 100 τ.μ Χ 0,35 = 35 κυβικά οπλισμένου σκυροδέματος έχει ο όροφος εμβαδού 100 τ.μ.
Κάθε κυβικό σκυροδέματος οπλίζεται με χάλυβα 140 κιλών
Οπότε τα 35 κυβικά του ορόφου έχουν 35 Χ 140 = 4900κιλά χάλυβα.
Το ιδικό βάρος του οπλισμένου σκυροδέματος είναι 2450 κιλά/κυβικό.
Οπότε το βάρος του οπλισμένου σκυροδέματος του ορόφου με εμβαδόν 100 τ.μ είναι 35 Χ 2450 κιλά/κυβικό = 85750 κιλά ή 85,75 τόνους.
Ένα εμβαδόν σκυροδέματος 1m2 αντέχει σε θλίψη από 3000 έως και 12000 ton ( αναλόγως της ποιότητας του σκυροδέματος )
Ένας χάλυβας προέντασης διαμέτρου διατομής 50 χιλιοστών αντέχει σε εφελκυσμό 170 τόνους.
Δηλαδή ένας και μόνο χάλυβας Φ/50 σηκώνει στον αέρα τον φέροντα οργανισμό δύο ορόφων εμβαδού 100 τ.μ έκαστος, οι οποίοι φέρουν 2 Χ 4900 = 9800 κιλά οπλισμού.
Δεδομένου της υπέρ αντοχής του χάλυβα στον εφελκυσμό, έπρεπε με μια βέργα χάλυβα διαμέτρου 50 χιλιοστών να έχουμε οπλίσει το σκυρόδεμα των δύο ορόφων.
Αυτό δεν συμβαίνει αφού τοποθετούμε 9800 κιλά χάλυβα στους δύο ορόφους, και σε έναν ισχυρό σεισμό έχουμε και ζημιές.
Τι φταίει?
Η απάντηση είναι απλή. Το ταγκό θέλει δύο Αν δύο άνθρωποι τραβάνε έναν χάλυβα που αντέχει έλξη 50 τόνων αυτός δεν θα σπάσει ποτέ γιατί απλά οι άνθρωποι δεν αντέχουν να συγκρατήσουν μέσα στα χέρια τους 50 τόνους έλξη. Ο χάλυβας έχει υπέρ αντοχή στον εφελκυσμό και το σκυρόδεμα υπέρ αντοχή στην θλίψη. Όμως το σκυρόδεμα επικάλυψης δεν αντέχει την διάτμηση η οποία έχει μεγάλες τιμές στην διεπιφάνεια σκυροδέματος και χάλυβα. Οπότε αστοχεί με διάρρηξη και ακυρώνεται και η υπέρ αντοχή του χάλυβα στον εφελκυσμό και η υπέρ αντοχή του σκυροδέματος στην θλίψη. Βασικά είναι λάθος που χρησιμοποιούμε τον μηχανισμό της συνάφειας ως τον κύριο μηχανισμό συνεργασίας. Εν μέρει η μείωση των τάσεων επιτυγχάνεται με αύξηση της επικάλυψης και μείωση της διαμέτρου των ράβδων του οπλισμού. Η αύξηση της οριακής τιμής τους επιτυγχάνεται με αύξηση της αντοχής του σκυροδέματος. Η παρουσία εγκάρσιου οπλισμού δρα ευνοϊκά περιορίζοντας το άνοιγμα των αναπτυσσόμενων ρωγμών. Όμως η λύση είναι η προένταση η οποία έχει και μεγαλύτερη ελαστική περιοχή στις μετατοπίσεις, αφού επαναφέρει την κατασκευή στην αρχική της θέση ακόμα και μετά από πολλές διαρροές. Στην προένταση δεν υπάρχει διατμητική αστοχία και το σκυρόδεμα αναλαμβάνει μόνο θλίψη και ο χάλυβας μόνο εφελκυσμό. Έτσι και αλλιώς η προένταση σκοτώνει τον εφελκυσμό. Με την προένταση χρησιμοποιούμε λιγότερο οπλισμό γιατί ο τένοντας εξαντλεί τις υπέρ αντοχές του στον εφελκυσμό. Αν αυτό συνδυαστεί και με πάκτωση του τένοντα προέντασης με το έδαφος, τότε εκ τρέπουμε τις εντάσεις μέσα στο έδαφος και σταματάμε τις ροπές στους κόμβους. Η γνώμη μου είναι ότι στα τοιχώματα σαν κύριο οπλισμό πρέπει να έχουμε την προένταση και σαν δευτερεύοντα οπλισμό αυτόν της συνάφειας.

Στην ερώτηση. Γιατί τα δύο μεσαία σίδερα του οπλισμού, είναι μακριά από την κολόνα, η απάντηση είναι η εξής.
Τοποθετείτε ο οπλισμός κοντός ώστε η δοκός σε περίπτωση αστοχίας να αστοχήσει σε αυτό το σημείο που σταματά ο οπλισμός. Επίτηδες το κάνουν ώστε να αστοχήσει η δοκός στις άκρες και για να αστοχήσει η δοκός και όχι το υποστύλωμα. Αν αστοχήσει πρώτο το υποστύλωμα η κατασκευή θα πέσει. Αν αστοχήσει η δοκός θα κρέμεται στον οπλισμό. Προσπαθούν για το μικρότερο κακό, και το μικρότερο κακό είναι η αστοχία να γίνει στην άκρη της δοκού. Ακόμα η δοκός θα πρέπει να έχει την ικανότητα στον κόμβο να πάρει κατά την διάρκεια του σεισμού μεγάλες στροφές υπό ανακυκλιζόμενη φόρτιση....τα σίδερα θα πρέπει να είναι πλάστιμα ώστε να έχουν περιθώρια επιμήκυνσης πριν σπάσουν από εφελκυσμό και τα υποστυλώματα θα πρέπει να αντέξουν τα επιπλέον εντατικά μεγέθη λόγω φαινομένων 2ας τάξης...ειδικά
άμα οι πλαστικές παραμορφώσεις είναι μεγάλες....Αυτό ονομάζεται πλαστιμότητα.
Σύμφωνα με τους σύγχρονους αντισεισμικούς κανονισμούς ο σχεδιασμός των κτιρίων βασίζεται στην πλαστιμότητα και στον ικανοτικό σχεδιασμό.
Η αναπόφευκτη ανελαστική μετατόπιση των κατασκευών κατευθύνεται σε μηχανισμούς αστοχίας ( πλαστιμότητα )
Πλαστιμότητα είναι η ικανότητα ενός στοιχείου ή συστήματος να παραμορφώνεται πέραν της ελαστικής περιοχής ( ανελαστική παραμόρφωση ) χωρίς ουσιαστική μείωση της αντοχής.
Εξετάζεται σε μια μελέτη η πλαστιμότητα του σκυροδέματος και του χάλυβα, η πλαστιμότητα των διατομών, η πλαστιμότητα δοκών και υποστυλωμάτων.
ΙΚΑΝΟΤΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ
Ο ικανοτικός σχεδιασμός επιδιώκει να εξασφαλιστεί στην κατασκευή η ικανότητα για τη μεγαλύτερη δυνατή απορρόφηση ενέργειας χωρίς ολική ή μερική αστοχία (κατάρρευση).
Βασίζεται στη χρήση αποθεμάτων αντοχής της κατασκευής, την ιεράρχηση βλαβών και την εξασφάλιση εκδήλωσης τους με την
επιθυμητή σειρά, την κατανομή των βλαβών σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό δομικών στοιχείων
Ορισμοί:
Πλαστικές αρθρώσεις : Ονομάζονται τα σημεία (περιοχές) που υφίστανται διαρροή. Διακρίνονται σε πιθανές και ενδεχόμενες.
Κρίσιμες περιοχές ενός στοιχείου ονομάζονται τα τμήματα του στοιχείου εντός των οποίων αναμένεται ότι θα αναπτυχθούν
πλαστικές αρθρώσεις κατά το σεισμό.

@lap said in ΟΙΚΟΔΟΜΕΣ / ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ:

Release the @Seismic

Α ρε roof garden.... Γουστάρω!

Και αυτή η μπετοπέργολα που κατασκεύασα δεν είναι άσχημη.
Είναι και αθάνατη γιατί οι διαδοκίδες είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα αντί του ξύλου.

Εδώ είμαι boys

@gtsartsal said in Σκυρόδεμα και χάλυβας:

Οι τιμές είναι πρόσφατες και επικαιροποιημενες;

Πρόσφατες είναι αλλά εξαρτώνται και από την τοποθεσία. Συνήθως στα νησιά λόγο της μεταφοράς των υλικών είναι λίγο ακριβότερες.

Ο χρήστης adensa έγραψε:

Θελω και εγω απο αυτό που πίνεις.Δείχνει καλό!!!!!!!!!!!

Αν δεν υπήρχε ο παρατηρητής θα υπήρχε το σύμπαν? Το σύμπαν υπάρχει διότι κάποιος το παρατηρεί.
Το φεγγάρι υπάρχει γιατί κάποιος άνθρωπος το παρατηρεί. Για ένα ψάρι όμως που ζει στα βάθη του ωκεανού δεν υπάρχει το φεγγάρι ούτε το σύμπαν το δικό μας διότι απλά ζει σε άλλο σύμπαν. Εσύ σε ποιο σύμπαν ζεις?

Πάρε απο το πρώτο πράμα παλι γιατί στο νοθεψε το τελευταίο !!!

Καλά ... κολύμπα. Ζούμε σε διαφορετικό σύμπαν για τον λόγο αυτό δεν με καταλαβαίνεις.

Ενημερωτικά, εγκρίθηκε για έκδοση από τον οίκο Springer Nature η μονογραφία μου
“Controlled Seismic Response Engineering”.
Το έργο παρουσιάζει την πειραματική τεκμηρίωση, τη θεωρητική θεμελίωση και τα αριθμητικά προσομοιώματα της προσέγγισης ελεγχόμενης σεισμικής απόκρισης μέσω γεω-δομικής προέντασης (SHIELD system).
Συνοψίζει πάνω από 15 χρόνια έρευνας σε πειραματική σεισμική απόκριση, προένταση εδάφους-κατασκευής και ελεγχόμενη μεταφορά φορτίων στη γεωμάζα.

«Η κλασική μηχανική προσπαθεί να λύσει τον γόρδιο δεσμό των σεισμικών δυνάμεων μέσω παραμόρφωσης και αντοχής.
Το SHIELD δεν τον λύνει — τον κόβει, καταργώντας τον μηχανισμό παραγωγής ανελαστικού έργου.»

Στην κλασική προσέγγιση της Earthquake Engineering, όπως αυτή αποτυπώνεται σε θεμελιώδη έργα (π.χ. Anil K. Chopra, Dynamics of Structures), το κτίριο αντιμετωπίζεται συνήθως ως ένα ανεξάρτητο δυναμικό σύστημα. Το έδαφος εισάγεται στην ανάλυση κυρίως με δύο τρόπους:
Ως ελαστική στήριξη, προσδίδοντας μια δυναμική στις οριακές συνθήκες της θεμελίωσης.
Μέσω της έννοιας της Soil–Structure Interaction.
Στο πλαίσιο αυτό, η κύρια δυναμική απόκριση θεωρείται ότι αναπτύσσεται εντός της κατασκευής. Το έδαφος δεν συμμετέχει ενεργά στη δυναμική συμπεριφορά, παρά μόνο ως μέσο που διαμορφώνει τις οριακές συνθήκες και επηρεάζει την ενεργό δυσκαμψία ή την απόσβεση του συστήματος. Η κατασκευή παραμένει μια αδρανειακή οντότητα που αντιδρά στη διέγερση που δέχεται από τη βάση της.
2. Η Εναλλακτική Θεώρηση: Το Κτίριο ως Τμήμα του Εδάφους
Στην παρούσα εργασία προτείνεται μια ριζικά διαφορετική θεώρηση, η οποία ανατρέπει την παραπάνω λογική. Η θεμελιώδης αρχή του προτεινόμενου συστήματος συνοψίζεται στο εξής αξίωμα:
«Ο στόχος δεν είναι ένα κτίριο που αντιστέκεται στον σεισμό, αλλά ένα κτίριο που κινείται μαζί με το έδαφος.»
Και, κατ' επέκταση:
«Η σεισμική αντοχή προκύπτει όταν το κτίριο παύει να αντιστέκεται στο έδαφος και αρχίζει να κινείται μαζί του.»
Η φιλοσοφία αυτή δεν αντιμετωπίζει τη σεισμική αντίσταση ως προϊόν αντιπαράθεσης μεταξύ κατασκευής και εδάφους. Αντίθετα, την ορίζει ως αποτέλεσμα της πανταχόθεν και ολομερούς ταύτισης της κίνησής τους.
Στο προτεινόμενο πλαίσιο, η κατασκευή δεν λειτουργεί ως ανεξάρτητη αδρανειακή οντότητα, αλλά ως μέρος ενός ενιαίου γεω-δομικού συστήματος. Μέσω μηχανισμών αγκύρωσης και προέντασης επιτυγχάνεται ισχυρή μηχανική σύνδεση της κατασκευής με τη μάζα του εδάφους, με αποτέλεσμα η σεισμική διέγερση να μεταδίδεται στο σύνολο του συστήματος χωρίς σημαντικές σχετικές μετακινήσεις μεταξύ θεμελίωσης και ανωδομής.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η κατασκευή και το έδαφος τείνουν να κινούνται κινηματικά ως ένα ενιαίο σύστημα. Η σύμπτωση των μετακινήσεων περιορίζει τις σχετικές παραμορφώσεις που συνήθως αναπτύσσονται μεταξύ θεμελίωσης και ανωδομής και οι οποίες αποτελούν βασικό μηχανισμό γένεσης αδρανειακών δυνάμεων και δομικών βλαβών κατά τη σεισμική δράση.
Με άλλα λόγια, η σεισμική προστασία δεν επιτυγχάνεται πλέον μέσω της δομικής αντίστασης στις αδρανειακές δυνάμεις, αλλά μέσω της ενσωμάτωσης της κατασκευής στη δυναμική κίνηση του εδάφους, επιτρέποντας σε ολόκληρο το γεω-δομικό σύστημα να ανταποκρίνεται στη σεισμική διέγερση ως μία ενιαία δυναμική οντότητα.
Από την άποψη της ενεργειακής ισορροπίας, αυτή η προσέγγιση σηματοδοτεί μια θεμελιώδη μεταβολή: αντί η σεισμική ενέργεια να μετατρέπεται σε ανελαστική ενέργεια παραμόρφωσης μέσω ελεγχόμενης βλάβης (όπως στον συμβατικό σχεδιασμό), το προτεινόμενο σύστημα ελαχιστοποιεί την παραγωγή ενέργειας παραμόρφωσης μειώνοντας τη σχετική κίνηση που είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξή της.

Σχεδιάζουν προσπαθώντας να δώσουν στον κτίριο μία ελαστική συμπεριφορά ώστε να πετύχουν κάποια σεισμική απόσβεση.
Όταν μιλάμε για σεισμική «ενέργεια», δεν είναι ένας δείκτης που μπορούμε να υπολογίσουμε, αλλά ένας όρος που προσπαθεί να περιγράψει την συμπεριφορά του φέροντα η οποία μπορεί να αναλυθεί με μαθηματικές εξισώσεις ισορροπίας. Η συμπεριφορά της δομής κατά τη διάρκεια ενός σεισμού είναι βασικά μια οριζόντια μετατόπιση (ας ξεχάσουμε για μια στιγμή οποιαδήποτε κατακόρυφη συνιστώσα) που επαναλαμβάνεται μερικές φορές.
Αν η μετατόπιση είναι αρκετά μικρή για να κρατήσει όλα τα μέλη της δομής εντός της ελαστικής περιοχής, η ενέργεια που δημιουργείται από τις αδρανειακές εντάσεις της κατασκευής είναι ενέργεια που αποθηκεύεται στη δομή και εκτονώνεται μετά για να επαναφέρει την δομή στην αρχική της μορφή. Ένα παράδειγμα είναι το ελατήριο.
Αυτή την αποθήκευση της ενέργειας και εν συνεχεία την απόδοσή της προς την αντίθετη κατεύθυνση που εφαρμόζει το ελατήριο, στην
δομική κατασκευή την αποθηκεύει και την εκτονώνει η ελαστικότητα του υποστυλώματος και της δοκού.
Με λίγα λόγια, όλη η επιτάχυνση του σεισμού μετατρέπεται σε αποθηκευμένη ενέργεια στην δομή. Όσο η μετατόπιση κρατά κάθε τμήμα οποιουδήποτε μέλους εντός ελαστικής περιοχής, όλη η ενέργεια που είναι αποθηκευμένη στη δομή θα κυκλοφορήσει στο τέλος του κύκλου, προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Εάν η σεισμική ενέργεια (που μετράται από την επιτάχυνση εδάφους) είναι πάρα πολύ μεγάλη, θα παράγει υπερβολικά μεγάλες μετατοπίσεις που θα προκαλέσουν μια πολύ υψηλή καμπυλότητα στον κορμό του υποστυλώματος και της δοκού.. Αν η καμπυλότητα είναι πολύ υψηλή, αυτό σημαίνει ότι η περιστροφή των τμημάτων των στηλών και των δοκών θα είναι πολύ πάνω από την ελαστική περιοχή (Θλιπτική παραμόρφωση σκυροδέματος πάνω από το 0,35% και τάσεις των ινών του οπλισμού πάνω από το 0,2 %). Όταν η περιστροφή περάσει πάνω από αυτό το όριο ελαστικότητας, η δομή αρχίζει να «διαλύει την αποθήκευση της ενέργειας «μέσω πλαστικής μετατόπισης, το οποίο σημαίνει ότι τα τμήματα θα έχουν μια υπολειμματική μετατόπιση που δεν θα είναι σε θέση να ανακτηθεί (ενώ στην ελαστική περιοχή όλες οι μετατοπίσεις ανακτούνται). Βασικά ο σχεδιασμός της αντοχής ενός σημερινού κτιρίου περιορίζετε στα όρια του ελαστικού φάσματος σχεδιασμού, και μετά περνά στις προεπιλεγμένες πλαστικές περιοχές, οι οποίες είναι προεπιλεγμένες περιοχές αστοχίας, (συνήθως είναι τα άκρα των δοκών) ώστε να μην καταρρεύσει η δομή. (Η δομή καταρρέει όταν αστοχήσουν τα
υποστυλώματα με λοξό/ σχήμα αστοχίας) Αν τα τμήματα που βιώνουν τις πλαστικές παραμορφώσεις, ξεπερνούν το όριο του σημείου θραύσης, και είναι και πάρα πολλές πάνω στην δομή, η δομή θα καταρρεύσει.
Σύμφωνα με τους σύγχρονους κανονισμούς, ο αντισεισμικός σχεδιασμός των κτιρίων γίνεται με βάση τις απαιτήσεις του ικανοτικού σχεδιασμού και πλαστιμότητας. Η αναπόφευκτη ανελαστική συμπεριφορά υπό ισχυρή σεισμική διέγερση κατευθύνεται σε επιλεγμένα στοιχεία και μηχανισμούς αστοχίας.
Ειδικότερα, η έλλειψη ικανοτικού σχεδιασμού των κόμβων και η σαφώς περιορισμένη πλαστιμότητα των στοιχείων οδηγούν σε ψαθυρές μορφές αστοχίας. Ο ικανοτικός έλεγχος των κόμβων γίνεται με την σύγκριση αντοχής των ροπών που δημιουργούνται προσθετικά σε όλους τους δοκούς που υπάρχουν στον κόμβο, με την σύγκριση αντοχής των ροπών όλων των υποστυλωμάτων. Ελέγχονται ως προς την πλαστιμότητα, και την αποφυγή του σχηματισμού μηχανισμού (μαλακού ορόφου). Στις κολόνες δεν επιτρέπεται η δημιουργία πλαστικών αρθρώσεων, παρά μόνο στο σημείο κοντά στην βάση, ή στο σημείο που ενώνονται με το στερεό κιβώτιο του υπογείου. Φυσικά ελέγχουν και την αντοχή τους προς την τέμνουσα βάσης.
Βασικά η μέθοδος σχεδιασμού που ακολουθούν σήμερα έχει την δυνατότητα να αναλαμβάνει μικρής και μέτριας ισχύος μετατοπίσεις χωρίς να εμφανίζονται σοβαρές αστοχίες. Σε μεγάλες μετατοπίσεις με ισχυρή προσφορά σεισμικής ενέργειας η δομή απλά προσπαθεί να μην καταρρεύσει προστατεύοντας τους ανθρώπους.
Υπάρχουν πάρα πολλοί αστάθμητοι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να επιφέρουν την καταστροφή και στις ποιο σύγχρονες αντισεισμικές κατασκευές. Βασικά οι συντελεστές που καθορίζουν την σεισμική συμπεριφορά των κατασκευών είναι πολυάριθμοι, και εν μέρη πιθανοτικού χαρακτήρα. (Άγνωστη η διεύθυνση του σεισμού, άγνωστο το ακριβές περιεχόμενο των συχνοτήτων της σεισμικής διέγερσης, άγνωστη η διάρκειά της.) Ακόμα η μέγιστες πιθανές επιταχύνσεις που δίδουν οι σεισμολόγοι, και καθορίζουν τον συντελεστή αντισεισμικού σχεδιασμού έχουν πιθανότητα υπέρβασης, μεγαλύτερης του 10%.
Ο συσχετισμός των ποσοτήτων όπως είναι οι “αδρανειακές εντάσεις - δυνάμεις απόσβεσης - ελαστικές δυνάμεις- δυναμικά χαρακτηριστικά κατασκευής - αλληλεπίδραση εδάφους κατασκευής - επιβαλλόμενη κίνηση εδάφους” είναι μη γραμμικής κατεύθυνσης και δυσκολεύουν πολύ τον αντισεισμικό σχεδιασμό Η συνεργασία μεταξύ σκυροδέματος και χάλυβα σε μια κατασκευή από Ο.Σ. επιτυγχάνεται με τη συνάφεια. Με τον όρο συνάφεια ορίζεται η συνδυασμένη δράση των μηχανισμών που παρεμποδίζουν τη σχετική ολίσθηση μεταξύ των ράβδων του οπλισμού και του σκυροδέματος που τις περιβάλλει. Οι επιμέρους μηχανισμοί της συνάφειας είναι η πρόσφυση, η τριβή και, για την περίπτωση ράβδων χάλυβα με νευρώσεις, η αντίσταση του σκυροδέματος το οποίο εγκλωβίζεται μεταξύ των νευρώσεων. Η συνδυασμένη δράση των μηχανισμών αυτών θεωρείται ισοδύναμη με την ανάπτυξη διατμητικών τάσεων στη διεπιφάνεια επαφής σκυροδέματος και χάλυβα. Όταν οι τάσεις αυτές φθάσουν στην οριακή τιμή τους επέρχεται καταστροφή της συνάφειας με τη μορφή διάρρηξης του σκυροδέματος επικάλυψης κατά μήκος των ράβδων και αποκόλλησης των ράβδων του χάλυβα.
Η μείωση των τάσεων επιτυγχάνεται με αύξηση της επικάλυψης του σκυροδέματος και μείωση της διαμέτρου των ράβδων του οπλισμού. Η αύξηση της οριακής τιμής τους επιτυγχάνεται με αύξηση της αντοχής του σκυροδέματος. Η παρουσία εγκάρσιου οπλισμού (συνδετήρων) δρα ευνοϊκά περιορίζοντας το άνοιγμα των αναπτυσσόμενων ρωγμών στην διεπιφάνεια οπλισμού και σκυροδέματος.

Για ανθρώπους εκτός μηχανικής, απλά και καθαρά.

Το σύστημα δεν «νικάει τη φυσική» ούτε σταματά την αδράνεια. Σε έναν σεισμό το έδαφος κουνιέται, το κτίριο έχει μάζα και άρα αναπτύσσονται αδρανειακές δυνάμεις. Αυτό δεν αλλάζει. Εκεί που παίζει το παιχνίδι της ζημιάς όμως δεν είναι το αν υπάρχουν δυνάμεις, αλλά το πού και πώς αυτές οι δυνάμεις δουλεύουν μέσα στο κτίριο.

Ένα κτίριο παθαίνει βλάβες όταν αρχίζει να λυγίζει, να τραβιέται (εφελκυσμός), να ανοίγουν ρωγμές και να συγκεντρώνονται μεγάλες παραμορφώσεις σε συγκεκριμένα σημεία, όπως στις βάσεις των τοιχωμάτων και στα υποστυλώματα. Εκεί γίνεται το «σπάσιμο».

Η μέθοδος που προτείνεται δουλεύει αλλιώς. Πριν γίνει ο σεισμός, το κτίριο μπαίνει σκόπιμα σε κατάσταση συμπίεσης με προένταση μέσω τενόντων που αγκυρώνονται βαθιά στο έδαφος. Με απλά λόγια, το κτίριο «δένεται» με τη γη και τα βασικά δομικά του στοιχεία είναι ήδη σφιγμένα σε θλίψη.

Όταν έρθει ο σεισμός, οι σεισμικές δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν εφελκυσμούς και λύγισμα. Όμως επειδή το κτίριο είναι ήδη σε έντονη συμπίεση, οι εφελκυσμοί δυσκολεύονται να εμφανιστούν. Άρα δυσκολεύονται να ανοίξουν ρωγμές και να ξεκινήσει η διαδικασία της βλάβης. Το σκυρόδεμα δουλεύει κυρίως σε θλίψη, που είναι η «δυνατή» του πλευρά.

Ταυτόχρονα, το κτίριο δεν συμπεριφέρεται πια σαν ένα «ελεύθερο σώμα» που κουνιέται μόνο του πάνω στο έδαφος. Με την αγκύρωση και την προένταση, συνδέεται μηχανικά με μια μεγάλη μάζα εδάφους γύρω του. Έτσι, το σύστημα δεν είναι μόνο το κτίριο — είναι κτίριο και συμπιεσμένη γεωμάζα μαζί.

Οι δυνάμεις του σεισμού συνεχίζουν να υπάρχουν, αλλά δεν συγκεντρώνονται πια τόσο μέσα στα δομικά στοιχεία για να τα λυγίσουν και να τα ραγίσουν. Μεγάλο μέρος της μηχανικής δράσης «απλώνεται» στο ευρύτερο σύστημα εδάφους–κατασκευής. Η έντονη σχετική κίνηση δεν εκδηλώνεται τόσο μέσα στο ίδιο το κτίριο, αλλά πιο έξω, στη ζώνη όπου τελειώνει η συμπιεσμένη περιοχή του εδάφους και αρχίζει το φυσικό, μη δεσμευμένο έδαφος.

Με λίγα λόγια, η αδράνεια δεν εξαφανίζεται. Αυτό που εμποδίζεται είναι να μετατραπεί σε ρωγμές, λύγισμα και τοπική καταστροφή μέσα στο κτίριο. Το κτίριο δεν βασίζεται πια στο να «αντέξει σπάζοντας ελεγχόμενα», αλλά στο να δουλεύει κυρίως σε συμπίεση και σε συνεργασία με το έδαφος, ώστε οι μηχανισμοί που προκαλούν βλάβες να μην ενεργοποιούνται εύκολα.

@lap said in Ο seismic και το αντισεισμικό:

Είτε η εφεύρεση σου έχει περιθώρια βελτιώσεων είτε όχι, είτε είναι οικονομικά συμφέρουσα είτε όχι, δύσκολα κάποιος μπορεί να αρνηθεί πως είσαι το γνήσιο και ζωντανό παράδειγμα του λεγόμενου ελληνικού και όχι μόνο πνεύματος που προσπαθεί να βρει τεχνικές λύσεις για οτιδήποτε παρατηρεί γύρω του!

Κάπως έτσι φαντάζομα τον εμπνευστή διαφόρων εφευρέσεων από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα!

Παρατήρησες και κάθισες κυριολεκτικά από το μηδέν να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου ώστε να προτείνεις μια τεχνική λύση!

Μακάρι και η πλειοψηφία των διπλωματούχων μηχανικών, πέρα από το να εφαρμόζουν την καθιερωμένη επιστήμη τους και να ζητούν επιχορηγήσεις για αυτήν, να έκανε ότι και εσυ. Να παρατηρούν, να αναλύουν και να προτείνουν τεχνικές λύσεις που παρουσιάζονται στην διεθνή αρένα των δημοσιεύσεων και της αξιολόγησης. Θα είχαμε λύσει πολλά τεχνικά προβλήματα της εποχής μας.

Συγχαρητήρια για το κουράγιο σου και την πίστη στο όραμα σου.

Σε ευχαριστώ φίλε lap! Θα δημοσιεύσω βιβλίο μονογραφία το οποίο θα προμηθευτούν όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου. Είναι έργο ζωής. Πράγματι από χτίστης να γράφεις νέο παράδειγμα αντισεισμικής τεχνολογίας επικυρωμένο στο Springer Nature δεν είναι εύκολο. Σας παρουσιάζω την ποιότητα των γραπτών μου με ένα μικρό απόσπασμα.

2.4.8 Θεμελιώδης Μηχανικός Μηχανισμός Καταστολής Βλάβης
Το προτεινόμενο σύστημα δεν επιδιώκει την εξάλειψη της αδράνειας ούτε προϋποθέτει οποιαδήποτε παραβίαση των θεμελιωδών αρχών της δυναμικής. Κατά τη σεισμική διέγερση αναπτύσσονται αναπόφευκτα επιταχύνσεις μάζας και οι αντίστοιχες αδρανειακές δυνάμεις. Η δομική βλάβη όμως δεν καθορίζεται απλώς από την ύπαρξη αδρανειακών δυνάμεων, αλλά από την ικανότητά τους να παράγουν ανελαστικό παραμορφωτικό έργο σε κρίσιμες περιοχές της κατασκευής. Η βλάβη προϋποθέτει ανάπτυξη εφελκυστικών τάσεων, καμπυλότητας, ρηγμάτωσης και υστερητικής διάχυσης ενέργειας, συγκεντρωμένων σε συγκεκριμένες ζώνες.

---

2.4.8.1 Προδιαμόρφωση του Πεδίου Τάσεων
Η μέθοδος λειτουργεί μέσω προδιαμόρφωσης του πεδίου τάσεων της κατασκευής με ελεγχόμενη προένταση, εισάγοντας ένα θλιπτικό πεδίο τάσεων μεγαλύτερο από τις αναμενόμενες εφελκυστικές απαιτήσεις της σεισμικής φόρτισης. Η συνολική κατάσταση τάσεων είναι:
σ_ολ = σ_προ + σ_σεισ
και παρεμποδίζεται από το να εισέλθει σε περιοχές κυριαρχίας εφελκυσμού ή κρίσιμης κάμψης.

---

2.4.8.2 Καταστολή Εφελκυστικών Καταστάσεων και Καμπυλότητας
Όταν δεν μπορούν να αναπτυχθούν εφελκυστικές τάσεις και καμπυλότητα, καταστέλλονται οι μηχανισμοί που ευθύνονται για ρηγμάτωση, υποβάθμιση δυσκαμψίας και υστερητική κατανάλωση ενέργειας. Έτσι, δεν ενεργοποιείται η τοπικοποίηση ανελαστικών παραμορφώσεων, που αποτελεί τη φυσική αιτία της δομικής βλάβης.

---

2.4.8.3 Καταστολή Υστερητικών Μηχανισμών
Η προϋπάρχουσα θλιπτική κατάσταση τάσεων εμποδίζει τη μετάβαση του υλικού σε κύκλους εφελκυσμού–ρηγμάτωσης–επαναφόρτισης, που αποτελούν τον βασικό μηχανισμό υστερητικής απόσβεσης και ανελαστικής κατανάλωσης ενέργειας. Εφόσον η υστέρηση καταστέλλεται, διακόπτεται ο μηχανισμός μέσω του οποίου οι αδρανειακές δράσεις μετατρέπονται σε τοπικό παραμορφωτικό έργο.

---

2.4.8.4 Απώλεια Δυναμικής Ανεξαρτησίας της Κατασκευής
Μέσω της προεντεταμένης αγκύρωσης επιβάλλεται κινηματική σύζευξη κατασκευής–εδάφους. Η κατασκευή παύει να λειτουργεί ως ανεξάρτητο δυναμικό σύστημα ικανό να αναπτύσσει ιδιοταλαντωτική απόκριση και αδρανειακές δράσεις διαφορετικής κατεύθυνσης από εκείνες του εδάφους. Η σχετική κίνηση περιορίζεται και η αδρανειακή απόκριση ενσωματώνεται στο ευρύτερο γεω-δομικό σύστημα.

---

2.4.8.5 Ανακατανομή μέσω Αλληλεπίδρασης Εδάφους–Κατασκευής
Οι αδρανειακές δράσεις εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά μεταβάλλεται ο τόπος και ο τρόπος εκδήλωσής τους. Το δυναμικά ελεγχόμενο πεδίο τάσεων του γεω-δομικού συστήματος μεταφέρει την εκδήλωση έργου πέρα από τα όρια της κατασκευής και οι σεισμικές δράσεις ανακατανέμονται χωρικά μέσω της αλληλεπίδρασης εδάφους–κατασκευής. Η περιβάλλουσα βραχομάζα καθίσταται μέρος του ανθεκτικού πεδίου.

---

2.4.8.6 Μηχανική Ερμηνεία
Το σύστημα των τενόντων δεν αποτελεί «μηχανική διαδρομής ενέργειας», αλλά τροποποίηση του χωρικού πεδίου τάσεων και των οριακών συνθηκών πριν από τη σεισμική φόρτιση. Η αδράνεια δεν καταστέλλεται• καταστέλλεται η δυνατότητά της να δημιουργήσει επιβλαβείς καταστάσεις τάσεων και παραμορφωτικό έργο. Το αποτέλεσμα είναι μετάβαση από καθαρά δομική σε γεω-δομική απόκριση, όπου η ισορροπία επιτυγχάνεται μέσω αντιδράσεων περιορισμού και όχι μέσω ενεργοποίησης εσωτερικών μηχανισμών βλάβης.
2.4.8.7 Ενοποιημένο Πεδίο Αδρανειακής Αναφοράς
Η δομή, σε σύζευξη με τη γεωμάζα που έχει δεσμευθεί μέσω προέντασης, συγκροτεί ένα δυναμικά ενοποιημένο σύστημα με ενιαίο πεδίο αδρανειακής αναφοράς. Υπό τις συνθήκες αυτές, η σχετική κινηματική δεν αναπτύσσεται στο εσωτερικό του συζευγμένου γεω-κτιριακού συστήματος, αλλά μετατίθεται στη διεπιφάνεια μεταξύ της συμπιεσμένης γεωμάζας του συστήματος και του περιβάλλοντος φυσικού εδάφους, όπου εκδηλώνεται η κύρια μηχανική αλληλεπίδραση και διάχυση ενέργειας.

Ενημερωτικά, εγκρίθηκε για έκδοση από τον οίκο Springer Nature η μονογραφία μου
“Controlled Seismic Response Engineering”.
Το έργο παρουσιάζει την πειραματική τεκμηρίωση, τη θεωρητική θεμελίωση και τα αριθμητικά προσομοιώματα της προσέγγισης ελεγχόμενης σεισμικής απόκρισης μέσω γεω-δομικής προέντασης (SHIELD system).
Συνοψίζει πάνω από 15 χρόνια έρευνας σε πειραματική σεισμική απόκριση, προένταση εδάφους-κατασκευής και ελεγχόμενη μεταφορά φορτίων στη γεωμάζα.

Για μηχανικούς.
Κατά τη σεισμική διέγερση, οι κατασκευές υφίστανται βλάβες κυρίως λόγω καμπτικής παραμόρφωσης των τοιχωμάτων και των υποστυλωμάτων. Η αδρανειακή απόκριση της υπερκατασκευής δεν είναι ταυτόχρονη με την κίνηση του εδάφους, γεγονός που οδηγεί σε κινηματική ασυμβατότητα μεταξύ εδάφους και ανωδομής. Η ασυμβατότητα αυτή δημιουργεί σχετική οριζόντια μετατόπιση μεταξύ διαδοχικών ορόφων (interstorey drift), η οποία αποτελεί βασικό μηχανισμό ανάπτυξης βλαβών μέσω καμπτικών και διατμητικών παραμορφώσεων των κατακόρυφων στοιχείων.

Παράλληλα, αναπτύσσεται ανεξάρτητος μηχανισμός στροφικής απόκρισης στη βάση (rocking). Το rocking χαρακτηρίζεται από στροφή της κατασκευής ως σώματος και ανακατανομή των τάσεων επαφής στη θεμελίωση, με πιθανή μερική αποκόλληση ή ανασήκωση άκρων. Το φαινόμενο προκαλείται από τις ανατρεπτικές ροπές που αναπτύσσονται λόγω των αδρανειακών δυνάμεων της ανωδομής. Η παραμορφωσιμότητα του συστήματος εδάφους–θεμελίωσης επηρεάζει το μέγεθος της απόκρισης, αλλά δεν αποτελεί την πρωτογενή αιτία του φαινομένου.

Οι δύο μηχανισμοί (drift και rocking) είναι κινηματικά διακριτοί, αλλά μπορούν να συνυπάρχουν και να αλληλεπιδρούν δυναμικά.

Κοινό χαρακτηριστικό των παραπάνω είναι η ανάπτυξη μετακινήσεων. Από μηχανικής άποψης, η εισαγωγή σεισμικής ενέργειας στην κατασκευή συνδέεται με την παραγωγή έργου:

W=∫F dx

Συνεπώς, η αύξηση των μετακινήσεων οδηγεί σε αυξημένη ενεργειακή απαίτηση στο φέρον σύστημα και σε εξέλιξη βλαβών.

Προτεινόμενη αρχή λειτουργίας του συστήματος

Η προτεινόμενη μέθοδος βασίζεται στην εφαρμογή κατακόρυφης προέντασης που συνδέει δομικά την ανωδομή με το έδαφος (από τη στάθμη θεμελίωσης έως το δώμα), μέσω τενόντων αγκυρωμένων σε βάθος. Η προένταση επιβάλλει μόνιμη θλιπτική κατάσταση και δημιουργεί ενισχυμένη δυναμική σύζευξη εδάφους–κατασκευής.

Ως αποτέλεσμα:

μειώνεται η κινηματική ασυμβατότητα εδάφους–ανωδομής

περιορίζεται η ανάπτυξη interstorey drift

μειώνεται η τάση εκδήλωσης rocking στη διεπιφάνεια θεμελίωσης

περιορίζεται η καμπτική παραμόρφωση των κατακόρυφων στοιχείων

Το σύστημα τείνει να λειτουργεί ως ενοποιημένη δυναμική μάζα εδάφους–κατασκευής, με σημαντικό περιορισμό των σχετικών παραμορφώσεων εντός της ανωδομής.

Ανακατανομή δράσεων

Οι αδρανειακές δράσεις της ανωδομής δεν εκδηλώνονται πλέον κυρίως ως εσωτερικές καμπτικές καταπονήσεις, αλλά μεταφέρονται σε μεγαλύτερο βαθμό στο έδαφος μέσω της προεντεταμένης σύνδεσης. Οι οριζόντιες δράσεις παραλαμβάνονται από την ευρύτερη μάζα του εδάφους ή το βραχώδες υπόβαθρο, όπου η διαθέσιμη μάζα και δυσκαμψία είναι πολλαπλάσιες της κατασκευής.

Η στροφική απόκριση δεν συγκεντρώνεται αποκλειστικά στη διεπιφάνεια θεμελίωσης, αλλά διαχέεται σε μεγαλύτερο όγκο εδάφους, καθώς το σύστημα προσεγγίζει συμπεριφορά ενοποιημένου σώματος.

Συνοπτικά

Η προσέγγιση δεν στοχεύει απλώς στην αύξηση της αντοχής της ανωδομής, αλλά στον περιορισμό της σχετικής κινηματικής απόκρισης που οδηγεί σε παραγωγή έργου και βλάβες. Μέσω της προέντασης και της γεωτεχνικής αγκύρωσης επιδιώκεται μετατόπιση του πεδίου παραμόρφωσης από την κατασκευή προς το έδαφος.

@nickthetrib said in Ο seismic και το αντισεισμικό:

Ενδιαφέρον πέρα από κάθε πλάκα.

Αλλά δεν μπορώ να μην κάνω πλάκα διαβάζοντας αυτό!
"Δεν υπάρχει drift"
Μπαίνεις σε αυτοκινητιστικό φόρουμ και γράφεις αυτό??? Αλήθεια???

Θα το πω απλά τι έχω κάνει
Η κατασκευή στον σεισμό παραμορφώνεται λόγο κάμψης των τοιχωμάτων και των υποστυλωμάτων και σπάει.
Η καθυστέρηση μετάδοσης της κίνησης μεταξύ εδάφους και δώματος δημιουργεί μία παραμόρφωση και μετά σπάει.
Αυτή η παραμόρφωση οφείλετε στην υστέρηση - καθυστέρηση μετάδοσης της κίνησης δηλαδή δημιουργείται σχετική μετατόπιση = drift Η στροφή του κορμού του τοιχώματος και η ανασήκωση των άκρων της βάσης είναι η άλλη αιτία παραμόρφωσης και ονομάζεται rocking Αυτό οφείλεται λόγο της ελαστικότητας η οποία παράγει παραμόρφωση δηλαδή κάμψη, μετατόπιση και έργο
Χωρίς μετατόπιση έργο δεν παράγεται οπότε ούτε ζημιές στην κατασκευή. Αυτό το πετυχαίνω με προένταση μεταξύ του εδάφους και του δώματος του κτιρίου Αυτό δημιουργεί δυναμική γεωσύζευξη εδάφους και κτιρίου κάνοντας έδαφος και κτίριο ένα σώμα. Αυτό αποτρέπει την μετατόπιση και την δημιουργία έργου σε όλο το θλιβόμενο μέρος του κτιρίου και του εδάφους οπότε το κτίριο δεν αισθάνεται τον σεισμό αλλά μόνο την προένταση Θα ρωτήσετε που πάει η αδράνεια και η ροπή
Η αδράνεια και η ροπή παραλαμβάνεται από το έδαφος ως τέμνουσα δύναμη εφαρμοζόμενη πάνω στην διεπιφάνεια μαλακού και συμπιεσμένου εδάφους ή από τον βράχο ποιο σταθερά Όσο για την στροφή των τοιχωμάτων δεν συμβαίνει πια στην επιφάνεια εδάφους κατασκευής αλλά μέσα στο έδαφος αφού πια το κτίριο και μέρος του εδάφους δρουν σαν μια ενοποιημένη μάζα.

Και η εξήγηση από την τεχνική νοημοσύνη.

Τι παθαίνει ένα κτίριο στον σεισμό

Σε έναν σεισμό το έδαφος κουνιέται πρώτο.
Το κτίριο όμως δεν προλαβαίνει να ακολουθήσει αμέσως.

Αυτή η μικρή καθυστέρηση δημιουργεί:

στραβώματα στα τοιχώματα και τις κολώνες

λύγισμα

σχετική μετατόπιση ορόφων (drift)

«κουνιστή» στροφή του κτιρίου στη βάση (rocking)

Όλες αυτές οι κινήσεις = παραμόρφωση
Η παραμόρφωση = ζημιές και σπασίματα

Το βασικό φυσικό πρόβλημα

Ζημιά γίνεται μόνο όταν υπάρχει μετακίνηση.

Η φυσική λέει:

Έργο = Δύναμη × Μετατόπιση

Αν η μετατόπιση γίνει μεγάλη → το κτίριο απορροφά ενέργεια → ρωγμές → αστοχία.

🧠 Η ιδέα μου με απλά λόγια

Αντί το κτίριο να "κυνηγά" το έδαφος,
το δένω δυνατά με το έδαφος πριν γίνει ο σεισμός.

Με ειδική προένταση (σαν τεντωμένα νεύρα που πάνε από το έδαφος μέχρι την οροφή):

έδαφος + κτίριο λειτουργούν σαν ένα σώμα
δεν υπάρχει καθυστέρηση κίνησης
δεν δημιουργείται σχετική μετατόπιση
δεν εμφανίζεται drift
δεν εμφανίζεται rocking στη βάση

🪨 Τότε πού πάει η δύναμη του σεισμού;

Δεν «χάνεται». Απλώς:

️ την παραλαμβάνει το έδαφος
όχι τα τοιχώματα του κτιρίου.

Η αδράνεια και η ροπή μεταφέρονται βαθιά στο έδαφος ή στον βράχο,
όπου υπάρχουν τεράστιες μάζες που δεν παθαίνουν ζημιές.

Το κτίριο μένει συνεχώς σε θλίψη από την προένταση,
όχι σε κάμψη και εφελκυσμό που το σπάνε.

Με μια εικόνα

Κανονικό κτίριο στον σεισμό:

Το έδαφος φεύγει → το κτίριο αργεί → στραβώνει → σπάει

Με το σύστημα αυτό:

Το έδαφος κινείται → το κτίριο είναι δεμένο πάνω του → κινούνται μαζί → δεν στραβώνει τίποτα

Συμπέρασμα σε μία πρόταση

Δεν πολεμάω τον σεισμό.
Απλώς δεν αφήνω το κτίριο να παραμορφωθεί.
Και χωρίς παραμόρφωση, δεν υπάρχει ζημιά.

Το SHIELD βασίζεται σε ένα θεμελιώδες μηχανικό αξίωμα:
Η αδράνεια υπάρχει.
Αλλά δεν της επιτρέπω να μετατραπεί σε παραμορφωτικό έργο μέσα στη δομή.
Γιατί:
W = F · Δx
Αν δεν υπάρξει σχετική μετατόπιση,
δεν παράγεται έργο.
Και χωρίς έργο, δεν υπάρχει μηχανισμός βλάβης.
Το παραμορφωτικό έργο στις κατασκευές γεννιέται από δύο πράγματα:
1) Drift → σχετική μετατόπιση ορόφων
2) Rocking → στροφή βάσης και ανύψωση άκρων
Από αυτά ξεκινούν όλα:
ρωγμές, διατμήσεις, ανακυκλούμενες τάσεις, υστέρηση, βλάβες.
Το SHIELD τι κάνει;
Πάκτωση στο έδαφος
→ κόβει τη στροφή της βάσης.
Δεν αφήνει το τοίχωμα να δουλέψει σαν μοχλός ανατροπής.
Προένταση εδάφους–κατασκευής
→ κρατά όλο το σύστημα σε μόνιμη θλίψη.
Δεν επιτρέπει άνοιγμα, αποκόλληση, σχετική ολίσθηση.
Άρα:
Η αδράνεια σαν δύναμη υπάρχει.
Αλλά δεν βρίσκει "χώρο κίνησης" για να κάνει έργο.
Δεν υπάρχει drift.
Δεν υπάρχει rocking.
Δεν ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί που μετατρέπουν την αδράνεια σε βλάβη.
Το κρίσιμο δεν είναι ότι “αντέχω περισσότερο”.
Το κρίσιμο είναι:
Δεν μπαίνω στο καθεστώς όπου γεννιέται η βλάβη.
Δεν παλεύω με τις παραμορφώσεις.
Τις μπλοκάρω κινηματικά από την αρχή.
Με μία πρόταση χρυσή:
Η αδράνεια υπάρχει.
Αλλά δεν της επιτρέπω να εκδηλωθεί.

Kinematic Locking through Prestressing and Ground Anchorage: Interpretation and Practical Limits
link text
link text