Ήμουν από αυτούς που το έβριζαν. Είχα μπει μέσα στην έκθεση Executive Cars και είχα κατακρίνει τα πλαστικά ως μη ποιοτικά, τους χώρους του ως ανεπαρκείς. Το είχα δει στο δρόμο και μου είχε φανεί τεράστιο. Μια πραγματική προέκταση του τσουτσουνιού των κατόχων του.
Σήμερα μου δόθηκε η ευκαιρία να το οδηγήσω και απλώς το ερωτεύτηκα. Θα μπορούσε πολύ άνετα να κατέχει μία από τις 4 θέσεις που θα είχε το δικό μου ονειρικό γκαράζ (στην οικονομική έκδοση, έτσι; Γιατί υπάρχει και η VIP ). Θα πάρκαρε δίπλα στο EVO 8, στην Μ6, στο πισωκίνητό μου roadster (MX5 ή S2000, ακόμα να αποφασίσω).
Στο θέμα μας όμως. Πριν μια βδομάδα οδήγησα ένα πεντάθυρο Land Cruiser και μου φάνηκε τρελή μαούνα. Πλαδαρό και μαλθακό, που για να το συνηθίσεις θες καμιά βδομάδα. Στο Η2 μπήκα και ένιωθα σαν να ήταν δικό μου εδώ και μήνες. Μοτερούκλα με ροπή από το μηδέν και απίστευτο ήχο , τουλάχιστον με τα τζάμια κατεβασμένα, όπως το οδήγησα. Τιμονάκι μια χαρά άμεσο και σαφές, όχι ιδιαίτερα αργό. Πανοραμική θέα, που σου επιτρέπει να νιώθεις άρχοντας της ασφάλτου. Η ορατότητα όμως στο πλάι και κυρίως πίσω είναι περιορισμένη. Ειδικά όταν κοιτάς το μεσαίο καθρέπτη, νιώθεις παράξενα έχοντας συνηθίσει αυτόν του ΜΧ, όπου το πίσω τζάμι απέχει μισό μέτρο. Είναι πάντως ψαρωτικό και σου δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας, ότι είσαι ακατάρριπτος. Σύμφωνει, καίει αλλά όχι και τόσο. Στο Drive Trophy, έκαψε μόλις 3 λίτρα/100 km πάνω από το Land Cruiser. Το ένα 25-26 και το άλλο 28-29. Δεν έχω ακούσει κανέναν να κατακρίνει το Land σαν αντιοικονομικό και επιζήμιο για το περιβάλλον.
Είπαμε λοιπόν, δίπλα στο EVO, τη Μ6 και τον Ιάπωνα. Ερωτευτήκαμε πάλι.
ΥΓ. Μερικές φορές είναι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς. Είδατε για να είμαστε τύποι του καναπέ και της θεωρίας; Η πραγματικότητα μας διαψεύδει και πολύ καλά κάνει. Κατάπια τη γλώσσα μου πάλι.

Ήμουν από αυτούς που το έβριζαν. Είχα μπει μέσα στην έκθεση Executive Cars και είχα κατακρίνει τα πλαστικά ως μη ποιοτικά, τους χώρους του ως ανεπαρκείς. Το είχα δει στο δρόμο και μου είχε φανεί τεράστιο. Μια πραγματική προέκταση του τσουτσουνιού των κατόχων του.
Σήμερα μου δόθηκε η ευκαιρία να το οδηγήσω και απλώς το ερωτεύτηκα. Θα μπορούσε πολύ άνετα να κατέχει μία από τις 4 θέσεις που θα είχε το δικό μου ονειρικό γκαράζ (στην οικονομική έκδοση, έτσι; Γιατί υπάρχει και η VIP ). Θα πάρκαρε δίπλα στο EVO 8, στην Μ6, στο πισωκίνητό μου roadster (MX5 ή S2000, ακόμα να αποφασίσω).
Στο θέμα μας όμως. Πριν μια βδομάδα οδήγησα ένα πεντάθυρο Land Cruiser και μου φάνηκε τρελή μαούνα. Πλαδαρό και μαλθακό, που για να το συνηθίσεις θες καμιά βδομάδα. Στο Η2 μπήκα και ένιωθα σαν να ήταν δικό μου εδώ και μήνες. Μοτερούκλα με ροπή από το μηδέν και απίστευτο ήχο , τουλάχιστον με τα τζάμια κατεβασμένα, όπως το οδήγησα. Τιμονάκι μια χαρά άμεσο και σαφές, όχι ιδιαίτερα αργό. Πανοραμική θέα, που σου επιτρέπει να νιώθεις άρχοντας της ασφάλτου. Η ορατότητα όμως στο πλάι και κυρίως πίσω είναι περιορισμένη. Ειδικά όταν κοιτάς το μεσαίο καθρέπτη, νιώθεις παράξενα έχοντας συνηθίσει αυτόν του ΜΧ, όπου το πίσω τζάμι απέχει μισό μέτρο. Είναι πάντως ψαρωτικό και σου δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας, ότι είσαι ακατάρριπτος. Σύμφωνει, καίει αλλά όχι και τόσο. Στο Drive Trophy, έκαψε μόλις 3 λίτρα/100 km πάνω από το Land Cruiser. Το ένα 25-26 και το άλλο 28-29. Δεν έχω ακούσει κανέναν να κατακρίνει το Land σαν αντιοικονομικό και επιζήμιο για το περιβάλλον.
Είπαμε λοιπόν, δίπλα στο EVO, τη Μ6 και τον Ιάπωνα. Ερωτευτήκαμε πάλι.
ΥΓ. Μερικές φορές είναι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς. Είδατε για να είμαστε τύποι του καναπέ και της θεωρίας; Η πραγματικότητα μας διαψεύδει και πολύ καλά κάνει. Κατάπια τη γλώσσα μου πάλι.