Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος και καθαρός και δεν πληρώνεις είσοδο για να τον επισκεφθείς. Τίμια προσέγγιση κατά τη γνώμη μου. Βέβαια οκ οι τιμές είναι λίγο πιο τσιμπημένες όπως αναμενόταν σε τέτοιου είδους πολυχώρους αλλά overall αξίζει σαν VFM.

Μάλλον ο μοναδικός πολυχώρος με ζωάκια που περιέχει Λάμα. Δεν έχω κάτι άλλο υπόψιν μου.

Και καγκουρώ βέβαια

Ειδικά άσπρο δεν πρέπει να έχω δει ούτε σε ζωολογικό κήπο.

Τα υπόλοιπα βέβαια είναι συνηθισμένα ζωάκια που βλέπουμε και στην ελληνική ύπαιθρο.

Μελανό σημείο ο καμένος περιβάλλοντας χώρος που αν και πρασίνισε ξανά, δε συγκρίνεται με το πως ήταν. Η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη. Η Λάκκα Γκίνη γλίτωσε γιατί ακριβώς από κάτω από τη φωτογραφία περνάει ένα μικρό ποταμάκι. Βασικά δεν έχω καταλάβει για ποιό λόγο ονομαζόταν λάκκα αφού πρόκειται για μια απλή πλαγιά που κατεβαίνει σε ρέμα. Δεν υπάρχει κάποια κοιλότητα δηλαδή σε σχετικά επίπεδο έδαφος.

Τόμαχωκ for the win. Βασικά με 2 τέτοιες τρώγαμε όλοι άνετα. Αναγκάστηκα όμως να φάω και τις κοτομπουκιές της μικρής τις οποίες άφησε γιατί φούσκωσε με τις πατάτες!

Μεγάλο πλεονέκτημα τα τραπεζάκια πέριξ της παιδικής χαράς όπου τα παιδιά παίζουν κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια σου.

Είχα να πάω χρόνια στη λίμνη Μπελέτσι και ήταν ευκαιρία αφού βρεθήκαμε δίπλα.

Η συγκεκριμένη περιοχή γλίτωσε από τις φωτιές, ευτυχώς γιατί δε θα άντεχα να δω και αυτό το μέρος καμένο.

Κάποιοι κάποτε άφησαν κάποια χελωνάκια στη λίμνη.

Τα οποία τώρα έχουν γίνει δεκάδες!!!

Αυτό εκεί είναι μια σανίδα στη μέση της λίμνης γεμάτο χελώνες!

Και οι πάπιες βέβαια έχουν την τιμητική τους στη λίμνη Μπελέτσι.

Ωραίο και βατό μονοπατάκι ακόμη και για μικρά παιδάκια που πάει περιμετρικά της λίμνης.

Πολύ πλάκα το ''νησάκι'' από χελώνες!

Αυτό το γεφυράκι δείχνει να έχει καταρρεύσει εκτός αν με τις άπειρες φετικές βροχές ανέβηκε τόσο πολύ η στάθμη της λίμνης. Είχα να έρθω πολλά χρόνια και δε θυμάμαι καθόλου πως ήταν σε αυτό το σημείο.

Αυτές οι τσούπρες έχουν συνηθίσει πολύ την ανθρώπινη παρουσία καθώς έρχονται αρκετοί και τις ταϊζουν.

Στη λίμνη πέτυχα και έναν γνωστό αθλητικογράφο ο οποίος είχε έρθει με ένα ΒΜW Χ6 τον οποίο θυμάμαι να κόπτεται και να ''σκάει'' για το καλό της ομάδας του. Μην ξεχάσετε να τσακωθείτε για ομάδες την επόμενη φορά!

Συνολικά από τις πολύ τίμιες εκδρομικές προτάσεις για οικογένειες με μικρά παιδιά και κοντά στην Αθήνα. Προτιμήστε μέρες εκτός Κυριακής γιατί ίσως τα πράγματα να είναι πιο ζόρικα από όλες τις απόψεις εκεί.

Τα λέμε σύντομα!

Στα του Puma, με 3 ποντάκια ψήλωμα και τετρακίνηση θα πέρναγε αέρα από τα σημεία που βλέπω στις φωτό χωρίς να ιδρώσει. Και πάνω από όλα θα έφτανε στον Ταϋγετο απολαυστικά, χωρίς να αγκομαχάει και χωρίς ένα βυτίο βενζίνη ή πετρέλαιο. Χρυσή τομή τα τετρακίνητα SUV με τους όποιους περιορισμούς έχουν εκτός δρόμου φυσικά.

Ο καιρός σε κάποια σημεία ήταν άστατος. Ακολούθησα τον παλιό δρόμο για το παραλιακό κομμάτι του νομού Φωκίδας. Για αλλαγή πήγα αυτή τη φορά από Δαύλεια.

Youtube Video

Κατεβαίνοντας από Δελφούς η καιρική αστάθεια με αντάμειψε.

Άφιξη στον Άγιο Νικόλαο Φωκίδας.

Ο οικισμός του Αγίου Νικολάου.

To ομώνυμο νησάκι και εκκλησάκι σε μικρή απόσταση από την ακτή.

Συνεχίζοντας με δυτική κατεύθυνση συνάντησα ένα πολύ ενδιαφέρον νησάκι το οποίο ονομάζεται Λαγονήσι.

Συνεχίζοντας παραλιακά βλέποντας πολύ ενδιαφέροντες βραχώδεις σχηματισμούς!

Άφιξη στο Γλαρονήσι, ένα ακόμη ακατοίκητο νησάκι του Κορινθιακού. Κατοικείται βέβαια από γλάρους εξού και η ονομασία του.

Η ακτογραμμή γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα πλησιάζοντας το ακρωτήριο Ψαρομύτας.

Το οποίο ακρωτήρι διακρίνεται στο βάθος. Άπνοια όπως μπορείτε να διακρίνετε δεν υπήρχε μέχρι εκείνη την ώρα. Είχα κόντρα άνεμο, όχι ιδιαίτερα δυνατό. Ήλπιζα βέβαια να διατηρήσει την κατεύθυνσή του ώστε να δοκιμάσω και το νέο μου κυκλικό πανί στην επιστροφή.

Φυσικά το ιστορικό ακρωτήριο δε γλίτωσε από τις ανεμογεννήτριες. Τι πιο σύνηθες να συμβεί?

Εντυπωσιακές σπηλιές στη βάση της Ψαρομύτας.

Φάρος Ψαρομύτας. Διατηρητέο μνημείο. Πρωτολειτούργησε το 1894 με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο, με χαρακτηριστικό μία λευκή αναλαμπή παρατεινόμενη ανά 30 δλ. και φωτοβολία 12 ναυτικά μίλια. Κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ο φάρος παρέμεινε σβηστός. Το 1945, στα πλαίσια ανασυγκρότησης του Φαρικού Δικτύου, επαναλειτούργησε ως επιτηρούμενος με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Το 1982 ο φάρος ηλεκτροδοτήθηκε.

Κάποτε πρέπει να υπήρχε κάποιο μονοπάτι το οποίο κατέληγε σε προβλήτα. Πλέον διακρίνονται μόνο τα ίχνη κατασκευής και στήριξης.

Στην επιστροφή λοιπόν δούλεψα για 1η φορά το κυκλικό πανί. Είχε πλάκα μπορώ να πω. Βέβαια έχει και λειτουργικό χαρακτήρα καθώς με χαμηλής έντασης άνεμο κινούμουν με 3 χιλιόμετρα περίπου. Σίγουρα με καλό άνεμο θα μπορώ να αναπτύξω τουλάχιστον τη διπλάσια ταχύτητα. Από την άλλη όμως, δε θέλω και τον δυνατό άνεμο καθώς θα με ταλαιπωρήσει στο πήγαινε. Ιδανικό σενάριο είναι η άπνοια μέχρι το σημείο της επιστροφής και ο άνεμος από πίσω μου κατά την επιστροφή. Και δύο Ρωσίδες να με περιμένουν γυμνές στην παραλία. Και ένα ελικόπτερο να με μεταφέρει σπίτι!

Κάποια στιγμή βέβαια η άπνοια που έδιναν τα σάιτ καιρού ήρθε και συνέχισα με κουπί μέχρι την παραλία που ξεκίνησα. Από εκεί συνέχισα χωμάτινα πια μέχρι το χωριό Καλλιθέα Φωκίδος περίπου στα 900 μέτρα υψόμετρο.

Youtube Video

Προσεγγίζοντας το χωριό.

Απίθανη θέα! Το μπαλκόνι του Κορινθιακού.

Youtube Video

Ωραίο χωριό σε απίθανη τοποθεσία. Δεν υπάρχει ούτε ένα μαγαζί δυστυχώς.

Ανεβαίνοντας τον χωματόδρομο για Καλλιθέα συνάντησα έναν άλλο δρόμο που έκοβε αριστερά για το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Γύρισα λίγο πίσω και τον ακολούθησα.

Youtube Video

Σύγχρονο και καλοφτιαγμένο το μοναστήρι. 3 σκυλάκια έσπευσαν να με υποδεχτούν!

Ο δρόμος από το μοναστήρι συνέχιζε μέχρι να σταματήσει στον ασφαλτόδρομο που κατεβαίνει στον παραλιακό Άγιο Σπυρίδωνα.

Youtube Video

Από την τοποθεσία Τούρλα που κατέληξε ο χωματόδρομος, συνέχισα μέχρι τον Άγιο Σπυρίδωνα μέσω σφιχτού στριφτερού ασφαλτόδρομου.

Youtube Video

Από εκεί συνέχισα για Ερατεινή όπου θα ανέβαινα επιτέλους στη Μονή Κουτσουρού ή Κουτσουριώτισσας. Το είχε προτείνει κάποιος φίλος παλιότερα από την εποχή που ταξίδευα στους 2 τροχούς. Η διαδρομή μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν χωμάτινη αλλά πλέον είναι πλήρως ασφάλτινη.

Youtube Video

Από τις πολύ εντυπωσιακές διαδρομές που κερδίζει απότομα ύψος.

Μονή Κουτσουρού. Τίποτα το ιδιαίτερο. Περισσότερο με ξενοδοχείο μοιάζει.

Η θέα από εκεί ψηλά κόβει την ανάσα.

Λίγο πριν φτάσω στο μοναστήρι είδα μια ταμπέλα που έλεγε ''προς σπήλαιο θαυματουργής εικόνας΄΄. Επειδή είχε ξεκινήσει να ψιλαλίζει, σκέφτηκα να το αφήσω για άλλη φορά. Μετά από κανά χιλιόμετρο φεύγοντας, έκανα αναστροφή γιατί κάτι με έτρωγε και δεν ήθελα να αφήσω απωθημένο. Έτσι, επέστρεψα στην πινακίδα και ακολούθησα τον σύντομο χωματόδρομο.

Youtube Video

Είχε ξεκινήσει να ρίχνει αλλά δεν πτοήθηκα. Έβαλα αδιάβροχο και συνέχισα.

Υπήρχε εμφανές μονοπάτι που τραβερσάριζε την κάθετη πλαγιά.

Σύντομα έφτασα σε αυτό το αριστούργημα το οποίο δεν περίμενα με τίποτα να δω μόλις έφτασα στο μοναστήρι της Κουτσουριώτισσας.

Σε κάποια σημεία έριχνε καλά!

Youtube Video

Η εξόρμηση συνολικά ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Στον φάρο της Ψαρομύτας είχα ξαναπάει οδικώς αλλά τώρα τα πάντα ήταν διαφορετικά και ουσιαστικά καινούργια. Οι χωμάτινες διαδρομές πάνω από τον Άγιο Νικόλαο άξιζαν και με το παραπάνω όπως και η προσέγγιση της Μονής Κουτσουρού αλλά και του σπηλαίου.

Το Πάσχα με βρήκε στα Τρίκαλα μόλις για δύο μέρες όπως κάθε χρόνο και πλέον ετοιμάζομαι για πιο μεγάλες εξορμήσεις, αν βοηθήσει ο καιρός και ο Τραμπ!

Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!

@kostis20 said in Ζήρεια- Καρυά- Λίμνη Δόξα 18-1-2026:

Λέμε να πάμε μονοήμερη απο Αθήνα μιας και για ενα περίεργο λόγο δεν εχω πάει ποτέ ...Για πείτε εκτος απο τη Λίμνη Δόξα και τα Τρίκαλα που αλλου αξίζει να πάω?Φαγητό?Κανένας βατός χωματόδρωμος?Ζαρούχλα?

Για φαγητό πολύ καλές ταβέρνες έχει στη Γκούρα. Μπορείτε να πάτε στην Παναγία του Βράχου μέσω βατού χωματόδρομου από τον Κάτω Ταρσό. Το τοπίο είναι ''Μετεωρικό'' και αξίζει. Επίσης εκεί κοντά υπάρχει και η Βουδιστική Στούπα που προσεγγίζεται από βατό χωματόδρομο από την Ευρωστίνα. Πιο εναλλακτική φάση, κάτι που δε βλέπεις συχνά. Στην Ευρωστίνα αξίζει επίσης να κάτσετε για φαγητό. Ζαρούχλα μπορείτε να βγείτε απο τη λίμνη Δόξα αλλά δε γνωρίζω σε τι κατάσταση είναι ο δρόμος αυτήν την εποχή. Λίμνη Τσιβλού επίσης αξίζει αν τελικά δοκιμάσετε για Ζαρούχλα. Σε μονοήμερη βέβαια δεν προλαβαίνετε και τα υπόλοιπα που είπα. Ευκαιρία να ξαναπάτε δηλαδή!😀

Ευχαριστω πολύ για την απάντηση και τις πληροφορίες....Δυστυχώς η εκδρομή αναβλήθηκε λόγω δουλειας....Οπότε καθολου διακοπές αυτο το πάσχα.Θα πάμε πάντως με τη πρώτη ευκαιρία και θα ενημερώσω.

α)αμιγώς ηλεκτρικών ή επαναφορτιζόμενων υβριδικών οχημάτων, το επίπεδο φόρτισης των συσσωρευτών τους δεν πρέπει να υπερβαίνει το 40% της συνολικής χωρητικότητάς τους.

4bc09dbc-be98-44f2-9a12-7ca557042eb9-image.png

Στον κόλπο υπάρχουν 3 νησάκια,

1. Ο Ράφτης που είναι και το εντυπωσιακότερο και από αυτό πήρε και τη σημερινή ονομασία του το λιμάνι. Στην κορυφή του (100 μέτρα) βρίσκεται ένα άγαλμα Ρωμαϊκής εποχής που έχει συνδεθεί με κάποιον Ράφτη για λόγους οι οποίοι θα αναλυθούν αργότερα.

2. Η Ραφτοπούλα που βασίζεται στην ιστορία μιας όμορφης κοπέλας που την αγάπησε ένας νέος, αλλά εκείνη δεν τον ήθελε! Όσο εκείνος επέμενε τόσο εκείνη έτρεχε να φύγει μακριά του. Στο τέλος δεν άντεξε το κυνηγητό του και παρακάλεσε τους θεούς να τη βοηθήσουν να γλιτώσει από τον επίμονο εραστή. Οι θεοί τη λυπήθηκαν και την… μαρμάρωσαν! Μαρμάρωσαν όμως και τον διώκτη της και τα μαρμαρωμένα σώματά τους τα έστησαν πάνω σε δυο νησιά.

3. Το Πράσο που είναι και το πιο κοντινό στην ακτή και φυσικά πήρε το όνομά του από την αρχαία ονομασία Πρασιές.

Μήνες κοιτούσα για μια καλή μέρα στην περιοχή! Συνέχεια φυσούσε δυνατά. Αυτή η Κυριακή ήταν η ευκαιρία μου! Και με τιμή 2,1 το πετρέλαιο λουκούμι έκατσε!

Ο Ράφτης είναι ένα νησάκι που αμέσως τραβά την προσοχή. Ξεχωρίζει στην περιοχή.

Το Πόρτο Ράφτη

Πλησιάζοντας το νησί εντυπωσιάζει ακόμα περισσότερο. Και φυσικά γνωρίζοντας ότι εκεί ψηλά υπάρχει άγαλμα 1800 ετών με ωθεί σα μαγνήτης προς την κορυφή του.

Η αλήθεια είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις παίρνω μαζί παπούτσια. Εκείνη τη μέρα υποτίμησα λίγο την ανάβαση.

Η οποία ανάβαση από αυτό το σημείο αγγίζει το όριο της ορειβατικής. Και με κροκς δεν είναι και ότι πιο εύκολο...

Έχοντας κερδίζει ύψος. Εντυπωσιακά καθαρά τα νερά.

Εκτός από την υψηλή κλίση είχα να αντιμετωπίσω και την πυκνή χαμηλή βλάστηση. Ευτυχώς πέρα από κάποια γαϊδουράγκαθα που με ξέσκισαν, δε συνάντησα αγκαθωτούς θάμνους. Πάλι καλά γιατί θα ήμουν πάλι σαν τον Ντι Κάπριο στο Revenant.

Στο βάθος το ακρωτήριο Τσουργέλι και η Μαυρηνόρα στην οποία εκτιλύχθηκε το 3ο σκέλος της εξόρμησης. Τώρα βλέπετε το 2ο που είναι το ορειβατικό κομμάτι και εντάσσεται στο 1ο που ειναι η θαλάσσια περιπλάνηση.

Μετά από 18 λεπτά βρίσκομαι στην κορυφή, καλύπτοντας 100 υψομετρικά απότομα μέτρα, σε δύσκολο τερέν, με τα κροκς. Αν και έχω σταματήσει τα βουνά αρκετό καιρό, το σώμα δεν ξεχνά...

Μόλις αντίκρισα την κατασκευή απόρησα πως κουβαλήθηκε αυτό το τέρας από τη θάλασσα μέχρι εδώ πάνω. Υπόψιν έχω ανέβει πάνω στο φάρο που έχει δίπλα. Το άγαλμα στέκεται σε έναν βράχο και το συνολικό ύψος της κατασκευής πρέπει να είναι σίγουρα 4-5 μέτρα!

Το άγαλμα φαίνεται να φιλοτεχνήθηκε την περίοδο των Αντωνίνων ή του Αδριανού (2ος αιώνας μ.Χ). Παρόλο που είναι πολύ φθαρμένο, οι μελέτες δείχνουν ότι δεν πρόκειται για άνδρα ράφτη, αλλά πιθανότατα για γυναικεία μορφή (ίσως προσωποποίηση της Οικουμένης ή κάποια θεά όπως η Δήμητρα) ή για Ρωμαίο αυτοκράτορα με τη μορφή του Δία.

Αν ήταν η Θεά Δήμητρα, λένε ότι αρχικά κρατούσε ένα καλαμπόκι το οποίο με τον καιρό και τη φθορά έφτασε να μοιάζει με ψαλίδι για αυτό και το ονόμασαν ράφτη. Εντυπωσιακό το ότι είναι φτιαγμένο από Πεντελικό μάρμαρο!

Η θέα από ψηλά

Σε 1ο πλάνο η Ραφτοπούλα που ήταν και ο επόμενος προορισμός.

Πρώτα βέβαια θα έκανα το γύρο του Ράφτη. Είχα σοβαρές υποψίες ότι από την πίσω πλευρά θα είχε απόκρημνα βράχια.

Η μοναδική παραλία σε όλο το νησί.

Επειδή έχω βαρεθεί να βλέπω γλάρους, ο Ράφτης είπε να μου δείξει μερικές αγριόπαπιες!

Οι υποψίες μου επιβεβαιώθηκαν.

Μια ωραία εσοχή στον κατακόρυφο βράχο με απίθανα νερά.

Οδεύοντας προς τη Ραφτοπούλα. Δεν υπάρχει το άγαλμα που υποτίθεται βρισκόταν πάνω σε αυτό το νησί. Ούτε βέβαια κάποια ιστορική αναφορά σε αυτό. Μάλλον πρόκειται για αστικό μύθο.

Από εκείνη την πλευρά είχε δύο μικρούς ορμίσκους που μοιάζουν ιδανικοί για καταφύγιο αν ζορίσουν τα πράγματα.

Εκεί είχε αρκετούς γλάρους!

Ο Ράφτης όπως φαίνεται από τη Ραφτοπούλα. Πάντα εντυπωσιακός.

Κατευθυνόμενος προς το Πράσο.

Το Πράσο όπως και η Ραφτοπούλα είναι εντελώς αδιάφορα σχεδόν φλατ νησάκια.

Άρχισα να κατευθύνομαι προς την ακτή καθώς θα κινούμουν προς τα αριστερά και είχε περισσότερο ενδιαφέρον να βρίσκομαι κοντά.

Ξαφνικά είδα στα αριστερά σε απόσταση 50 μέτρων να με πλησιάζει κάτι σαν άσπρη σακούλα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν σημαδούρα! Όλο και με πλησίαζε από περιέργεια τελικά. Μόλις έφτασε κοντά τον θαύμασα! Μόλις κινήθηκα προς αυτόν έφυγε σιγά σιγά.

Μπήκα λίγο και σε ένα φυσικό λιμανάκι που βρίσκεται ο ιστιοπλοϊκός όμιλος του Πόρτο Ράφτη. Αυτό είναι απόλυτα προστατευμένο.

Μιας και είχα χρόνο ακόμη, είπα να πεταχτώ και σε ένα 4ο νησί που δε βρίσκεται μέσα στον όρμο αλλά έξω από αυτόν, δεξιά και κάτω στον χάρτη απέναντι από την ομώνυμη χερσόνησο της Κορώνης (υπάρχει αρχαία οχύρωση στην κορυφή της και κάποια στιγμή θα ανέβω).

Κινούμενος προς το άκρο της χερσονήσου.

Η Κορώνη σε πρώτο πλάνο. Η θάλασσα ήταν πιο αγριεμένη σε αυτό το σημείο. Ακόμη και χωρίς αέρα.

Η εντυπωσιακή νοτιοανατολική πλευρά της Κορώνης που βέβαια τρώει και το περισσότερο ξύλο από τον καιρό για αυτό και μας χαρίζει αυτές τις εικόνες.

Η Μαυρηνόρα σε 1ο πλάνο. Φυσικά κάποια στιγμή θα την προσεγγίσω και από τη θάλασσα.

Επιστρέφοντας πίσω αφού ολοκλήρωσα τον κύκλο της Κορώνης.

Επιστροφή στο σημείο που ξεκίνησα μετά από σχεδόν 4 ώρες. Ο ήλιος είναι πια ψηλά και τα χρώματα διαφορετικά.

Η 1η χωμάτινη διαδρομή που είχα κυκλώσει ήταν η οδός Λυκοπηγής αρκετά κοντά στο Πόρτο Ράφτη. Δασικός δρόμος, κατάφυτος και γενικότερα απολαυστική η διαδρομή.

Youtube Video

Ένα εντυπωσιακό σημείο με κατακόρυφα βράχια.

Η διαδρομή καταλήγει κοντά στο λόφο Βελατούρι. Από εκεί υπήρχαν κάποιες επιλογές, εγώ επέλεξα να βγω στη μονή Υπαπαντής. Είχε μερικά σχετικά δύσκολα περασματάκια, όχι όμως κάτι σημαντικό.

Youtube Video

Κοντά στη μονή Υπαπαντής βρίσκεται η Μονή Σωτήρος από την οποία συνέχισα χωμάτινα μέχρι την κορυφή της Μαυρηνόρας στα 405μ υψόμετρο. Οι διαδρομές σε αυτήν την περιοχή ήταν και οι κορυφαίες της εξόρμησης.

Youtube Video

Η μονή Σωτήρος από ψηλά.

Η εκπληκτική θέα από τη Μαυρηνόρα παρά το χαμηλό της ύψος. Δε θεωρείται καν βουνό καθώς είναι κάτω από 500m.

Στην κορυφή υπάρχουν κεραίες.

Απέραντο γαλάζιο. Απέναντι η νότια Εύβοια.

Από την κορυφή επέστρεψα προς τα πίσω 2 χιλιόμετρα περίπου και επέλεξα μια άλλη χωμάτινη διαδρομή η οποία με κατέβασε στην Κακιά Θάλασσα.

Youtube Video

Από εκεί ανέβηκα ασφάλτινα πια στην Κερατέα και επέστρεψα πίσω.

Youtube Video

Ήταν μια κοντινή αλλά χορταστική εξόρμηση από όλες τις απόψεις. Θαλάσσια αλλά και ημιορεινά τοπία, πεζοπορία, αρχαιότητες, κωπηλασία, δασικές χωμάτινες διαδρομές. Και όλα αυτά κυριολεκτικά δίπλα στην Αθήνα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

Εντυπωσιακό! Φαντάσου να μην υπήρχε και η κραιπάλη του Σαββάτου, στη Σούδα θα είχες φθάσει

Αυτό σκεφτόμουν το πρωϊ που ξύπνησα χάλια! Να μην πάω πουθενά και να ξαναπέσω για ύπνο. Δεν ήταν και το στομάχι μου καλά, πήρα 2 Maalox!😂

Μέχρι να φουσκώσω το καγιάκ που έχει και μια διαδικασία, ήμουν ακόμα ψιλοχάλια. Μόλις μπήκα στη θάλασσα μετά από κανά μισάωρο κουπιού ήμουν λες και δεν είχα τίποτα!

Άτιμη θάλασσα έχεις ευεργετικές ιδιότητες!!!

@billy84 said in Οδοιπορικό στο Μέτσοβο:

Δυνατή η Αουντάρα αλλά εμένα μου τρέχουν τα σάλια με τη λίμνη! Προσεχώς!🕶

Όταν είχαμε ανέβει μια φορά, δεν με είχε εντυπωσιάσει να πω την αλήθεια. Αν παρόλα αυτά ανέβεις προς τα εκεί, κάνε μια στάση και στην λίμνη Ζορίκα, γνωστή και ως "λίμνη με τα νούφαρα", στον δρόμο προς Γρεβενίτη.

Η διαδρομή και το χιονοδρομικό στο Ανήλιο, αξίζει ακόμη και το καλοκαίρι, ενώ πιθανότατα για φαγητό, να είναι καλύτερη επιλογή το Ανήλιο, παρά το Μέτσοβο.

Υ.Γ. Αν και προφανώς τα γνωρίζεις πολύ καλύτερα από εμένα, μιας και το QQ το έχεις πάει παντού (!), υπενθυμίζω ότι ίσως τέτοια εποχή ορισμένοι δρόμοι να έχουν προβλήματα. π.χ. πριν κανένα μήνα με τις βροχές, είχε κλείσει ο δρόμος Ανήλιο - Χαλίκι, λόγω κατολισθήσεων.

Τα μέρη εκεί πάνω τα γύρισα πολύ με μηχανή καθώς υπάρχουν πολλά βουνά που ανήκουν στη λίστα των 200 ψηλότερων βουνών της Ελλάδας (τα ανέβηκά όλα). Τη λίμνη Αώου την έχω δει πολλές φορές και από τις κορυφές τριγύρω της και σε διαφορετικές εποχές. Είναι από τις αγαπημένες μου!

Εδώ είναι μια μετά από καταρρακτώδη βροχή

cNBAbhi.jpeg

Η λίμνη με τα νούφαρα είναι όμορφη αλλά σε άλλη κατηγορία (πολύ μικρή, περισσότερο σε έλος φέρνει παρά σε λίμνη από άποψη μεγέθους). Εννοείται σε κάποια από τις δεκάδες εξορμήσεις προς τα εκεί, πήγα και σε αυτήν καθώς είναι και πάνω στο δρόμο.

Youtube Video

Από το χιονοδρομικό στο Ανήλιο μια κορυφαία χωμάτινη διαδρομή ξεκινά και κατεβαίνει νότια, διασχίζοντας το όρος Δοκίμι Χαλικίου και βγαίνει στο Στεφάνι Τρικάλων (το πιο ψηλό του νομού). Ακόμη τη νοσταλγώ! Μόνο καλοκαίρι εννοείται αυτά να έχουν στεγνώσει καλά τα χώματα.

Στόχος μου αυτή τη φορά ήταν να ρίξω το καγιάκ στη λίμνη Εύηνου αλλά και να κάνω κάποιες διαδρομές που δεν είχα προλάβει να κάνω άλλες φορές. Ο πρώτος στόχος ήταν και εκείνος που με ώθησε να αποκτήσω φουσκωτό καγιάκ. Για να το ρίχνω κυρίως σε λίμνες. Τελικά κοντά 11 μήνες αργότερα, μόλις το 15% των εξορμήσεων έχουν γίνει σε λίμνες και η μία από αυτές δεν πήγε και πολύ καλά (βλέπε Λίμνη Μόρνου ).

Κλασσικά ακολούθησα τη διαδρομή από παλιά εθνική μέχρι πριν τη Ναύπακτο και από εκεί ανέβηκα Πλάτανο- Χάνι Λιόλιου και έπεσα στη λίμνη.

Youtube Video

Στο βάθος ο Κοκκινιάς, το ψηλότερο βουνό των Κραββάρων.

Η θέα από το φράγμα. Η ταμπέλα αναφέρει ρητά πως απαγορεύεται η χρήση οποιουδήποτε πλωτού μέσου. Δεν το είχα υπολογίσει αυτό, θεωρούσα πως σε τόσο απομονωμένο μέρος δε θα υπήρχαν ταμπέλες και φύλακες.

Από την άλλη, δεν ήθελα να μπλέκω πάλι στις ιστορίες που είχα μπλέξει στο Μόρνο που δεν ήταν ιδιαίτερα σοβαρές μεν, δε μπορείς να ξέρεις που θα πέσεις δε. Ειδικά όταν στην προκειμένη περίπτωση, η αστυνομία αν έφτανε εδώ, θα ήταν μετά από αρκετά δύσκολα και κουραστικά χιλιόμετρα και πιθανολογώ πως δε θα μου χαριζόταν. Να τονίσω ότι οι ταμπέλες είναι ευανάγνωστες και σαφείς, δεν υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας όπως στο Μόρνο που υπήρχε μια ξεθωριασμένη στο σημείο που είχα μπει.

Είχα κάνει όμως σχεδόν 350 χιλιόμετρα για να φτάσω μέχρι εδώ και δεν είχα σκοπό να τα παρατήσω τόσο εύκολα. Πέτυχα έναν ντόπιο ο οποίος μου πρότεινε να πάω στο κλειστό κομμάτι της λίμνης καθώς από εκεί ''δεν κινείται τίποτα'' όπως χαρακτηριστικά μου είπε. Εντάξει δε θα έκανα και κανένα έγκλημα άλλωστε και βέβαια αυτή η μορφή δραστηριότητας δε ρυπαίνει και δεν ενοχλεί το περιβάλλον στο ελάχιστο (ο νόμος είναι νόμος βέβαια αλλά... ).

Χάρτης διαδρομής

Παραδόξως το κλειστό κομμάτι είναι και αυτό που αξίζει καθώς είναι σαν ένα μεγάλο ποτάμι που κυλά μέσα σε χαράδρα.

Με λίγη δυσκολία κατάφερα να μπω μέσα καθώς η ποταμίσια λάσπη γλιστράει σα λάδι.

Η γέφυρα που ενώνει Περδικόβρυση με τα χωριά της άλλης πλευράς, Κλεπά, Αράχοβα, Δενδροχώρι κλπ.

Οι γεωλογικοί σχηματισμοί ποτέ δε λέιπουν από τέτοια μέρη.

Το μέρος είναι μαγικό δεν το συζητάμε...

Η στάθμη της λίμνης είναι σε υψηλό επίπεδο. Μάλιστα υπάρχει μικρή βραχονησίδα που περίμενα να δω αλλά έχει καλυφθεί τελείως από το νερό.

Η λίμνη είναι από τις πιο νεαρές σε ηλικία. Δημιουργήθηκε αρχές της δεκαετίας του 90.

Συνεχιζοντας στο κλειστό κομμάτι που βέβαια δεν είναι και τόσο κλειστό στην πράξη.

Η απόλυτη ηρεμία και φυσικά διαφορετικές εικόνες από τη θάλασσα.

Είναι διαφορετικό να βρίσκεσαι στο νερό σε τέτοια υψόμετρα και να βλέπεις έλατα κλπ.

Εδώ ένα εντυπωσιακό σημείο με βυθισμένα δέντρα.

Ψηλά η Αράχοβα Ναυπακτίας

Ακόμη ένα εντυπωσιακό σημείο που μου διέφυγε στο πήγαινε.

Μετά από συνολικά 2 ώρες ήμουν έτοιμος να προχωρήσω στο 2ο σκέλος της εξόρμησης. Από την Περδικόβρυση ανέβηκα στα Κρυονέρια.

Youtube Video

υψόμετρο 1.170m

Από εκεί συνέχισα χωμάτινα μέχρι την τοποθεσία Περγάρι.

Youtube Video

Ο δρόμος είναι πολύ στενός και αν τύχει να συναντηθούν αυτοκίνητα που πάνε αντίθετα, θα είναι λίγο θέμα.

Το Περγάρι είναι ένα τρομερό μπαλκόνι στον Εύηνο, τη λίμνη και τα γύρω βουνά.

Μοναδική εικόνα.

Ο Εύηνος και ο ο δρόμος που ανεβαίνει στην Κλεπά.

Μιας και είχα κάνει τόσο κόπο, κάποιος αποφάσισε να με ανταμείψει!

Σε 1ο πλάνο ο εντυπωσιακός Κοκκινιάς. Αν θαυμάσατε τη θέα από το Περγάρι, μπορείτε να φανταστείτε πως θα είναι η θέα και από την κορυφή του Κοκκινιά. Για την πραγματική εμπειρία ζωής εκεί ψηλά θα χρειαστεί να ιδρώσετε. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Επιστροφή στα Κρυονέρια και συνέχεια προς Λάλικα.

Youtube Video

Η διαδρομή αυτή κινείται σε μεγάλο υψόμετρο, μέσα στα έλατα και είναι μια πραγματική απόλαυση.

Λάλικα και απέναντι τα Βαρδούσια τα οποία είναι και τα μοναδικά που κρατούν ψηλά τον πήχη χιονιού.

Επιστροφή από Άνω Χώρα- Ρέρεσι με μερικά άγρια άλογα στη διαδρομή.

Από Ρέρεσι δεν κατέβηκα Ευπάλιο αλλά συνέχισα για λίμνη Μόρνου.

Ψιλογέμισε αλλά ακόμα υπάρχει θεματάκι.

Επιστροφή από Μόρνο- Βουνιχώρα- Ιτέα. Πολύ και απολαυστικό στροφιλίκι. Μόνο για ανώμαλους!

Και κάπως έτσι, τόσα χιλιόμετρα επαρχιακού βγήκαν νεράκι κυριολεκτικά, κάτι που παλιότερα δεν περίμενα ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει και με 4 τροχούς σε μια μέρα. Εν τέλει όλα στο μυαλό είναι, αν γουστάρεις την οδήγηση δε θα σε προβληματίσει τίποτα. Αν γουστάρεις γενικά αυτό που κάνεις, η ώρα περνάει τόσο γρήγορα που αναρωτιέσαι για πότε αυτή η φανταστική μέρα τελείωσε. Πάμε για το επόμενο επεισόδιο.

Να είστε καλά και τα λέμε ελπίζω σύντομα!

Οδηγούμε στον υψηλότερο ασφαλτοστρωμένο δρόμο της Πελοποννήσου (video)

![)

https://www.4troxoi.gr/epikairotita/ellada/sta-1-740-metra-odigoyme-ston-ypsilotero-asfaltostromeno-dromo-tis-peloponnisoy-video/

Από τις κορυφαίες ορεινές διαδρομές της Ελλάδας! Θυμήθηκα την πρώτη φορά που πέρασα το πάσο της Περιστέρας πριν από 13 χρόνια με ένα Yamaha R1 και φουλ χιόνι!!! Τέτοια εποχή ήταν, δείτε διαφορά με σήμερα...

αφσδφσδ.JPG

Η πρώτη φορά που γύρισα τη χερσόνησο ήταν το 2019. Πλέον μοιάζει διαφορετική με τόσα σιδερένια εκτρώματα που γέμισε. Αλλά δεν υπήρχε και κανένας να αντιδράσει μιας και δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι σε ολόκληρη τη χερσόνησο εδώ και δεκαετίες. Τελευταία φορά πήγα πέρισυ για μια ορειβατική προσέγγιση στον όρμο του Πευκιά από τη δυτική πλευρά. Πλέον είχε έρθει η ώρα να τη γυρίσω λίγο και δια θαλάσσης.

Τα χιλιόμετρα ήταν συνολικά 20 πήγαινε έλα και το ορμητήριό μου ήταν η παραλία της Συκιάς.

Από την παραλία του Βάλτου ξεκινά το χωμάτινο ταξίδι στη χερσόνησο. Υπάρχουν διάφορες επιλογές που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος. Εγώ έφτασα στη Συκιά.

Youtube Video

Ο καιρός άψογος και προβλεπόταν έτσι για αρκετές ώρες. Βέβαια έπεσαν ξανά έξω τα σάιτ οπότε δεν πήγε και πολύ καλά αυτό.

Έχοντας απομακρυνθεί από την εντυπωσιακή παραλία Συκιάς με τους απόκρημνους βραχώδεις όγκους να δεσπόζουν στην περιοχή.

Πλησιάζοντας το ακρωτήριο Μούντα.

Στο βάθος η Ιτέα και ψηλά η χιονισμένη Γκιώνα. Στα αριστερά της το ξέχιονο Κοκκινάρι με μέγιστο υψόμετρο 1.909m.

Διακρίνεται η δυτική πλευρά του Μακρυνικόλα. Θα φτάσω στο μυτάκι που διακρίνεται στο βάθος. Εκεί βρίσκεται η ερειπωμένη μονή Αγίου Νικολάου.

Η δυτική πλευρά αποδείχθηκε απίστευτα ενδιαφέρουσα και δεν της το 'χα.

Σε αντίθεση με τα Τριζόνια, η θάλασσα ήταν πεντακάθαρη στην περιοχή.

Και τα χρώματα φανταστικά!

Συνεχίζω έκπληκτος.

Δώστε βάση στους κατακόρυφους βράχους, στο σημείο που φαίνεται σαν κεφάλι ίσιας βίδας!

Η άλλη πλευρά της χερσονήσου είναι αρκετά πιο ήπια. Εδώ το σημείο χτυπιέται για χιλιάδες χρόνια από δυτικά οπότε έχουν δημιουργηθεί και αυτές οι εικόνες.

Ο όρμος Πευκιά που είχα κατέβει πέρισυ με τα πόδια μέσω αυτού του φαραγγιού που διακρίνεται.

Κρυφή και προσατευμένη παραλία δίπλα από εκείνη του Πευκιά.

Συνεχίζοντας νότια προς το ακρωτήρι Μακρυνικόλα.

Σε ένα σημείο πέτυχα απίστευτα σχήματα στους βράχους.

Σκεφτείτε να είχε βρεθεί σε αυτό το σημείο ο Τσαρλς Μπέρλιτζ και ο Έρικ Φον Νταίνικεν τι θα διαβάζαμε!

΄΄Εξωγήϊνα όντα βρέθηκαν στη χερσόνησο Μακρυνικόλα και με laser κοπής που χρησιμοποιεί κρύσταλλο άγνωστου υλικού, κατάφεραν να ζωγραφίσουν τους βράχους και να μας στείλουν ένα μήνυμα!΄΄

Δε θυμάμαι πάντως να έχω δει κάτι παρόμοιο στη θάλασσα. Μόνο σε κάποια φαράγγια ή και σε κάποια βουνά σε πολύ μεγάλα υψόμετρα έχω δει σχήματα που μοιάζουν με αυτά. Αναμφίβολα το αξιοθέατο της εξόρμησης.

Απέχοντας πια μόνο λίγα χιλιόμετρα από το μοναστήρι.

Διακρίνεται το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου.

Πολύ ωραία παραλία κάτω από απόκρημνους βράχους.

Όταν υπήρχαν καλόγεροι κάποτε, είχαν φτιάξει ένα μικρό τσιμεντένιο μονοπάτι που ανέβαινε στο μοναστήρι. Στο σημείο κοντά στην παραλία έχει διαλυθεί εντελώς από τα κύματα.

Πάντως δείχνει περιποιημένο και όχι παρατημένο για πολλά χρόνια.

Θέα προς τα νότια.

Μια φωτογραφία του μοναστηριού από εκείνη την εξόρμηση του 2019 όπου είχα φτάσει από μονοπάτι σε ένα σημείο ψηλά.

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα σε αυτήν την περιοχή. Μόνο ο φωτογράφος έχει αλλάξει αρκετά!

Στην επιστροφή σήκωσε αρκετό αέρα τον οποίο είχα αρχικά κόντρα αλλά σύντομα γύρισε πίσω μου για καλή μου τύχη.

Ο καιρός αγρίευε ολοένα και περισσότερο αλλά εφόσον τον είχα πίσω μου, δε με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Μέχρι που όταν έφτασα στο ακρωτήριο Μούντα για να στρίψω δεξιά και να βγω στην παραλία, είδα ότι είχε καιρό από την παραλία προς τα μέσα. Ωχ λέω το τελευταίο 1,5 χιλιόμετρο θα βγει με αίμα και αν βγει. Πράγματι δε με άφηνε με τίποτα να βγω έξω. Έκοβε για κάποια δευτερόλεπτα και κέρδιζα μέτρα, μετά έριχνε δυνατές ριπές και έμενα στο ίδιο σημείο έχοντας στην πλάτη μου ήδη 19 χιλιόμετρα κωπηλασίας. Δε σταμάτησα δευτερόλεπτο να δίνω γερές κουπιές και μετά από αρκετή ώρα κατάφερα να φτάσω στην παραλία.

Δε μου έχει ξανατύχει τόσο γερός καιρός αλλά έπρεπε να το ζήσω και αυτό κάποια στιγμή για να δω περίπου τι χρειάζομαι παραπάνω σε τέτοιες συνθήκες. Πάντως δεν υπήρχε κάποιος κίνδυνος υπό την έννοια ότι και με το παλιό καγιάκ να ήμουν, το πολύ πολύ να με πήγαινε στην Ιτέα μιας και προς τα εκεί πήγαινε ο καιρός.

Youtube Video

Από την παραλία Συκιάς ανέβηκα στην τοποθεσία Μνήματα και συνέχισα μέχρι το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων κοντά στη Δεσφίνα.

Youtube Video

Από το εκκλησάκι κατέβηκα την φανταστική χωμάτινη διαδρομή που καταλήγει στα Γεννημάκια. Άγιος Μηνάς για όσους δεν είναι ντόπιοι. Εκπληκτική διαδρομή η οποία είναι φυσικά άγνωστη στο ευρύ κοινό! Την είχα κάνει και παλιότερα αντίθετα όμως.

Youtube Video

Μόλις έφτασα κάτω, θυμήθηκα μια ωραία παραλία που είχα πάει οικογενειακώς πριν 2 χρόνια, τον Μακρύ Γιαλό. Θυμάμαι ότι είχε ένα κομμάτι προς το τέλος που ήταν σπασμένο και δεν το κατέβαινε κανείς. Το είχα σταμπάρει για κάποια επόμενη φορά που θα βρισκόμουν μόνος στην περιοχή, μου είχε μείνει απωθημένο να το κατέβω.

Youtube Video

Η φωτογραφία και το βίντεο το αδικούν λίγο, Έχει αρκετή κλίση και είναι σπασμένο, θα έλεγα κοντά στο όριο για να βρει ένα μη ψηλωμένο SUV με απόσταση περίπου 20cm από το έδαφος. Η ανηφόρα δε, δε μπορεί να ανέβει με φόρα γιατί θα βρει κάτω οπότε η τετρακίνηση κρίνεται απαραίτητη.

Εδώ και πολλά χρόνια μου αρέσει να βλέπω διαφορετικά πράγματα κάθε φορά. Σπάνια θα με δείτε να κάνω ακριβώς την ίδια βόλτα. Πάντα θα υπάρχει κάτι διαφορετικό να δω ακόμη και σε γνώριμο μέρος, κάποια άλλη προσέγγιση, κάποιο άλλο μέσο. Θεωρώ τη ζωή πολύ μικρή και μοναδική για να κάνω τα ίδια πράγματα και με τον ίδιο τρόπο. Στην προκειμένη περίπτωση νιώθω σαν να πήγα σε ένα καινούργιο μέρος.

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

https://www.4troxoi.gr/epikairotita/ellada/se-galazio-fonto-taxideyoyme-stin-kerkyra-me-to-peugeot-3008-video/

@billy84 εξαιρετικό post, για μια ακόμη φορά!

Ερώτηση: ποιο κανό έχεις; Ευχαριστημένος;
Σκέφτομαι και εγώ να πάρω για βόλτες σε δύσβατες παραλίες, αν και στη Νότια Κρήτη ο καιρός είναι λίγο πιο δύσκολος.

Σε ευχαριστώ φίλε! Έχω το Spinera Hybris 410. Είναι 4 μέτρα και 10 εκατοστά με drop stitch πάτωμα που φουσκώνει στα 8 psi (αυξημένη ακαμψία). Από τα μπαλόνια δεν είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος καθώς κατάφερα, χωρίς να το χτυπήσω κάπου, να έχω μια μικρή διαρροή, η οποία επισκευάστηκε εύκολα βέβαια. Κατά τα άλλα, πολύ γρήγορο και σταθερό καγιάκ με χαμηλό προφίλ μπαλονιών και αιχμηρό σχήμα, κάτι που βοηθά σε δύσκολο καιρό.

Δυστυχώς ακόμα δε μπορώ να σου πω ότι αξίζει τα λεφτά του καθώς το έχω ρίξει μόνο 9-10 φορές.

Τον τενεκε με τις λιρες τον βρηκες ;

Τον έφαγε η τεράστια χελώνα!!!😂

Παλι στα χωρια μου .
Ρε κ@λοφαρδε εχω να δω δελφινια εκει 20 χρονια τωρα .
Παλια ηταν τοσα πολλα που δεν υπηρχε περιπτωση να παρεις το φερρυ για αιδηψο και να μην τα δεις να παιζουν , πιτσιρικαδες το θελαμε μονο και μονο για να τα δουμε .

Όχι και κωλόφαρδος μετά από τόσες φορές που έχω μπει μέσα στη θάλασσα και σε μέρη που δεδομένα κυκλοφορούν!!!

Μου το χρώσταγε η θάλασσα!😂

@otso said in Αταλαντονήσι 8-2-2026:

@billy84 said in Αταλαντονήσι 8-2-2026:

Λίγο πριν τη μονή Αγίου Νικολάου

Καπου εκει ειναι θαμμενες λιρες
Δεν πιστευω να εισαι κυνηγος θησαυρων ;

Ακριβώς αυτό είμαι, κυνηγός θησαυρών, απλά όχι των θησαυρών που εννοείς!😂

https://www.4troxoi.gr/epikairotita/ellada/odigoyme-sto-panemorfo-topio-tis-limnis-aooy-i-mageia-mesa-se-21-deyterolepta-video/

Κάποια σάιτ τις προηγούμενες μέρες, έδειχναν ένα άνοιγμα του καιρού προς το μεσημέρι στην περιοχή της Ψάθας και του Πόρτο Γερμενό. Προς το Σάββατο οι προβλέψεις είχαν αλλάξει ξανά, δείχνοντας δυνατή βροχή όλη μέρα. Όμως κάτι μέσα μου έλεγε ότι οι αρχικές προβλέψεις ευσταθούσαν. Μου είχε τύχει κάποιες φορές παλιότερα να επιβεβαιωθούν οι αρχικές προβλέψεις και όχι οι πιο πρόσφατες.

Έτσι λοιπόν την Κυριακή το πρωϊ παρακολουθούσα τον καιρό ο οποίος πράγματι ήταν χάλια στο Πόρτο Γερμενό. Κατέβασε πολύ νερό το βουνό. Κάποιες ώρες αργότερα όμως, παρατήρησα στις ζωντανές κάμερες στο Αλεποχώρι πως ο καιρός είχε ανοίξει για τα καλά. Ήταν περίπου 12 και αμέσως ετοιμάστηκα για καταδρομική.

Youtube Video

Μέσω Αγίου Γεωργίου και Κρύου Πηγαδιού έφτασα στο Πόρτο Γερμενό. Σε κάποια σημεία ο δρόμος είχε γίνει λίμνη.

Youtube Video

Από την αριστερή πλευρά του οικισμού επέλεξα να ρίξω το καγιάκ καθώς θα πήγαινα παραλιακά μέχρι το εκκλησάκι του Άγιου Κυπριανού.

Χάρτης της διαδρομής που έκανα. 22 χιλιόμετρα! Δεν πήγαινα για τόσα πολλά λόγω περασμένης ώρας αλλά με συνεπήρε το τοπίο. Θα καταλάβετε αργότερα γιατί. Ο Άγιος Κυπριανός βρίσκεται στο πρώτο μυτάκι της χερσονήσου που βλέπετε. Η Ψάθα βρίσκεται στην κάτω πλευρά.

14.10 είμαι έτοιμος να σαλπάρω. Υπάρχει καιρική αστάθεια η οποία θα μου δώσει δεδομένα φανταστικές εικόνες. Ποτέ δε με απογοητεύουν αυτές οι συνθήκες.

Κινούμενος στη βόρεια πλευρά της χερσονήσου.

Επί καραντίνας είχα προσεγγίσει τον Άγιο Κυπριανό μέσω μονοπατιού.

Αρχικά είχα μπερδευτεί με άλλο μονοπάτι που πήγαινε προς το βουνό και είχα μπλέξει στο δάσος που βλέπετε. Δεν είχα μαζί ματσέτα ή κάποιο πριονάκι και πραγματικά είχα φάει πολύ ξύλο. Ήμουν σαν τον Ντι Κάπριο στο Revenant στο τέλος της βόλτας!

Στην επιστροφή από το εκκλησάκι μετά είχα επιλέξει το παραλιακό μονοπάτι το οποίο ήταν σαφώς πιο βατό.

Δεν περίμενα ποτέ βέβαια ότι θα επιστρέψω δια θαλάσσης στο μέρος.

Άγιος Κυπριανός. Ένα όμορφο εκκλησάκι σε αυτό το ακρωτήρι. Θα έλεγα με κυκλαδίτικο στυλ.

Youtube Video

Περνώντας στη δυτική πλευρά της χερσονήσου διέκρινα βροχή απέναντι στα Γεράνεια αλλά και στην ενδιάμεση απόσταση.

Το άκρο αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό της χερσονήσου. Βραχώδες και άγριο. Και φυσικά καταπράσινα νερά.

Μια ενδιαφέρουσα μικρή σπηλιά στα δεξιά. Είπα να πλησιάσω και αν γίνεται να μπω λίγο μέσα.

Από τα καταπράσινα χρώματα περάσα στο βαθύ μπλε.

Πάμπολλοι ενδιαφέροντες γεωλογικοί σχηματισμοί. Σμιλεμένοι με μεράκι για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Κάπου εκεί στο βάθος υπάρχει μια καταπληκτική μίνι παραλία.

Παράδεισος επί γης. Ο τεράστιος βράχος όμως από πάνω δε μου εμπνέει εμπιστοσύνη. Εύκολα μπορεί να πέσει καμιά πέτρα όταν κάνεις αμέριμνος μπάνιο ας πούμε. Καταπληκτικό να το βλέπεις βέβαια το μέρος.

Συνεχίζοντας έγινε ακριβώς αυτό που περίμενα. Ήταν δεδομένο πως και εκεί στα Γεράνεια θα άνοιγε κάποια στιγμή. Κάποια ''χρυσαφένια'' στιγμή!

Πάντα ένιωθα λίγος να περιγράψω μερικές στιγμές. Αυτή ήταν μία από αυτές. Σκεφτείτε να ''έκαιγα'' την εξόρμηση, κάτι που ήταν το πιθανότερο με τη βροχή που έριχνε παντού. Θα έχανα πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσα να σκεφτώ.

Βρίσκομαι ακόμα στο δυτικό άκρο της χερσονήσου. Αυτό αρχικά έδειχνε να βγαίνει, τελικά είναι ένας καλά προστατευμένος ορμίσκος. Ιδανικό καταφύγιο σε περίπτωση που πιάσει σοβαρή κακοκαιρία.

Συνεχίζοντας στο υπαίθριο μουσείο.

Έχοντας περάσει στη νότια πλευρά πια, διακρίνεται μια παραλία στο βάθος. Προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα.

Στο βάθος η παραλία της Ψάθας. Μη σας ξεγελάει η φωτογραφία, απέχει περίπου 9km από το σημείο που βρίσκομαι.

Η εικόνα προς τα Γεράνεια έμοιαζε όλο και περισσότερο με παραμύθι ή με κάποιο όνειρο ίσως. Ένιωθα τυχερός.

Ακόμη μια παραλία προσβάσιμη από θάλασσα με σούπερ καθαρά καταπράσινα νερά.

Τα πουρνάρια φτάνουν σχεδόν μέχρι τη θάλασσα.

Η Ψάθα διακρίνεται λίγο καλύτερα πια.

Η αλήθεια είναι ότι το πράσινο δίνει το κάτι παραπάνω σε αυτό το μέρος.

Ακόμη μια παραλία με δέντρα και πουρνάρια να μπαίνουν κυριολεκτικά μέσα στο νερό!

Συνεχίζοντας προς το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής με άγρια σχέδια στις πλαγιές.

Παραλία Ψάθα. Αναστροφή και πίσω γιατί ήδη είναι 4:17 και στις 17.50 ο ήλιος δύει. Σίγουρα θα με έπιανε κανά 20λεπτο νύχτα προς το τέλος.

Επιστροφή αναγκαστικά από την ίδια διαδρομή αλλά όχι γιαλό γιαλό αυτή τη φορά για να καλύψω μικρότερη απόσταση.

Η θάλασσα ηρέμησε σχεδόν τελείως και μου χάρισε και άλλες πανέμορφες εικόνες. Λες και δεν είχα χορτάσει!

Κατά τις 18.30 βρισκόμουν έξω από το νερό. Η επιστροφή ήταν ταχύτατη αλλά και λίγο κουραστική καθώς υπήρχε και πίεση χρόνου. Το κρύο βγαίνοντας ήταν τσουχτερό.

Επιστροφή ξανά από το όρος Πατέρας με πυκνή ομίχλη και βροχή, η οποία κάπου στην Ελευσίνα δυνάμωσε αρκετά μέχρι και το κέντρο της Αθήνας. Ήταν το 2ο κύμα κακοκαιρίας που έπληξε την Αττική. Είχα προηγηθεί τουλάχιστον κατά μιάμιση ώρα οπότε ο κίνδυνος να με βρει στη θάλασσα ήταν πρακτικά ανύπαρκτος. Το έβλεπα άλλωστε και στην πράξη.

Η εξόρμηση υπό αυτές τις συνθήκες, μου χάρισε εικόνες που δε θα μου χάριζε μια απλή καλοκαιρινή μέρα ή μια απλή χειμωνιάτικη αλλά ηλιόλουστη, στο ίδιο μέρος. Πολλές φορές για να δεις το ''ουράνιο τόξο'' πρέπει να αντέξεις τη βροχή, λένε. Κάπως έτσι συνέβη και εκεί. Μια χειμωνιάτικη εξόρμηση, με κρύο και βροχή τριγύρω-άρα και κάποιο χαμηλό ρίσκο ας πούμε- με αποζημίωσε με μη συνηθισμένες εικόνες.

Να είστε καλά και τα λέμε την επόμενη φορά!

ισως να αξιζε να φτιαξεις καναλι στο youtube

Ένα έχω ήδη και αυτό περισσότερο για αρχείο το έχω. Δεν είμαι Youtuber, δε βγάζω λεφτά από το αντικείμενο. Είναι καθαρά χόμπυ η φάση εδώ και 15 χρόνια!

Youtube Video

Μόλις φτάσαμε στο διάσελο μπήκαμε στον χωματόδρομο αριστερά για το καταφύγιο.

Youtube Video

Την προηγούμενη Κυριακή που κοιτούσα τον καιρό είχα δει πως στην Εύβοια έριξε αρκετό χιόνι. Δυστυχώς οι υψηλές θερμοκρασίες μεσοβδόμαδα έλιωσαν ότι υπήρχε. Ήταν τρομερό το ότι φτάσαμε στο καταφύγιο και δεν υπήρχε νιφάδα. Άλλα χρόνια τέτοια εποχή είχε 2 μέτρα χιόνι (τουλάχιστον).

Συνεχίσαμε τον δύσβατο χωματόδρομο που πάει προς τον κύριο όγκο της Δίρφυος μπας και βρούμε καμιά χιονούρα να παίξουμε.

Πολύ λίγα πράγματα. Το τοπίο όμως αν και ομιχλώδες είναι πάντα φανταστικό.

Από εδώ ξεκινάει και η ανάβαση για την κορυφή στα 1.743m.

H συνέχεια της διαδρομής για Αγία Ειρήνη είναι μεγάλο σπαστήρι και εννοείται δε συνέχισα. Την είχα κάνει παλιότερα με μηχανή, δε νομίζω να έχει αλλάξει κάτι. Παίξαμε λίγο εκεί σε κάτι μικρές χιονούρες και επιστρέψαμε στο καταφύγιο.

Το ομιχλώδες τοπίο έδινε μια αγριάδα αλλά προσωπικά προτιμώ τον καθαρό καιρό για να χαζεύω τον κύριο ορεινό όγκο του βουνού.

Το καταφύγιο ήταν ανοιχτό εν τω μεταξύ. Δεν το έχω πετύχει ποτέ ανοιχτό.

27 Γενάρη το 2017 έτυχε και είχα βρεθεί ξανά στη Δίρφη. 9 χρόνια πριν. Δείτε πόσο χιόνι είχε τότε στο καταφύγιο.

Προχωρόντας προς τον κώνο της Δίρφυος. Δεν υπάρχει καν ο δρόμος που είδατε νωρίτερα και πάρα πολλά έλατα έχουν σκεπαστεί τελείως.

Χαμηλά διακρίνεται το διάσελο που φτάσαμε με το αυτοκίνητο. Σκεφτείτε πως τότε δε γινόταν να προχωρήσω στη χάραξη του δρόμου καθώς είχε δημιουργηθεί μια τεράστια απότομη πλαγιά από το χιόνι. Για αυτό η φωτογραφία είναι τραβηγμένη τόσο ψηλά. Άλλος κόσμος εντελώς. Μιλάμε για πολλά μέτρα χιόνι.

Επιστροφή προς τον δρόμο με λίγο χάζι στη χαμηλή νέφωση στο βάθος.

Αγαπημένη Εύβοια, αν και λίγο μας στενοχώρησε που δεν κράτησε το χιονάκι της Κυριακής.

Φαγητό στους Καθενούς στον Πατσόλα που μείναμε ευχαριστημένοι και πέρισυ τέτοια εποχή!

Κόκκορας και κοντοσούβλι είναι must στους Καθενούς!!!

Ευτυχώς που την προηγούμενη Κυριακή χορτάσαμε χιόνι . Με τίποτα δεν περίμενα αυτές τις εικόνες τέλη Γενάρη. Δεν πειράζει, θα γυρίσει ξανά ο καιρός κάποια στιγμή.

Τα λέμε σύντομα στο ταξιδιωτικό της επόμενης μέρας!

Να είσαι καλά φίλε μου. Ευχαριστηθήκαμε φαγητό πράγματι! Και εννοείται μεγάλο πλεονέκτημα το άπλετο πάρκινγκ!

Χαίρομαι λοιπόν που αξιοποιήσατε τη δική μου σύσταση!👍
Το μαγαζί είναι ο ορισμός του τίμιου μαγαζιού, χωρίς "φρου φρου και αρώματα".

@katafractos17 said in Ο υψηλότερος δρόμος στην Ελλάδα:

Ηλεχτρικό πάει; 🙂

Άνετα. Το έχω βάλει στο πρόγραμμα για το καλοκαίρι. Πιθανότατα θα γίνει ως μονοήμερη

Και Stellantis ηλεκτρικό;🤡😁