http://www.enet.gr/online/online_p1_tex ... d=12703912
**Ο ακήρυχτος πόλεμος
Του ΔΙΑΜΑΝΤΗ Α. ΣΕΪΤΑΝΙΔΗ
Μπορεί ο πόλεμος στο Ιράκ να μην έχει αρχίσει ακόμα, αλλά ένας άλλος πόλεμος, ακήρυχτος, έχει ήδη ξεσπάσει στους κόλπους της Ευρώπης.**
Στα κτίρια της Ε.Ε., στις Βρυξέλλες, η ψυχρότητα μεταξύ των «ευρωπαϊστών» και των «ατλαντιστών» δεν καλύπτεται πλέον από την παραδοσιακή διπλωματική συμπεριφορά βουλευτών, επιτρόπων και στελεχών της γραφειοκρατίας. Η Ευρώπη είναι χωρισμένη στα δύο, αυτή είναι η μόνη κοινή παραδοχή.
Η σύγκρουση είναι σφοδρή, γιατί αφορά τους προσανατολισμούς της Ευρώπης: Μαζί με την Αμερική ή απέναντι; Μια καλή απάντηση θα ήταν να ερωτηθούν με κάποιο τρόπο οι λαοί των κρατών-μελών. Στο σώμα των εκπροσώπων τους, πάντως, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα:
Οι μόνοι που υποστηρίζουν τη σύμπλευση με τις ΗΠΑ είναι οι βρετανοί ευρωβουλευτές (Συντηρητικοί και Εργατικοί) και οι γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες.
Ανυποληψία ΗΠΑ
Καμία άλλη συντεταγμένη ομάδα δεν αμφισβητεί τις αρχές και την πολιτική που εξέφρασε ο γαλλογερμανικός άξονας, αρχές και πολιτική που τώρα εκπροσωπούνται στο Συμβούλιο Ασφαλείας από τη σθεναρή στάση κυρίως της Γαλλίας και της Ρωσίας (οι οποίες απειλούν με βέτο), αλλά και της Γερμανίας και της Κίνας.
Σύμφωνα με τη μεγάλη πλειοψηφία των ευρωβουλευτών, «ο προληπτικός πόλεμος που σχεδιάζει ο Λευκός Οίκος ανατρέπει τους διεθνείς θεσμούς δικαίου».
*Εξέχων γάλλος ευρωβουλευτής μάς έλεγε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν δίνουν, πλέον, σημασία στις υφιστάμενες διεθνείς συμμαχίες. Για το Λευκό Οίκο δεν είναι οι συμμαχίες που καθορίζουν την αποστολή, όπως συνέβαινε παλαιότερα, αλλά η αποστολή είναι που καθορίζει τις συμμαχίες».
*Συνεπώς, πρόσθεσε συνάδελφός του από τη Δανία, «η Αμερική από εδώ και στο εξής θα κινείται βασισμένη όχι σε παραδοσιακές συμμαχίες αλλά σε συμμαχίες εθελοντών, a la carte, που θα μεταβάλλονται κάθε φορά που μεταβάλλεται η αποστολή».
*Σύμφωνα με πολλά μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, που συμφωνούν με τις απόψεις αυτές, «στόχος των ΗΠΑ δεν είναι, βέβαια, ο αφοπλισμός του Ιράκ, αλλά η ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ».
Η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών χρησιμοποιεί βαρείς χαρακτηρισμούς για την κίνηση των οκτώ πρωθυπουργών να δημοσιεύσουν κοινό άρθρο υπέρ της συνεργασίας της Ευρώπης με τις ΗΠΑ εναντίον του Σαντάμ.
*Στους διαδρόμους του Ευρωκοινοβουλίου ακούγονται απίθανα πράγματα: «Οι 'οκτώ' έκαναν πολιτική αθλιότητα», μας έλεγε μέλος του προεδρείου του.
*Ενας ευρωβουλευτής από την Ολλανδία πρόσθετε ότι «οι ΗΠΑ θέλουν να κάνουν το Ιράκ απόλυτα πιστό στις εντολές τους, ώστε να μετέχουν ενεργά στους αυριανούς παγκόσμιους συσχετισμούς ενέργειας. Οσοι Ευρωπαίοι ζητούν άκριτα τη συμμετοχή μας σε αυτό τον πόλεμο, έχουν φροντίσει να ζητήσουν από τους Αμερικανούς και τη δική μας συμμετοχή σε αυτούς τους συσχετισμούς; Ασφαλώς όχι».
*Λίγα μέτρα πιο κάτω, μπορούσε κανείς να δει κάτι σπάνιο: Μια ομήγυρη ευρωβουλευτών που υποστηρίζουν τις θέσεις των «οκτώ» και, βέβαια, τη σύμπλευση Ευρώπης-Αμερικής: Κυρίαρχη μορφή στη συζήτηση ήταν ο Χανς Πέτερινγκ, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Λαϊκού Κόμματος και γερμανός Χριστιανοδημοκράτης, που δεν κρύβει την αντίθεσή του στις θέσεις του γαλλογερμανικού άξονα.
*Κύριο επιχείρημα της παρέας αυτής ήταν ότι «οι Σιράκ και Σρέντερ δημοσιοποίησαν την αντίθεσή τους στις ΗΠΑ χωρίς να ρωτήσουν κανένα άλλο κράτος.
Τι λένε οι «8»
«Μάλιστα ο ευρωπαϊκός τύπος εκείνες τις ημέρες ήταν γεμάτος αναφορές στην ιστορική αξία του γαλλογερμανικού άξονα, που μόνον αυτός, δήθεν, μπορεί να τραβήξει προς τα εμπρός την Ευρώπη κ.λπ. Αυτά αποτελούν θεσμική επιβολή της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, γι' αυτό και οι 'οκτώ' απάντησαν αναλόγως».
Στο μόνο σημείο που οι «εμπόλεμοι» συμφωνούν, είναι το αυτονόητο: Οτι η Ευρώπη δεν έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει αυτή την περίοδο αυτόνομη στρατιωτική ισχύ, ώστε να μπορεί, αν χρειαστεί, να επιβάλει τις απόψεις της.
*«Ο κατ' ευφημισμόν 'αμυντικός' προϋπολογισμός των ΗΠΑ για το 2004 αγγίζει τα 500 δισ. δολάρια», έλεγε ένας έλληνας ευρωβουλευτής.
«Αυτό σημαίνει, πρόσθετε, περίπου 1,5 δισ. δολάρια ημερησίως. Τέτοια δυνατότητα δεν έχει η Ε.Ε.». Ακόμα, όμως, κι αν είχε, με τέτοια βαθιά διαίρεση θα ήταν περίπου αδύνατον να καταλήξει σε κοινή πολιτική, ώστε να την επιβάλει αργότερα.
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 16/03/2003