5:30 βρισκόμουν ήδη στο δρόμο. Νύχτα ουσιαστικά μέχρι να ξημερώσει σχεδόν 1,5 ώρα αργότερα. Αυτή η εποχή το ξημέρωμα έχει μοναδικά χρώματα.

Αγέρωχος Ταϋγετος ξεπροβάλλει στο δρόμο για Καρδαμύλη.

Ο Θανάσης με περίμενε ήδη στην Καρδαμύλη. Και τι έγινε που βρισκόμασταν για 1η φορά? Τα είπαμε λες και ήμασταν χρόνια φίλοι. Αμέσως κατευθυνθήκαμε για την παραλία και ξεκινήσαμε να προετοιμαζόμαστε. Για όσους ενδιαφέρονται, το καγιάκ του Θανάση είναι ένα Aquaglide Chelan 3,5 μέτρα μονοθέσιο.

Η νησίδα Μερόπη ή Αμυγδαλόνησος που βρίσκεται μόλις 150 μέτρα από την ακτή.

Πάνω στη Μερόπη βρίσκεται το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και μια οχύρωση που χρονολογείται τον 18ο αιώνα.

Παραλία Καλαμίτσι με τον Ταϋγετο να δεσπόζει στην περιοχή.

Προχωράμε σε βραχώδη ακτογραμμή με διάφορες σπηλιές και εσοχές.

Παραλία Φονέας

Εντυπωσιακό το που βρήκαν να χτίσουν κτίρια, αλλά και δυνητικά επικίνδυνο...

Ο καιρός καθάρισε σε κάποια σημεία και αποκαλύφθηκαν τα πραγματικά χρώματα της περιοχής!

Το παράξενο ήταν ότι ο Θανάσης τα έχει όλα αυτά δίπλα του και δεν ήρθε ποτέ με το καγιάκ. Έπρεπε να κατέβει κάποιος μουρλός Αθηναίος για να ξεσηκωθεί!

Έμπλεξε με το καγιάκ σχετικά μεγάλος, χωρίς κανένα αθλητικό υπόβαθρο, όπως μου εκμυστηριεύτηκε. Ήθελε να κάνει μια άθληση που δεν είχε καταπόνηση στα γόνατα γιατί είχε σοβαρό πρόβλημα. Το πήρε για να προπονείται πέριξ της παραλίας της Καλαμάτας.

Το καγιάκ τον βοήθησε πολύ καθώς προσφέρει και στα πόδια μια ήπια εκγύμναση. Το καγιάκ του διαθέτει υποπόδιο οπότε χρησιμοποιεί την κλασσική τεχνική ''κουπί με δεξιό χέρι και αριστερό πόδι κόντρα, και τούμπαλιν''. Εγώ απλώς κάθομαι σταυροπόδι βάζοντας τα πόδια μου στις εσοχές του πατώματος drop stitch και κρατάω κόντρα έτσι. Είναι πιο ανορθόδοξο αλλά μια χαρά δουλεύει σε μένα.

Παραλία Καλόγριας

Άντε πάλι σπίτια σχεδόν στην άκρη των βράχων!

Η περιοχή μετά τις παραλίες αποκτά ξανά ενδιαφέρον.

Φανταστικό σπήλαιο το οποίο δε φαίνεται ιδιαίτερα μεγάλο από μακριά.

Αλλά μπαίνει βαθύτερα και έχει εντυπωσιακό διάκοσμο!

Είχα πάντα πάθος (και) με τα σπήλαια. Έχω μπει σε πάρα πολλά, μάλιστα έχω κάνει μέχρι και 1000άρες χειμωνιάτικες μονοήμερες βόλτες στο παρελθόν για να δω σπήλαιο στη Θεσπρωτία ας πούμε (του Αγίου Αρσενίου για όσους γνωρίζουν). Φανταστείτε τώρα πως νιώθω που σε μερικές βόλτες μπαίνω σε 5 μαζεμένα εώς και 50 ( στην Εύβοια). Σαν ένα μικρό παιδάκι μέσα στο Jumbo!

Στο βάθος η Στούπα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, μετά από αυτές τις εικόνες, χρειάζεται απαραίτητα παρέα για να έχει νόημα να έρθεις να τις δεις? Δηλαδή αν δε βρεθεί ποτέ παρέα δεν αξίζει να τις δεις ποτέ? Όπου τέτοιες εικόνες βάλτε ό,τι θέλετε, ίσως κάπου αλλού σε εσωτερικό και εξωτερικό.

Μπροστά μας το ακρωτήριο Τσάκνοβα όπου βρίσκεται ο Άγιος Νικόλαος. Δεξιά ψηλά ο Άγιος Νίκων, ένα φανταστικό εκκλησάκι που βρίσκεται σε αιχμηρή κορυφή στα 1215m ύψος. Η κορυφή απέχει 3 χιλιόμετρα ευθείας απόστασης από τη θάλασσα συνεπως το υψόμετρό της φαντάζει πολύ μεγαλύτερο λόγω της απότομης ανύψωσης. Προσεγγίζεται από εκπληκτική χωμάτινη διαδρομή την οποία είχα κάνει παλιότερα αλλά με μηχανή.

Ο Άγιος Νικόλαος είναι ένα γραφικό ψαροχώρι που με είχε μαγνητίσει σχεδόν 14 χρόνια πριν που είχα σταματήσει για καφέ με παρέα.

Πολύ ωραίο και ήρεμο μέρος ειδικά τους χειμωνιάτικους μήνες.

Είχαμε αφήσει ένα σπήλαιο για την επιστροφή

Φανταστικό!

Μέσα στη σπηλιά είχαν κάνει φωλιά μερικά φασσοπερίστερα.

Στάση στη Στούπα για μπάνιο και φαγητό.

Εκεί ανταλλάξαμε και λίγο τα καγιάκ μας.

Το Chelan έχει ένα φουσκωτό κάθισμα το οποίο όμως σε βάζει αρκετά ψηλά κάνοντάς το αρκετά ασταθές. Κατά τα άλλα όντας πιο μικρό 60 εκατοστά από το δικό μου, είναι σίγουρα πιο μανιτζέβελο μέσα σε σπηλιές κλπ. Αρνητικό βέβαια το οτι δεν έχει χώρο ακόμη και για τα πράγματα που κουβαλάω κάθε φορά. Για αυτό που κάνει ο Θανάσης, δηλαδή που βγαίνει στην παραλία της Καλαμάτας μέσα σε λίγη ώρα και κάνει προπόνηση, είναι σούπερ.

Κάτι σκεφτόμουν να κάνω στην περιοχή, αν και δεν έχουν μείνει και πολλές διαδρομές που δεν έχω κάνει, αλλά ο καιρός έδειχνε να κλείνει αρκετά.

Πράγματι λίγο μετά την Καρδαμύλη στην επιστροφή έπιασε γερή μπόρα. Οπότε σκέφτηκα ότι είχα κάτι να κάνω στο ύψος της Μεγαλόπολης, αν το επέτρεπε ο καιρός εκεί.

Στα Παραδείσια έστριψα δεξιά σε κάθετο χωματόδρομο που οδηγεί στο νεκροταφείο. Από εκεί ήλπιζα να φτάσω χωμάτινα στο χωριό αλλά δεν είχα δει καλά τον χάρτη ότι τελικά δεν υπήρχε δρόμος. Παρολαυτά ήταν ωραία εμπειρία αν και σύντομη!

Youtube Video

Μετά τη Μεγαλόπολη προς Τρίπολη έκοψα ξανά δεξιά για να ανέβω στο εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία Μαλλωτών στα 850 μέτρα υψόμετρο.

Youtube Video

Η θέα από εκεί ψηλά ήταν φανταστική!

Από εκεί συνέχισα χωμάτινα για να βγω στα Μαλλωτά.

Στο βάθος το οροπέδιο της Μεγαλόπολης

Κάποια στιγμή το google maps με έβαλε να στρίψω σε σαθρό ανηφορικό δρόμο που πήγαινε υποτίθεται πιο σύντομα στα Μαλλωτά. Αμέσως κατάλαβα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βγει και δικαιώθηκα.

Επέστρεψα στη διασταύρωση και συνέχισα τον κατηφορικό δρόμο.

Σύντομα έφτασα στα Μαλλωτά τα οποία μέχρι το 1927 ονομάζονταν Τσιαπόγα. Η ώρα ήταν περασμένη και φυσικά έπρεπε να ξεκινήσω να επιστρέφω.

Ήταν ακόμη μια φανταστική εξόρμηση σε ονειρεμένα μέρη με καλή παρέα. Βέβαια θα πήγαινα έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή, με παρέα ή χωρίς. Φυσικά και ήταν ωραίο που είχα παρέα, αλλά προφανώς δεν ήταν ούτε θα είναι ποτέ ο παράγοντας που θα καθορίσει το που θα πάω και αν θα πάω. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι μετά από εκείνον τον Απρίλη του 2025 που βρέθηκα για 1η φορά με καγιάκ στη λίμνη Λάδωνα, ήταν η 1η εξόρμηση με παρέα. Ο χρόνος κυλάει γρήγορα δυστυχώς, για αυτό πρέπει να βιαζόμαστε! Μην ακούτε τους μεγάλους, δεν έχουν τίποτα να χάσουν!

Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!