Δεν είναι τόσο θέμα αστυνόμευσης. Είναι πάνω απ'όλα θέμα νοοτροπίας. Ο Έλληνας έχει μια πολύ ιδιαίτερη αντίληψη του κόσμου και του εαυτού του. Όσοι έχουν ζήσει στο εξωτερικό ξέρουν πολύ καλά πόσο διαφορετικοί είμαστε από τους βορειο-ευρωπαίους, για παράδειγμα.
Πρώτο πρόβλημα:
Ο Έλληνας λοιπόν, καθώς είναι εν γένει έυστροφος άνθρωπος έχει την πεποίθηση ότι δεν χρειάζεται να ακολουθεί και πολύ τους κανόνες καθώς είναι αρκετά ικανός να ελιχθεί γύρω τους. Αυτό μεταφράζεται στο δρόμο, ως ακλόνητη πίστη στις οδηγικές του ικανότητες. Π.χ., οδηγώ ένα χρόνο μηχανή και είμαι ο κορυφαίος στον κόσμο. Άρα, έχω δικαίωμα (ελέω Θεού) να βγαίνω σφήνα μπροστά από όποιο Ι.Χ. μου κάνει κέφι, όποτε μου κάνει κέφι και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Λωρίδα...τι είναι αυτο;
Δεύτερο πρόβλημα:
Ζώντας χρόνια ατελείωτα σ'ένα ανοργάνωτο κράτος, έχει μάθει να μην το εμπιστεύεται. Δηλ., το όριο ταχύτητας σε αστική λεωφόρο π.χ., είναι 90. Τι ξέρουν μωρέ αυτοί από δρόμους. Πάτα το στα 150, να μειώσω και το χρόνο αντίδρασης μου σε 0.0000000000000005 δεύτερα...
Τρίτο πρόβλημα:
Υπέρμετρο εγώ. Πως τόλμησε αυτός να φύγει ποιο γρήγορα από εμένα, μόλις άναψε το φανάρι; Τώρα θα σου ξηγήσω εγώ το όνειρο...
Θα καταθέσω το εξής που μου έχει μείνει αξέχαστο. Αγγλία, πριν μερικά χρόνια. Φεύγω από το πανεπιστήμιο με ταξί και με κατεύθυνση το Heathrow. Μόλις βγαίνουμε στον αυτοκινητόδρομο, παρατηρώ τα αυτοκίνητα που είναι γύρω μας. Κατα τη διάρκεια της διαδρομής παρατηρώ... Όλοι κινούνται με σταθερή ταχύτητα. Καμμία προσπέραση. Τα ίδια αυτοκίνητα γύρω μας. Σαν μία πομπή. Χαμογελώ και τώρα που το θυμάμαι.