-
Μαγική εξόρμηση στη Βόρεια Εύβοια με εκπληκτικά φθινοπωρινά χρώματα. Το Τελέθριο είναι το βουνό που βλέπουμε να δεσπόζει πάνω από τις Ροβιές μέχρι τα Λουτρά Αιδηψού. Στο παρελθόν είχα βρεθεί ξανά στην άγρια νότια πλευρά του για τους φανταστικούς καταρράκτες Δαφνοκούκι αλλά και για να προσπαθήσω να προσεγγίσω οδικώς την κορυφή του βουνού. Δεν τα είχα καταφέρει καθώς οι δρόμοι στη νότια πλευρά είναι είτε ανύπαρκτοι είτε υπερβολικά δύσβατοι.
Αυτή τη φορά θα πήγαινα ξανά στη νότια πλευρά για να ψάξω να βρω το μαντείο του Σελιναίου Απόλλωνος και μετά θα προσέγγιζα την κορυφή του βουνού από τη βόρεια πλευρά. Φυσικά η Εύβοια είναι γενικώς πολύ επικίνδυνη και έχω μπλέξει μερικές φορές σε διάφορους χωματόδρομους, οπότε είχα μια ανησυχία καθώς για 1η φορά θα βρισκόμουν με αυτοκίνητο στην περιοχή.
Ο γνωστός Άγιος είχε ελάχιστη κίνηση το πρωϊ και ήταν απόλαυση.
Λίγο μετά τις Ροβιές μπήκα σε βατό χωματόδρομο ο οποίος με οδήγησε στη Μονή Χρυσοβαλάντου.
Στο τέλος του δρόμου.
Το μοναστήρι χτισμένο σε υπέροχη τοποθεσία.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η βλάστηση σε αυτά τα υψόμετρα είναι πολύ πυκνή οπότε δεν επιλέγεις τυχαία να ανέβεις τις πλαγιές, χρειάζεται μια σχετική μελέτη της δορυφορικής εικόνας, που και πάλι δεν είναι πανάκεια. Από ένα ξέφωτο λίγο κάτω από το μοναστήρι δοκίμασα να βρω περάσματα.
Ένα άνοιγμα με οδήγησε σε μια παλιά στάνη.
Από εκεί και μετά ακολούθησα κάποια ανοίγματα που έμοιαζαν με μονοπάτια. Συχνά όμως έμπλεκα σε απροσπέλαστα σημεία. Είχα μαζί μου μια ματσέτα και άνοιγα δρόμο όπου ήταν δυνατό.
Η τοποθεσία που έβλεπα στο google maps μου έδειχνε ότι βρίσκομαι κοντά όμως από την αριστερή πλευρά που βλέπετε τη φωτό ήταν τόσο πυκνή η βλάστηση που ήταν αδύνατο να ανοίξω μονοπάτι. Έτσι δοκίμασα να ανέβω από τη δεξιά πλευρά του βράχου μήπως βρω πέρασμα από πάνω.
Η πλαγιά ήταν απότομη οπότε σύντομα κέρδισα ύψος και θαύμασα την υπέροχη θέα του Ευβοϊκού κόλπου.
Πέρασμα όμως δεν υπήρχε πουθενά οπότε έπρεπε να επιστρέψω και να δοκιμάσω ίσως από πιο χαμηλά που έβλεπα μια παλιά μεγάλη στάνη.
Έφτασα στη στάνη οδικώς. Το μαντείο υποτίθεται πως βρίσκεται στα δεξιά του ρέματος εκεί που διακρίνεται ένας στεγνός καταρράκτης.
Όσο και αν έψαξα δεν υπήρχε το παραμικρό πέρασμα. Έπρεπε να πάω στο 3ο πλάνο που είχα στο μυαλό μου.
Ανέβηκα αρκετά ψηλότερα προς το μοναστήρι πάλι και βρήκα έναν μικρό χωματόδρομο ο οποίος με οδήγησε σε μια στάνη που χρησιμοποιείται αυτή τη στιγμή. Από εκεί θα συνέχιζα μια γιδόστρατα η οποία τραβερσάριζε τις άγριες πλαγιές.
Συνεχίζοντας
Εκπληκτική θέα
Αυτό το μονοπάτι με τα λαξευμένα βράχια δείχνει να έγινε τα αρχαία χρόνια.
Στα αριστερά η μονή Χρυσοβαλάντου και στο βάθος διακρίνεται το όρος Καντήλι.
Μετά από διάφορους αυτοσχεδιασμούς έφτασα σε κάτι που θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι βρίσκομαι κοντά.
Τελικά ήταν ακόμη ένα παλιό μαντρί! Εντυπωσιακό το ότι κάποιος έμενε εδώ για αρκετές μέρες!
Η άγρια κόψη του Τελέθριου όρους.
Από αυτό το ξέφωτο προσπάθησα να κοιτάξω προς τα κάτω μήπως διακρίνω το μαντείο.
Ξεκίνησα να κατεβαίνω και να τραβερσάρω πολύ απότομες πλαγιές μήπως διακρίνω κάτι.
Έφτασα σε εκείνον τον στεγνό καταρράκτη που διέκρινα από το αυτοκίνητο. Είχα καλή οπτική χαμηλά αλλά και πάλι δε μπορούσα να διακρίνω κάτι.
Δεν κατάφερα να το βρω τελικά αν και πρέπει να ήμουν κυριολεκτικά δίπλα. Από ένα βίντεο με drone το είδα μερικές μέρες αργότερα. Η πυκνή βλάστηση και το βραχώδες ανάγλυφο εμπόδιζε την όρασή μου. Δεν πειράζει ίσως κάποια στιγμή επιστρέψω. Στο σημείο αυτό βρέθηκαν δύο μαρμάρινες πλάκες γνωστές ως Όστρακα Οροβίων στις οποίες γίνεται αναφορά στο Μαντείο του Σελιναίου Απόλλωνα.
Επιστροφή στο αυτοκίνητο με ακόμη μερικούς αυτοσχεδιασμούς αλλά και υπέροχες ανακαλύψεις γεωλογικών σχηματισμών.
Ο δρόμος Λίμνης-Αιδηψού είναι για κάποιον λόγο κλειστός. Έτσι επέστρεψα λίγο προς Ροβιές και τράβηξα για Μαρούλι-Ιστιαία ώστε να βγω στην Καστανιώτισσα και να διεισδύσω από εκεί στο Τελέθριο. Έκανα μια σύντομη στάση σε ένα υπέροχο εκκλησάκι για να τσιμπήσω κάτι πρόχειρο.
Από εκεί μπήκα σε σχετικά δύσβατο χωματόδρομο ο οποίος μετά από 23 λεπτά με οδήγησε στη Μεγάλη Σβάλα.
Μέσα στο μαγικό δάσος πέτυχα μερικά άγρια άλογα!
Άφιξη στη Μεγάλη Σβάλα που το χειμώνα γεμίζει νερό.
Εκπληκτικά φθινοπωρινά χρώματα. Η καλύτερη εποχή για τέτοιες εξορμήσεις!
Διαφωνείτε?
Παραδόξως οι δρόμοι εκεί ψηλά διατηρούνται σε σχετικά καλή κατάσταση, τουλάχιστον αυτοί που κινήθηκα εγώ, γιατί είναι τόσοι πολλοί που σίγουρα θα υπάρχουν πολύ δύσβατα παρακλάδια. Κινήθηκα προς τη Μικρή Σβάλα.
Μικρή Σβάλα Τελεθρίου χωρίς νερό όπως αναμενόταν.
Επιτέλους μετά από πολλά χρόνια που ήθελα να βρεθώ στα ψηλά του Τελέθριου, τα καταφέρνω. Και είναι ιδανική η συνθήκη!
Από τη Μικρή Σβάλα συνέχισα προς την κορυφή του Τελέθριου και ήλπιζα να μην πετύχω κανέναν διαλυμένο δρόμο ή κάποιο απροσπέλαστο σημείο γιατί τα χιλιόμετρα ήταν μπόλικα σε ορεινό τερέν, αν θυμάμαι καλά περίπου 10. Τελικά αν και ο δρόμος δεν παρέμεινε βατός όπως νωρίτερα, κατάφερα να φτάσω στην κορυφή του βουνού.
Το υψόμετρο της κορυφής είναι 980m και τα σύννεφα είχαν κατέβει αρκετά χαμηλά.
Η κεραία στα δεξιά είναι κυριολεκτικά έτοιμη να καταρρεύσει.
Η κορυφή ονομάζεται Προφήτης Ηλίας και λίγα μέτρα νωρίτερα υπάρχει ομώνυμο εκκλησάκι.
Η τοποθεσία είναι φανταστική! Ευτυχώς έχει γλιτώσει προς το παρόν από φωτιές και ελπίζω να παραμείνει έτσι!
Κάμερες δεν είδα πάντως...
Ο δρόμος προς τις κεραίες.
Ωραίο το εκκλησάκι. Ακόμα πιο ωραίο το Qashqai
εεε συγνώμη το τοπίο ήθελα να πω!
''Τίνος είσαι εσύ ωρέ?'', τα φαντάζομαι να με ρωτάνε!
Από εκεί σκόπευα να κατέβω στη Σήμια και τις προηγούμενες μέρες είχα αμφιβολίες για την κατάσταση αυτού του δρόμου. Μερικές ταμπέλες όμως που είδα στο δάσος που έχουν τοποθετηθεί από κατοίκους του χωριού, μου έδειξαν ότι μάλλον ο δρόμος συντηρείται. Και τελικά όντως ήταν έτσι, μάλλον ο πιο βατός δρόμος του βουνού και η πιο εύκολη προσέγγισή του.
Καταλήγοντας στη Σήμια πραγματοποίησα μια σχεδόν πλήρη διάσχιση του βουνού. Υπάρχει και ένα κομμάτι που βγαίνει πιο κοντά στην Ιστιαία το οποίο ίσως δοκιμάσω κάποτε. Εκεί η ώρα ήταν περασμένη και επέστρεψα από Αγία Άννα. Έριξε ένα ψιλόβροχο και σε συνδυασμό με τους δρόμους γυαλί της Εύβοιας είναι μια καλή ευκαιρία για πατινάζ!
Φυσικά με ένα σύγχρονο τετρακίνητο όχημα ακόμη και με ελαστικά 50-50 δεν υπάρχει υποψία ανησυχίας. Πραγματικά η αίσθηση ασφάλειας είναι αλλού συγκριτικά με τα παλιότερα αυτοκίνητα που είχα συνηθίσει.
Επέστρεψα για ακόμη μια φορά γεμάτος από υπέροχες εικόνες. Εντάξει το ότι δεν κατάφερα να βρω το μαντείο μου άφησε μια αίσθηση του ανεκπλήρωτου αλλά τουλάχιστον ευχαριστήθηκα την ορειβασία και τις εικόνες της άγριας πλευράς του Τελέθριου. Κάποια στιγμή ίσως επιστρέψω με ακόμα μεγαλύτερη υπομονή.
Να είστε όλοι καλά μέχρι την επόμενη φορά!
Τελέθριο όρος-Μαντείο Σελιναίου Απόλλωνα 10-11-2024
